KOT PERSKI BIAŁY


Kot perski biały to zwierzak zrównoważony, spokojny i cichy, o umiarkowanym temperamencie. Wymaga jednak regularnej pielęgnacji.

 

Charakter

Kot perski biały jest zrównoważony i cichy, tak jak każdy inny pers. Nie urządza gonitw po mieszkaniu ani nie jest specjalnie skoczny – lubi natomiast leżeć na kanapie lub dostojnie przechadzać się po mieszkaniu. Przywiązuje się do właściciela, lubi pieszczoty i kontakt z człowiekiem, jednak nie jest natrętny. Bywa ciekawski i często chętnie obserwuje to, co robi jego opiekun. W pogodne dni z chęcią skorzysta z osiatkowanego balkonu.

kot perski biały
fot. Shutterstock

Kot perski biały nie wspina się i nie ma skłonności do niszczenia. Nie okazuje agresji – będzie dobrym przyjacielem dla dziecka. Nadmiernie niepokojony będzie wolał odejść, niż reagować bardziej gwałtownie. Kot perski biały jest towarzyski i niekonfliktowy. Chętnie więc zaprzyjaźni się z psem lub innym kotem. Jeśli jego opiekun zapewni mu wystarczającą dawkę miłości, może także być jedynakiem. Z natury jest domatorem i nie potrzebuje wychodzenia na zewnątrz.



Wady i zalety

Kot perski biały – jaki jest? Poznaj jego wady i zalety!

Wady

  • bardzo wymagający w pielęgnacji
  • możliwa wrodzona wada nerek (PKD)
  • możliwe wady zgryzu
  • nie nadaje się na kota wychodzącego

Zalety

  • łagodny i miły w obejściu
  • spokojny domator
  • odpowiedni towarzysz dla dzieci oraz osób starszych
  • może być jedynakiem
  • lubi zabawy
  • łatwo akceptuje inne koty i psy


Zdrowie

Białe persy mają skłonność do wrodzonej głuchoty, która jest związana z obecnością dominującego genu białej sierści. Najbardziej narażone są na nią zwierzęta z niebieskimi oczami, a najmniej te, które mają tęczówki pomarańczowe. Obecnie dzięki odpowiedniej selekcji udało się w większości hodowli wyeliminować ten problem.

U persów może zdarzać się także wrodzona wielotorbielowatość nerek (PKD), wady zgryzu, nadmierne łzawienie oczu, problemy z oddychaniem z powodu skrócenia nosa oraz dziedziczne postępujące zwyrodnienie siatkówki (na szczęście to ostatnie nie prowadzi do ślepoty, jak bywa to u kotów abisyńskich).

kot perski biały
fot. Shutterstock

Żywienie

Koty perskie powinny być żywione wysokiej jakości pokarmem. Możliwe jest także karmienie ich dietą BARF, nie można jednak zapominać o odpowiedniej suplementacji. Karmiąc persa należy pamiętać o specyficznej budowie jego pyska, która może uniemożliwiać mu pobieranie pokarmu z głębokich misek. Dlatego koty tej rasy powinny dostawać jedzenie na płaskich talerzykach.

Pielęgnacja

Pielęgnacja szaty jest pracochłonna, ponieważ długą sierść trzeba codziennie wyczesywać, by nie ulegała sfilcowaniu. Raz w miesiącu należy kota wykąpać w odpowiednim szamponie. Między kąpielami używa się specjalnych pudrów, które likwidują zażółcenia na sierści. Codziennie powinno się też dbać o oczy i przemywać je specjalnym płynem. Również uszy i pazury wymagają uwagi opiekuna.

kot perski biały
fot. Shutterstock


Historia

W 1903 r. białe persy uważano za najczystszą odmianę kotów perskich. Początkowo uznawano tylko te o niebieskich oczach. Potem, na skutek kojarzenia z persami o innym zabarwieniu szaty, pojawiły się zwierzęta o pomarańczowych i dwubarwnych oczach (jedno pomarańczowe, drugie niebieskie). Choć hodowcy niechętnie odnosili się do takich krzyżówek, to z czasem zauważyli, że użycie białych kotów w hodowli innych odmian wpływa na polepszenie koloru u tych drugich, np. u persów niebieskich i czarnych.

W Stanach Zjednoczonych odmiana ta była swego czasu tak popularna, że organizowano dla niej oddzielne pokazy. Najbardziej znaną amerykańską hodowczynią była Barbara Flugrad, która w 1960 r. założyła hodowlę Babalong. Jej zwierzęta charakteryzowały się zaokrągloną budową ciała, tak pożądaną u współczesnych persów. Do dziś większość znaczących hodowli ma w rodowodach koty z linii Babalong.

Cała historia kotów perskich została opisana w tym artykule.

kociak perski biały
fot. Shutterstock

Kot perski biały w Polsce

Pierwsze polskie programy hodowlane kotów rasy perskiej powstały w okresie międzywojennym.
Niestety II wojna światowa prawie zupełnie zniweczyła te starania. W latach 50-siątych XX wieku odbudowywaniem rasy zajęło się kilku ocalałych hodowców, między innymi Stanisław Wlekliński. Jednak dopiero w latach 1970-2000 nastąpił znaczny rozwój hodowli persów. Początkiem odbudowywania persów był niezwykle udany hodowlanie import (w 1973 roku z Niemiec) kocura Smoky Prince von Garmshof i kotki Thurid von Garmshof – oba kotki importowała Jolanta Kotłubaj. W chwili obecnej polscy hodowcy mogą się pochwalić wieloma persami, które uzyskały tytuł Europa Champion.

Wzorzec

Kot perski biały – white persian cat – Koty egzotyczne i perskie – I kat. FIFe

kod EMS: PER

  • Pochodzenie: Iran (Persja), Wielka Brytania
  • Charakter: spokojny, łagodny, przyjazny.
  • Wielkość: średniej wielkości.
  • Waga: 3,5-7 kg
  • Wygląd ogólny: dobrze umięśniony, o mocnej budowie, ciało powinno sprawiać wrażenie zaokrąglonego.
  • Głowa: okrągła, masywna i szeroka, czoło wypukłe, policzki pełne, broda dobrze rozwinięta
  • Uszy: małe, nisko osadzone, zaokrąglone na końcach.
  • Oczy: krągłe, duże, szeroko rozstawione, niebieskie, pomarańczowe lub dwubarwne (jedno oko niebieskie, drugie pomarańczowe).
  • Nos: krótki, stop dobrze zaznaczony.
  • Tułów: masywny, krępy, klatka piersiowa głęboka, barki silne, grzbiet dobrze umięśniony, szeroki; kończyny mocne, o grubych kościach, stopy małe, owalne.
  • Ogon: niezbyt długi, prosty, zaokrąglony na końcu, obficie owłosiony.
  • Szata: długa, gęsta, rzadko wełnista, lekko odstająca od ciała, podszerstek dobrze rozwinięty, na piersi i karku tzw. lwia grzywa, obfite portki na udach.
  • Maść: zawsze biała.
  • Odporność/podatność na choroby: średnia, kot delikatny, wymagający.
  • Długość życia: 12-15 lat
  • Możliwość zakupu kociaka w Polsce: tak
  • Cena kota z rodowodem: 1000-2000 zł
kot perski biały
fot. Pixabay


Ciekawostki

Hodowla białych persów nie jest kłopotliwa, ponieważ ten kolor łatwo zachować. Zdarzają się jednak kocięta z plamkami na sierści. Jest to spowodowane tym, że gen białej sierści – B – nie eliminuje całkowicie genów odpowiedzialnych za powstawanie innych barw. Są jednak linie genetyczne persów z podwójnym genem BB, które zapewniają uzyskanie całkowicie białych kociąt.

Białe koty perskie były przez wiele lat symbolem statusu społecznego i ulubieńcami arystokracji. Uważano je za wyjątkowo eleganckie z powodu śnieżnobiałej sierści i błękitnych oczu.

Podobno Ludwik XV miał białego persa i zapoczątkował modę na te zwierzęta na królewskim dworze. Z czasem stały się one tak popularne wśród francuskich hodowców, że nazywano je nawet francuskimi persami.

W filmie Stewart Malutki wystąpił biały pers w roli Snowbell.

Biały pers jest też „twarzą” marki Gourmet Gold.