KOT PERSKI BIAŁY


Kot perski biały to zwierzak zrównoważony, spokojny i cichy, o umiarkowanym temperamencie. Wymaga jednak regularnej pielęgnacji.

 

Charakter

Kot perski biały jest zrównoważony i cichy, tak jak każdy inny pers. Nie urządza gonitw po mieszkaniu ani nie jest specjalnie skoczny – lubi natomiast leżeć na kanapie lub dostojnie przechadzać się po mieszkaniu. Kot perski biały przywiązuje się do właściciela, lubi pieszczoty i kontakt z człowiekiem, jednak nie jest natrętny. Bywa ciekawski i często chętnie obserwuje to, co robi jego opiekun. W pogodne dni kot perski biały z chęcią skorzysta z osiatkowanego balkonu.

kot perski biały
Kot perski biały fot. Shutterstock

Kot perski biały nie wspina się i nie ma skłonności do niszczenia. Nie okazuje agresji – będzie dobrym przyjacielem dla dziecka. Nadmiernie niepokojony będzie wolał odejść, niż reagować bardziej gwałtownie. Kot perski biały jest towarzyski i niekonfliktowy. Chętnie więc zaprzyjaźni się z psem lub innym kotem. Jeśli jego opiekun zapewni mu wystarczającą dawkę miłości, może także być jedynakiem. Z natury kot perski biały jest domatorem i nie potrzebuje wychodzenia na zewnątrz.



Wady i zalety

Kot perski biały – jaki jest? Poznaj jego wady i zalety!

Wady

  • bardzo wymagający w pielęgnacji
  • możliwa wrodzona wada nerek (PKD)
  • możliwe wady zgryzu
  • nie nadaje się na kota wychodzącego

Zalety

  • łagodny i miły w obejściu
  • spokojny domator
  • odpowiedni towarzysz dla dzieci oraz osób starszych
  • może być jedynakiem
  • lubi zabawy
  • łatwo akceptuje inne koty i psy


Zdrowie

Białe persy mają skłonność do wrodzonej głuchoty, która jest związana z obecnością dominującego genu białej sierści. Najbardziej narażone są na nią zwierzęta z niebieskimi oczami, a najmniej te, które mają tęczówki pomarańczowe. Obecnie dzięki odpowiedniej selekcji udało się w większości hodowli rasy kot perski biały wyeliminować ten problem.

U persów może zdarzać się także wrodzona wielotorbielowatość nerek (PKD), wady zgryzu, nadmierne łzawienie oczu, problemy z oddychaniem z powodu skrócenia nosa oraz dziedziczne postępujące zwyrodnienie siatkówki (na szczęście to ostatnie w rasie kot perski biały nie prowadzi do ślepoty, jak bywa to u kotów abisyńskich).

kot perski biały
kot perski biały fot. Shutterstock

Żywienie

Kot perski biały powinien być żywiony wysokiej jakości pokarmem. Możliwe jest także karmienie ich dietą BARF, nie można jednak zapominać o odpowiedniej suplementacji. Karmiąc persa należy pamiętać o specyficznej budowie jego pyska, która może uniemożliwiać mu pobieranie pokarmu z głębokich misek. Dlatego koty rasy perski biały powinny dostawać jedzenie na płaskich talerzykach.

Pielęgnacja

Pielęgnacja szaty jest pracochłonna, ponieważ długą sierść trzeba codziennie wyczesywać, by nie ulegała sfilcowaniu. Raz w miesiącu należy kota perskiego wykąpać w odpowiednim szamponie. Między kąpielami używa się specjalnych pudrów, które likwidują zażółcenia na sierści. Codziennie powinno się też dbać o oczy i przemywać je specjalnym płynem. Również uszy i pazury u rasy kot perski biały wymagają uwagi opiekuna.

kot perski biały
kot perski biały fot. Shutterstock


Historia

W 1903 r. białe persy uważano za najczystszą odmianę kotów perskich. Początkowo uznawano tylko te o niebieskich oczach. Potem, na skutek kojarzenia z persami o innym zabarwieniu szaty, pojawiły się zwierzęta o pomarańczowych i dwubarwnych oczach (jedno pomarańczowe, drugie niebieskie). Choć hodowcy niechętnie odnosili się do takich krzyżówek, to z czasem zauważyli, że użycie białych kotów perskich w hodowli innych odmian wpływa na polepszenie koloru u tych drugich, np. u persów niebieskich i czarnych.

W Stanach Zjednoczonych odmiana ta była swego czasu tak popularna, że organizowano dla niej oddzielne pokazy. Najbardziej znaną amerykańską hodowczynią rasy kot perski biały była Barbara Flugrad, która w 1960 r. założyła hodowlę Babalong. Jej zwierzęta charakteryzowały się zaokrągloną budową ciała, tak pożądaną u współczesnych persów. Do dziś większość znaczących hodowli rasy kot perski biały ma w rodowodach koty z linii Babalong.

Cała historia kotów perskich została opisana w tym artykule.

kociak perski biały
kot perski biały fot. Shutterstock

Kot perski biały w Polsce

Pierwsze polskie programy hodowlane kotów rasy perskiej powstały w okresie międzywojennym.
Niestety II wojna światowa prawie zupełnie zniweczyła te starania. W latach 50-siątych XX wieku odbudowywaniem rasy zajęło się kilku ocalałych hodowców, między innymi Stanisław Wlekliński. Jednak dopiero w latach 1970-2000 nastąpił znaczny rozwój hodowli persów. Początkiem odbudowywania persów był niezwykle udany hodowlanie import (w 1973 roku z Niemiec) kocura Smoky Prince von Garmshof i kotki Thurid von Garmshof – oba kotki rasy kot perski biały importowała Jolanta Kotłubaj. W chwili obecnej polscy hodowcy mogą się pochwalić wieloma persami, które uzyskały tytuł Europa Champion.

Wzorzec

Kot perski biały – white persian cat – Koty egzotyczne i perskie – I kat. FIFe

kod EMS: PER

  • Pochodzenie: Iran (Persja), Wielka Brytania
  • Charakter: spokojny, łagodny, przyjazny.
  • Wielkość: średniej wielkości.
  • Waga: 3,5-7 kg
  • Wygląd ogólny: dobrze umięśniony, o mocnej budowie, ciało powinno sprawiać wrażenie zaokrąglonego.
  • Głowa: okrągła, masywna i szeroka, czoło wypukłe, policzki pełne, broda dobrze rozwinięta
  • Uszy: małe, nisko osadzone, zaokrąglone na końcach.
  • Oczy: krągłe, duże, szeroko rozstawione, niebieskie, pomarańczowe lub dwubarwne (jedno oko niebieskie, drugie pomarańczowe).
  • Nos: krótki, stop dobrze zaznaczony.
  • Tułów: masywny, krępy, klatka piersiowa głęboka, barki silne, grzbiet dobrze umięśniony, szeroki; kończyny mocne, o grubych kościach, stopy małe, owalne.
  • Ogon: niezbyt długi, prosty, zaokrąglony na końcu, obficie owłosiony.
  • Szata: długa, gęsta, rzadko wełnista, lekko odstająca od ciała, podszerstek dobrze rozwinięty, na piersi i karku tzw. lwia grzywa, obfite portki na udach.
  • Maść: zawsze biała.
  • Odporność/podatność na choroby: średnia, kot delikatny, wymagający.
  • Długość życia: 12-15 lat
  • Możliwość zakupu kociaka w Polsce: tak
  • Cena kota z rodowodem: 1000-2000 zł
kot perski biały
kot perski biały fot. Pixabay


Ciekawostki

Hodowla białych persów nie jest kłopotliwa, ponieważ ten kolor łatwo zachować. Zdarzają się jednak kocięta z plamkami na sierści. Jest to spowodowane tym, że gen białej sierści – B – nie eliminuje całkowicie genów odpowiedzialnych za powstawanie innych barw. Są jednak linie genetyczne persów z podwójnym genem BB, które zapewniają uzyskanie całkowicie białych kociąt.

Białe koty perskie były przez wiele lat symbolem statusu społecznego i ulubieńcami arystokracji. Uważano je za wyjątkowo eleganckie z powodu śnieżnobiałej sierści i błękitnych oczu.

Podobno Ludwik XV miał białego persa i zapoczątkował modę na te zwierzęta na królewskim dworze. Z czasem stały się one tak popularne wśród francuskich hodowców, że nazywano je nawet francuskimi persami.

W filmie Stewart Malutki wystąpił biały pers w roli Snowbell.

Biały pers jest też „twarzą” marki Gourmet Gold.