Wielkie koty, jakich na próżno szukać w naturze


Lygrys, tyglew, jaglion, pumapard to mieszańce międzygatunkowe dzikich kotowatych. Do krzyżówek dochodzi przypadkowo lub celowo w niewoli.

Do krzyżówek międzygatunkowych dzikich kotowatych dochodzi przypadkowo w ogrodach zoologicznych lub – na skutek działań człowieka. Bardzo rzadko zdarzają się hybrydy międzygatunkowe dzikich kotów w naturze. Wielkie koty – zobacz, co warto o nich wiedzieć!

Wielkie koty

Wielkie koty, jak lygrys, tyglew czy jagilion są na tyle blisko spokrewnione, że ich gatunki mogą się łatwo krzyżować dając czasami płodne potomstwo w linii żeńskiej. Najczęściej spotykaną hybrydą jest potomek tygrysicy i lwa – nazywany lygrysem. Obecnie takie krzyżówki spotykane są jedynie w niewoli, ale nie można wykluczyć, że dawniej – kiedy obszary występowania obydwu gatunków pokrywały się w większym stopniu – występowały również w warunkach naturalnych.

Lygrys

fot. Shutterstock

Krzyżówka lwicy z tygrysem. Zwierzę olbrzymie, większe od lwa i tygrysa, o pysku lwim, tyle że bez lwiej grzywy, i niewyraźnym paskowaniu tygrysa.  W warunkach naturalnych zasięgi występowania lwów i tygrysów rzadko nakładają się (lew azjatycki). Związki tygrysic z samcami lwów były odnotowywane bardzo rzadko. Pierwsze udokumentowane dane o istnieniu lygrysów pochodzą z Azji, z początków XIX wieku. Lygrysy lubią pływać. W niewoli żyją ok. 15-20 lat. Samce są bezpłodne, ale samice są zdolne do urodzenia potomstwa.

Tyglew albo tigon

fot. Shutterstock

Nazwa pochodzi od angielskiego tiger i lion – krzyżówka lwicy i tygrysa. Podobnie jak w przypadku lygrysów, samce tigonów są bezpłodne, ale samice często mogą mieć potomstwo. Znany jest przypadek samicy tigona, która urodziła młodego „ti-tigona”, którego ojcem był tygrys. Tigony są mniejsze od lygrysów, rzadko osiągają rozmiary większe niż rodzice. Prawdopodobnie jest to spowodowane obecnością hamującego wzrost genu obecnego u lwicy. Tigony mają zwykle płową lub rudawą sierść z delikatnymi prążkami (jak u tygrysów) i cętkami (jak u młodych lwów). Ważą 140-180kg.

Leopon

Leopon
fot. Wikimedia

Krzyżówka lamparta i lwicy. Pierwsze doniesienia o leoponach pochodzą z 1910. Leopony uzyskano w wyniku krzyżowania w ogrodach zoologicznych w Indiach, Japonii i w Niemczech. Odnotowano pojedyncze doniesienia o wystąpieniu takich krzyżówek w warunkach naturalnych. Głowa zwierzęcia zachowuje kształt głowy lwa, za to reszta ciała ma cechy lamparta – cętki na sierści i krótsze łapy.

 Liard, lipard

Mieszaniec samca lwa i samicy lamparta. Nie występuje na wolności.

Jaglion

Jaglion
fot. Wikimedia

Mieszaniec międzygatunkowy samca jaguara i samicy lwa. Jagliony są zbudowane potężniej niż jaguary. Posiadają brązowe cętki na tle futra barwy charakterystycznej dla lwa. Dwa jagliony urodziły się 9 kwietnia 2006 roku w Barrie w Ontario w Kanadzie. Jahzara (samica) i Tsunami (samiec) były rezultatem niezamierzonego pokrycia lwicy Loli przez czarnego jaguara Diablo.

 Jaguatiger

Krzyżówka samca jaguara oraz tygrysicy. Jaguatigery są zbudowane najpotężniej z rodzaju Panthera. Ważą ok. 180 kg. Jaguatigery są czasami wypuszczane na Ziemi Ognistej, ale większość ich występuje w niewoli.

Pumapard

Pummapard
fot. Wikimedia

Jest mieszańcem międzygatunkowym pumy i lamparta. Oczywiście takie mieszańce nie mogą występować w warunkach naturalnych – pumy żyją w Ameryce, a lamparty w Afryce i Azji. W ogrodach zoologicznych udawało się jednak czasami uzyskać mieszańce obydwu gatunków.

Dlaczego tak mało jest lygrysów?

Zwierzęta takie jak tigony czy lygrysy często są bardziej podatne na choroby, niż gatunki występujące naturalnie. Jest to jeden z powodów, dla których ludzie zajmujący się ochroną zagrożonych gatunków walczą z hodowaniem hybryd. Podstawowym powodem jest jednak to, że hybrydy zajmują miejsce (klatki i wybiegi) i czas (ciąża i wychowanie młodych u samicy), w którym można by rozmnażać zwierzęta tego samego gatunku, przyczyniając się do jego ratowania.

Źródło: Wikipedia