KOT PERSKI BIAŁY

 

Charakter

Kot perski odznacza się umiarkowanym temperamentem; jest zrównoważony i cichy. Nie urządza gonitw po mieszkaniu ani nie jest specjalnie skoczny; trzeba jednak pamiętać o drapaku. To urodzony domator, najchętniej cały dzień odpoczywałby na kanapie. Choć przywiązuje się do właściciela, to nie jest natrętny. Na ogół nie popada w konflikty z czworonożnymi domownikami, dlatego może mieszkać z innym kotem lub psem.
kot perski biały
fot. pixabay

Wady i zalety

Wady
  • bardzo wymagający w pielęgnacji
  • możliwa wrodzona wada nerek (PKD)
  • możliwe wady zgryzu
  • łzawiące oczy wymagają szczególnej uwagi
  • nie nadaje się raczej na kota wychodzącego
  • łatwo akceptuje inne koty i psy
  • sierść łatwo ulega sfilcowaniu
Zalety
  • łagodny i miły w obejściu
  • spokojny domator
  • świetnie sprawdza się w felinoterapii
  • nadaje się dla dzieci oraz osób starszych
  • może być jedynakiem
  • lubi zabawy
kot perski biały
fot. Shutterstock

Zdrowie

Białe persy mają skłonność do wrodzonej głuchoty, która jest związana z obecnością dominującego genu białej sierści. Najbardziej narażone są na nią zwierzęta z niebieskimi oczami, najmniej te, które mają tęczówki pomarańczowe. Obecnie – dzięki odpowiedniej selekcji – udało się w większości hodowli wyeliminować ten problem. U persów może zdarzać się wrodzona wielotorbielowatość nerek (PKD), wady zgryzu, nadmierne łzawienie oczu, problemy z oddychaniem z powodu skrócenia nosa oraz dziedziczne postępujące zwyrodnienie siatkówki (na szczęście to ostatnie nie prowadzi do ślepoty, jak bywa to u kotów abisyńskich).
Pielęgnacja
Pielęgnacja szaty jest pracochłonna, ponieważ długą sierść trzeba codziennie wyczesywać. Raz w miesiącu należy kota wykąpać w odpowiednim szamponie. Między kąpielami używa się specjalnych pudrów, które likwidują zażółcenia na sierści. Codziennie powinno się też dbać o oczy i przemywać je specjalnym płynem. Sprawdzamy też uszy i przycinamy pazury.
kot perski biały
fot. Jolanta Tarułka

Historia

W 1903 r. uważano je za najczystszą odmianę kotów perskich. Początkowo uznawano tylko te o niebieskich oczach, potem – na skutek kojarzenia z persami o innym zabarwieniu szaty – pojawiły się zwierzęta o pomarańczowych i dwubarwnych oczach (jedno pomarańczowe, drugie niebieskie). Choć hodowcy niechętnie odnosili się do takich krzyżówek, to z czasem zauważyli, że użycie białych kotów w hodowli innych odmian wpływa na polepszenie koloru u tych drugich, np. u persów niebieskich i czarnych. W Stanach Zjednoczonych odmiana ta była swego czasu tak popularna, że organizowano dla niej oddzielne pokazy. Najbardziej znaną amerykańską hodowczynią była Barbara Flugrad, która w 1960 r. założyła hodowlę Babalong. Jej zwierzęta charakteryzowały się zaokrągloną budową ciała, tak pożądaną u współczesnych persów. Do dziś większość znaczących hodowli ma w rodowodach koty z linii Babalong.
kociak perski biały
fot. Shutterstock

Wzorzec

Kot perski biały - white persian cat - Koty egzotyczne i perskie – I kat. FIFe
kod EMS: PER
  • Pochodzenie: Iran (Persja), Wielka Brytania
  • Charakter: spokojny, łagodny, przyjazny
  • Wielkość: średniej wielkości
  • Waga: 3,5-7 kg
  • Wygląd ogólny: dobrze umięśniony, o mocnej budowie, ciało powinno sprawiać wrażenie zaokrąglonego
  • Głowa: okrągła, masywna i szeroka, czoło wypukłe, policzki pełne, broda dobrze rozwinięta
  • Uszy: małe, nisko osadzone, zaokrąglone na końcach
  • Oczy: krągłe, duże, szeroko rozstawione, niebieskie, pomarańczowe lub dwubarwne (jedno oko niebieskie, drugie pomarańczowe)
  • Nos: krótki, stop dobrze zaznaczony
  • Tułów: masywny, krępy, klatka piersiowa głęboka, barki silne, grzbiet dobrze umięśniony, szeroki; kończyny mocne, o grubych kościach, stopy małe, owalne
  • Ogon: niezbyt długi, prosty, zaokrąglony na końcu, obficie owłosiony
  • Szata: długa, gęsta, rzadko wełnista, lekko odstająca od ciała, podszerstek dobrze rozwinięty, na piersi i karku tzw. lwia grzywa, obfite portki na udach
  • Maść: zawsze biała
  • Aktywność: spokojny, zrównoważony, cichy
  • Odporność/podatność na choroby: średnia, kot delikatny, wymagający
  • Długość życia: 12-15 lat
  • Możliwość zakupu kociaka w Polsce: tak
kot perski biały
fot. Pixabay

Ciekawostki

Hodowla białych persów nie jest kłopotliwa, ponieważ ten kolor łatwo zachować. Zdarzają się jednak kocięta z plamkami na sierści. Jest to spowodowane tym, że gen białej sierści – B – nie eliminuje całkowicie genów odpowiedzialnych za powstawanie innych barw. Są jednak linie genetyczne persów z podwójnym genem BB, które zapewniają uzyskanie czysto białych kociąt. Białe koty perskie były przez wiele lat symbolem statusu społecznego i ulubieńcami arystokracji. Uważano je za wyjątkowo eleganckie z powodu śnieżnobiałej sierści i błękitnych oczu.
pers biały
fot. Shutterstock
Podobno Ludwik XV miał białego persa i zapoczątkował modę na te zwierzęta na królewskim dworze. Z czasem stały się one tak popularne wśród francuskich hodowców, że nazywano je nawet francuskimi persami. W filmie Stewart Malutki wystąpił biały pers w roli Snowbell. Biały pers jest "twarzą" marki Gourmet Gold.