Irbis – tajemnicza śnieżna pantera


Irbis, zwany również panterą śnieżną, to kociak, który mógłby galopować w zaprzęgu Królowej Śniegu. Wyróżnia się bajecznie pięknym umaszczeniem.

Irbis – pantera śnieżna, żyje w Himalajach i na Wyżynie Tybetańskiej, Ałtaju oraz południowo-zachodnich Chinach. Jego dom to stepy, lasy i góry do wysokości 6 tys. m  n.p.m. w lecie i 600 m n.p.m. zimą. Szczególnie ukochał granice lasu.

Piękny i dostojny, o niezwykłym umaszczeniu.

Niestraszna mu zima dzięki grubemu futru oraz owłosieniu poduszek łap. Nawet wyjątkowo długi ogon, najdłuższy u panter, stanowi przystosowanie do zimnego klimatu – w spoczynku zwierzę może owinąć się nim niczym szalem.

Wygląd

Długość ciała: 75-130 cm, wysokość: 50-65 cm, waga 35-70 kg (najczęściej ważą jednak ok.  50 kilogramów). Irbis to zwierzę dość masywne o krótkich łapach z grubym, długim ogonem sięgającym nawet 100 cm. Jest maści białokremowej lub szarej w czarne lub ciemnobrunatne cętko-pierścienie. Brzuch ma biały. Futro – długie i gęste. Dzięki swojemu umaszczeniu pantera śnieżna w górach jest prawie niewidoczna.

irbis
fot. pixabay

Mimo swojej masy ciała potrafi skoczyć nawet na odległość 15 metrów (pomaga jej w tym długi ogon, który jest rodzajem steru).

irbis
fot. pixabay

Rozmnażanie

Samotnik, tylko w okresie godowym łączy się w pary.

Po osiągnięciu dojrzałości płciowej – w wieku 2 lat, samice mogą urodzić dwie lub trzy małe pantery. Ciąża trwa 98-103 dni.

Pantery śnieżne żyją w niewoli do ok. 16-18 lat.

irbis
fot. pixabay

Tryb życia

Występują w małych grupach, bądź samotnie. Terytorium każdej z grup to obszar około 20 kilometrów kwadratowych. Zazwyczaj koczują na niewielkiej części swojego terytorium. Co 7-10 dni ruszają w drogę. Mogą pokonać dziennie do 7 kilometrów, ale zazwyczaj przemieszczają się tylko na 2-3 kilometry.

Irbisy, które podczas swoich wędrówek spotkają się z innymi przedstawicielami swojego gatunku, starają się unikać kontaktu z osobnikami tej samej płci.

irbis
fot. pixabay

Pantery śnieżne żywią się upolowanymi koziorożcami, piżmowcami, świstakami a także kozami, owcami oraz psami. Prowadzą nocny tryb życia. Preferują strome górzyste zbocza, trudno dostępne dla innych zwierząt. Irbisy to zwierzęta bardzo czujne i ostrożne. Być może dlatego są uznawane za najbardziej tajemnicze koty i są bodaj najmniej zbadanym przez naukowców gatunkiem kotowatych.

Czy wiesz, że…

W ogrodach zoologicznych żyje ok. 200 osobników. Na wolności – zaledwie 5-7 tysięcy.

Irbis jest zwierzęciem zagrożonym wymarciem i znajduje się na liście Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów. Powody to kurczenie naturalnych siedlisk oraz nielegalne polowania. Kłusownicy polują na niego ze względu na cenne i piękne futro oraz kości wykorzystywane w tradycyjnej chińskiej medycynie.

W Polsce można go zobaczyć m.in. w Łódzkim Ogrodzie Zoologicznym.

Wizerunek irbisa zdobi godło Tatarstanu.

Przedstawiona w godle pantera u ludów tureckich była bóstwem płodności oraz opiekunem dzieci. Umieszczenie w herbie ma symbolizować jego ochronę nad „dziećmi” Tatarstanu – jego mieszkańcami. Pantera przedstawiona jest na tle czerwonej tarczy słońca, będącego w przeszłości naczelnym bóstwem wielu ludów, także i dzisiaj wiązanego z pozytywnymi konotacjami przez wiele ludów Syberii. Słońce to w godle ma oznaczać szczęście, sukces, życie. Znajdująca się na lewym boku zwierzęcia tarcza – ochronę obywateli pod względem prawnym, ekonomicznym i siłowym.
Podniesiona prawa łapa pantery to tradycyjny gest heraldyczny, podkreślający znaczenie władzy zwierzchniej. Może to też symbolizować rozpoczęcie czegoś „krokiem prawej nogi” – dobry początek Tatarstanu na drodze odrodzenia. Ostre zęby i pazury pantery oznaczają gotowość do wystąpienia w obronie tych, kim się opiekuje, kogo chroni. Siedem piór w skrzydle pantery symbolizuje szerokość działania ochronnej siły pantery, działającej i na ziemi, i na niebie. Położenie ogona oznacza dobry nastrój, przyjazne zamiary, przyjazność.