kot birmański

RASY

KOT BIRMAŃSKI – ŚWIĘTY KOT BIRMAŃSKI

Francuzi nazywają go Rolls Royce'm wśród kotów. To mruczek o wyglądzie i zachowaniu prawdziwego arystokraty.

Historia

Kot birmański był uważany za świętego kota. Według legendy, w klasztorze w Birmie mnichom oddającym cześć Tsun Kyan-Kse – bogini o szafirowych oczach – towarzyszyły białe, żółtookie koty. Kiedy mnich umierał, jego dusza wcielała się w kota, by potem znów odrodzić się w ludzkim ciele. Kotka najwyższego kapłana Mun-Ha nosiła imię Sinh. Pewnego dnia na świątynię napadli bandyci i zabili wielu mnichów, w tym Mun-Ha. Gdy zrozpaczona Sinh wskoczyła na ciało swojego pana leżące u stóp posągu bogini, stał się cud. Sierść kotki zmieniła kolor – nogi stały się ciemne jak ziemia, jedynie stopy dotykające świętego ciała pozostały białe jako symbol czystości. Oczy zaś przybrały szafirową barwę, upodabniając się do oczu bogini. Bogini pomogła mnichom odeprzeć atak i uratować świątynię. Następnego dnia wszystkie koty wyglądały tak jak Sinh.

Choć przytoczona legenda w niektórych punktach łączy się z udokumentowaną historią birmańczyka, to jednak głównym jej celem było dodanie splendoru rasie na początku jej istnienia. Niemniej jednak pierwsza w kontynentalnej Europie para kotów birmańskich rzeczywiście pochodziła z Birmy. Wysłano ją statkiem do Francji w 1919 r.

Rasa została uznana w 1925 r., ale II wojna światowa sprawiła, że większość populacji wyginęła. W 1950 r. rasie nadano nazwę – święty z Birmy. W 1959 r. kot birmański dotarł do Stanów Zjednoczonych, a w 1964 r. do Anglii.

kot birmański
IC Dilaila Orloffa de Kaaba / fot.www.purepassion.pl

Współczesne koty birmańskie ukształtowały się w programach hodowlanych z udziałem kotów syjamskich i perskich oraz europejskich krótkowłosych. Z czasem okazało się, że większość europejskich linii jest ze sobą mocno skoligacona, co nie pozostało bez wpływu na kondycję kotów.

Pierwsi próby uzdrowienia rasy podjęli Anglicy i Holendrzy, wprowadzając do swoich hodowli krew kota perskiego colorpoint. Wpłynęło to na poprawę stanu zdrowia populacji i wzbogaciło ją o nowe odmiany barwne. W ich tworzeniu brały podobno także udział persy srebrzyste tabby i rude pręgowane koty europejskie.

Wzorzec

Kot birmański – święty kot birmański – birma – Koty półdługowłose – II kat. wg FIFe
kod EMS: SBI
  • Pochodzenie: Tajlandia
  • Charakter: zrównoważony, ufny, przyjazny
  • Wielkość: średniej wielkości, kocury są znacznie masywniejsze od kotek
  • Waga: 3-6 kg
  • Wygląd ogólny: dobrze umięśniony, silny, o krępej, nieco wydłużonej sylwetce
  • Głowa: kształt trójkąta równobocznego z zaokrąglonymi kątami – jest nieco dłuższa niż szersza; czoło jest lekko wypukłe, przełom czołowo-nosowy słabo zaznaczony, policzki pełne, podbródek wyraźny
  • Uszy: raczej małe, niezbyt nisko osadzone, porośnięte wewnątrz kępkami sierści
  • Oczy: duże, prawie okrągłe, szeroko otwarte, wyłącznie w ciemnobłękitnym kolorze
    Nos: średniej długości, nieco wklęsły u nasady
  • Tułów: dosyć długi, mocny; kończyny są krótkie i silne; stopy duże, owalne, z mocnym owłosieniem między palcami
  • Ogon: dobrze porośnięty sierścią, średniej długości – zagięty do przodu nie powinien sięgać poza łopatkę; kot nosi go dumnie do góry
  • Szata: półdługa, jedwabista, z niewielką ilością podszerstka, dzięki czemu nie filcuje się, w dotyku przypomina sierść królika angory; włosy nie przylegają ściśle do ciała, ale też zbytnio nie odstają; wymagana jest kryza na szyi i obfite portki na udach
  • Maść: umaszczenie typu colorpoint (syjamskie); znaczenia są ograniczone do głowy (uszy i część twarzowa, tzw. maska), kończyn i ogona; reszta okrywy jest w kolorze skorupki jajka. Cechą charakterystyczną są białe „rękawiczki” na przednich kończynach i tzw. „ostrogi” na tylnych. Rękawiczki muszą być symetryczne na obu łapach – biel powinna kończyć się w prostej linii pomiędzy kośćmi palców a kośćmi śródręcza. Na tylnych kończynach „buty” sięgają z przodu co najmniej do stawów pomiędzy kośćmi palców a śródstopia. Z tyłu biel tworzy klinowaty pasek zwany ostrogą, ostro zakończony przed kością stępu; niesymetryczne lub tępo zakończone ostrogi uważa się za wady; oznaki występują w kolorach: ciemnobrązowym, niebieskim, czekoladowym, liliowym, rudym, kremowym, szylkretowym, pręgowanym, szylkretowo pręgowanym
  • Aktywność: średnio aktywny, zrównoważony
  • Odporność/podatność na choroby: odważny
  • Długość życia: 15-18 lat
  • Możliwość zakupu kociaka w Polsce: tak
święty kot birmański
Champion Gentle Touch Winni *PL w hodowli S*AceroRamos

Charakter

Kot birmański ma umiarkowany temperament. Jego charakter to mieszanina cech wesołego syjama i spokojnego persa.

To kot łagodny i bardzo przywiązany do właściciela. Najlepiej czuje się wśród wielu osób, dlatego świetnie nadaje się dla rodzin wielopokoleniowych. Jest doskonałym przyjacielem dzieci w każdym wieku. Ze stoickim spokojem znosi pieszczoty i noszenie na rękach. Nie przeszkadza mu też towarzystwo innych zwierząt w domu, choć wyraźnie preferuje przedstawicieli własnej rasy. Zwykle jest otwarty, ale zdarzają się osobniki nieufne wobec obcych.

Jest raczej cichym kotem, odzywa się rzadko, a jego głos jest bardzo melodyjny. Ciekawski i inteligentny, łatwo uczy się różnych sztuczek. Jak większość kotów, potrafi być też uparty. Jest raczej domatorem i dobrze czuje się nawet w niewielkim mieszkaniu. Trzeba jednak zapewnić mu rozrywkę i nie skazywać go na samotność przez cały dzień.

kot birmański
Europa Champion Arash Winni *PL w Hodowli Aslan’s Bliss*PL

Jak mówią hodowcy z Winni*PL: Święta birma wyróżnia się wielkim przywiązaniem do człowieka, ufnością i zrównoważonym charakterem. Cokolwiek robi ten kot, czy to będzie zabawa czy jedzenie, robi to z niezwykłą delikatnością i gracją. Te koty są zdolne do stworzenia głębokiej więzi z opiekunem. To trudne do wyjaśnienia, trzeba przeżyć to niezwykłe doświadczenie. Być może jest to coś unikalnego, co odróżnia Świętą Birmę od innych kotów. One nie są tylko maskotkami domowymi, która jedzą i śpią – one uczestniczą w Twoim życiu i zawsze, kiedy ich potrzebujesz, są obok Ciebie.

święty kot birmański
fot. shutterstock

Birmany są kotami grzecznymi i cichymi, używają swojego aksamitnego głosu jedynie wówczas, kiedy mają ochotę z nami „pogawędzić” lub gdy uważają, że coś jest nie tak – brakuje im naszej uwagi lub gdy nie podano obiadu.

Święty kot birmański potrzebuje ludzkiego towarzystwa jak powietrza i stanie się szczęśliwym kotem tylko wtedy, kiedy będzie członkiem rodziny, a jemu samemu poświęci się dużo czasu.

święty kot birmański
fot. Shutterstock

Zdrowie

Koty birmańskie cieszą się zazwyczaj dobrym zdrowiem i nierzadko dożywają kilkunastu lat. Z chorób o podłożu genetycznym najczęstsze są u nich choroby serca – kardiomiopatie. Badania w Wielkiej Brytanii w 2017 wykazały, że kardiomiopatie dotykają 10% kotów birmańskich. Najpowszechniejsza jest kardiomiopatia przerostowa (HCM), na którą cierpi niemal 7% birm.

Żywienie

Birma nie ma szczególnych wymagań żywieniowych. Podobnie jak innym kotom, należy mu zapewnić zbilansowaną dietę dostosowaną do potrzeb danego zwierzęcia. Pożądane jest, aby jej podstawę stanowiły karmy mokre. Warto też podawać preparaty odkłaczające, aby odciążyć układ pokarmowy tego długowłosego kota.

Pielęgnacja

Szata nie ma skłonności do kołtunienia, kota czeszemy jedynie w celu usunięcia martwego włosa mniej więcej raz na tydzień, częściej w okresie linienia. Z racji niemal braku podszerstka kot ten nie lubi zimna, jest wybitnie „mieszkaniowy”. Trzeba pamiętać o kontrolowaniu uszu i przycinaniu pazurów.

Marvellous Sunrise v. Blütengarten *A z hodowli Pure Passion*PL

Wady i zalety

Wady
  • źle znosi chłód, trzeba zadbać o odpowiednią temperaturę otoczenia, szczególnie zimą
  • źle znosi samotność, powinien mieć drugiego kota do towarzystwa lub najlepiej – człowieka
Zalety
  • niewymagający
  • łatwy w pielęgnacji
  • cichy, mało wokalizuje
  • bardzo oddany człowiekowi, tworzy silną więź
  • przyjazny względem innych kotów i psów
  • nadaje się zarówno dla seniorów jak i rodzin ze starszymi dziećmi

Ciekawostki

Święty kot birmański jest rzadką rasą kota, gdyż hodowcy mają trudności z wyhodowaniem doskonałego w typie kota o idealnych oznakach (rękawiczki i ostrogi), a tylko taki kot może być kotem wystawowym. Na takie zwierzę w hodowli czeka się czasami wiele miesięcy. To specyficzna rasa kota i jedyna, co do której istnieje tak restrykcyjny wzorzec rasy.

święty kot birmański
fot. Shutterstock

Większość urodzonych kociąt zostaje kotami „na kolanka”, nie dlatego, że są one gorsze, ale tylko dlatego, że np. jedna ostroga jest krótsza lub rękawiczka kończy się za wysoko.

kot birmański
fot. Shutterstock

Kot birmański jest rasą późno dojrzewającą. Koty dojrzewają płciowo w wieku 9-14 miesięcy, ale na całkowite ich wybarwienie i rozwój psycho-fizyczny musimy poczekać do 3. roku życia.

Kotki są bardzo dobrymi matkami i rodzą średnio w miocie 2-4 kociaki. Kocięta rodzą się całkowicie białe, a ich kolor możemy rozpoznać dopiero po dwóch dniach, czasem nawet – do dwóch tygodni. Kolory ciemniejsze, takie jak seal-point, rozpoznawalne są wcześniej, natomiast takie jak lila-point to kwestia kilku dni.

Opis na podstawie: Multico, www.koty-birmanskie.pl

Chcesz oceniać i komentować?
Dołącz do nas – zarejestruj się!
Ocena użytkowników
Przeczytaj także

Przeczytaj także