KOT PERSKI


Kot perski to zwierzak zrównoważony, spokojny i cichy, o umiarkowanym temperamencie. Wymaga jednak regularnej pielęgnacji.

 

Charakter rasy kot perski

Kot perski jest zrównoważony i cichy. Nie urządza gonitw po mieszkaniu ani nie jest specjalnie skoczny – lubi natomiast leżeć na kanapie lub dostojnie przechadzać się po mieszkaniu. Na pewno przyda mu się specjalny słupek okręcony grubym sznurkiem, na którym będzie mógł ostrzyć pazury.

Choć bardzo przywiązuje się do opiekuna i lubi spędzać z nim czas, to nie domaga się stałego zainteresowania. Po codzienną porcję pieszczot przychodzi wtedy, gdy sam ma na to ochotę. Bywa ciekawski i często chętnie obserwuje to, co robi jego opiekun. W pogodne dni kot perski z chęcią skorzysta z osiatkowanego balkonu.

kot perski biały
kot perski | fot. Shutterstock

Kot perski nie wspina się i nie ma skłonności do niszczenia. Nie okazuje agresji – będzie dobrym przyjacielem dla dziecka. Nadmiernie niepokojony będzie wolał odejść, niż reagować bardziej gwałtownie. Kot perski jest towarzyski i niekonfliktowy. Chętnie więc zaprzyjaźni się z psem lub innym kotem. Jeśli jego opiekun zapewni mu wystarczającą dawkę miłości, może także być jedynakiem. Z natury kot perski jest domatorem i nie potrzebuje wychodzenia na zewnątrz.



Wady i zalety rasy kot perski

Kot perski – jaki jest? Poznaj jego wady i zalety!

Wady

  • bardzo wymagający w pielęgnacji
  • może mieć wrodzoną wadę nerek (PKD)
  • niektóre osobniki mają wady zgryzu
  • nie nadaje się na kota wychodzącego

Zalety

  • łagodny i miły w obejściu
  • spokojny domator
  • odpowiedni towarzysz dla dzieci oraz osób starszych
  • może być jedynakiem
  • lubi zabawy
  • łatwo akceptuje inne koty i psy


Zdrowie rasy kot perski

U persów może zdarzać się wrodzona wielotorbielowatość nerek (PKD), wady zgryzu, nadmierne łzawienie oczu, problemy z oddychaniem z powodu skrócenia nosa oraz dziedziczne postępujące zwyrodnienie siatkówki (na szczęście to ostatnie nie prowadzi do ślepoty, jak bywa to u kotów abisyńskich).

Białe persy mają skłonność do wrodzonej głuchoty, która jest związana z obecnością dominującego genu białej sierści. Najbardziej narażone są na nią zwierzęta z niebieskimi oczami, a najmniej te, które mają tęczówki pomarańczowe. Obecnie dzięki odpowiedniej selekcji udało się w większości hodowli rasy wyeliminować ten problem.

pers rudy
kot perski | fot. Shutterstock

Żywienie

Kot perski powinien być żywiony wysokiej jakości pokarmem. Możliwe jest także karmienie tych kotów dietą BARF, nie można jednak zapominać o odpowiedniej suplementacji. Karmiąc persa, należy pamiętać o specyficznej budowie jego pyska, która może uniemożliwiać mu pobieranie pokarmu z głębokich misek. Dlatego koty tej rasy powinny dostawać jedzenie na płaskich talerzykach.

Pielęgnacja

Pielęgnacja szaty jest pracochłonna, ponieważ długą sierść trzeba codziennie wyczesywać, by nie ulegała sfilcowaniu. Raz w miesiącu należy kota perskiego wykąpać w odpowiednim szamponie. W przypadku białych persów między kąpielami używa się specjalnych pudrów, które likwidują zażółcenia na sierści. Częstą przypadłością persów jest nadmierne łzawienie oczu, dlatego powinno się je przemywać specjalnym płynem. Należy także pamiętać o sprawdzaniu uszu i przycinaniu pazurów.

U czarnych persów długie przebywanie na słońcu może spowodować brązowe przebarwienia na futrze. Jeśli więc mamy kota wystawowego, powinniśmy dawkować mu tę przyjemność. Natomiast u kotów tabby nadmierne wyskubanie włosów ościstych powoduje zatarcie rysunku.

kot perski biały
kot perski | fot. Shutterstock


Historia rasy kot perski

Kot perski to jedna z najstarszych i najbardziej znanych kocich ras, bardzo popularna i lubiana. Prawdopodobnie protoplaści persów przybyli do Europy z Bliskiego Wschodu (Iran, dawna Persja) w okresie wypraw krzyżowych. Właściwą rasę wyhodowali jednak Anglicy, krzyżując ze sobą koty bliskowschodnie. Kot perski występuje w ogromnej ilości odmian kolorystycznych. Niektóre organizacje uznają każdy kolor kota kota perskiego za osobną rasę.

W 1903 roku białe persy uważano za najczystszą odmianę kotów perskich. Początkowo uznawano tylko te o niebieskich oczach. Potem, na skutek kojarzenia z persami o innym zabarwieniu szaty, pojawiły się zwierzęta o pomarańczowych i dwubarwnych oczach (jedno pomarańczowe, drugie niebieskie). Choć hodowcy niechętnie odnosili się do takich krzyżówek, to z czasem zauważyli, że użycie białych kotów perskich w hodowli innych odmian wpływa na polepszenie koloru u tych drugich, np. u persów niebieskich i czarnych.

kot perski szylkretowy
kot perski | fot. Shutterstock

W Stanach Zjednoczonych odmiana ta była swego czasu tak popularna, że organizowano dla niej oddzielne pokazy. Najbardziej znaną amerykańską hodowczynią rasy kot perski biały była Barbara Flugrad, która w 1960 roku założyła hodowlę Babalong. Jej zwierzęta charakteryzowały się zaokrągloną budową ciała, tak pożądaną u współczesnych persów. Do dziś większość znaczących hodowli rasy kot perski biały ma w rodowodach koty z linii Babalong. Kot perski dymny po raz pierwszy został zaprezentowany na wystawie kotów w 1893 roku w Anglii. Był bardzo popularny w pierwszej połowie XX wieku, szczególnie w Anglii. Obecnie jest rzadko spotykaną i cenioną odmianą kota perskiego.

Kot perski colorpoint, nazywany także himalajskim (od rasy królików o podobnym umaszczeniu), znany jest od kilkudziesięciu lat. Pierwotnie nie było długowłosych kotów z genem odpowiadającym za powstawanie kolorowych znaczeń. Nowa odmiana powstała dzięki świadomej ingerencji człowieka. Hodowcy skojarzyli kota syjamskiego, który wniósł kolorowe znaczenia, z kotem perskim, prawdopodobnie czarnym lub niebieskim. Pierwsze próby podjęto już w 1924 roku, ale szczegółowe programy hodowlane opracowano dopiero w latach 30. XX wieku.

kociak perski biały
kot perski | fot. Shutterstock

Kot perski w Polsce

Pierwsze polskie programy hodowlane kotów rasy perskiej powstały w okresie międzywojennym. Niestety II wojna światowa prawie zupełnie zniweczyła te starania. W latach 50. XX wieku odbudowywaniem rasy zajęło się kilku ocalałych hodowców, między innymi Stanisław Wlekliński. Jednak dopiero w latach 1970-2000 nastąpił znaczny rozwój hodowli persów. Początkiem odbudowywania persów był niezwykle udany hodowlanie import (w 1973 roku z Niemiec) kocura Smoky Prince von Garmshof i kotki Thurid von Garmshof – oba kotki rasy kot perski importowała Jolanta Kotłubaj. W chwili obecnej polscy hodowcy mogą się pochwalić wieloma persami, które uzyskały tytuł Europa Champion.

Wzorzec rasy kot perski

Kot perski (persian cat) – koty egzotyczne i perskie – I kat. wg FIFe

kod EMS: PER

  • Pochodzenie: Iran (Persja), Wielka Brytania
  • Charakter: spokojny, łagodny, przyjazny
  • Wielkość: średniej wielkości
  • Waga: 3,5-7 kg
  • Tułów: masywny, krępy, klatka piersiowa głęboka, barki silne, grzbiet dobrze umięśniony, szeroki
  • Kształt głowy: okrągła, masywna i szeroka, czoło wypukłe, policzki pełne, broda dobrze rozwinięta
  • Uszy: małe, nisko osadzone, zaokrąglone na końcach
  • Oczy: krągłe, duże, szeroko rozstawione, niebieskie, pomarańczowe lub dwubarwne (jedno oko niebieskie, drugie pomarańczowe)
  • Nos: krótki, stop dobrze zaznaczony
  • Ogon: niezbyt długi, prosty, zaokrąglony na końcu, obficie owłosiony
  • Kończyny: mocne, o grubych kościach, stopy małe, owalne
  • Sierść: długa, gęsta, rzadko wełnista, lekko odstająca od ciała, podszerstek dobrze rozwinięty, na piersi i karku tzw. lwia grzywa, obfite portki na udach
  • Maść: dopuszcza się niemal wszystkie maści i ich odmiany
  • Odporność/podatność na choroby: średnia, kot delikatny, wymagający
  • Długość życia: 12-15 lat
  • Możliwość zakupu kota w Polsce: tak
  • Cena kota z rodowodem: 1000-2000 zł
kot perski
kot perski | fot. Shutterstock


Ciekawostki o rasie kot perski

Podobno Ludwik XV miał białego persa i zapoczątkował modę na te zwierzęta na królewskim dworze. Z czasem stały się one tak popularne wśród francuskich hodowców, że nazywano je nawet francuskimi persami. Hodowla białych persów nie jest kłopotliwa, ponieważ ten kolor łatwo zachować. Zdarzają się jednak kocięta z plamkami na sierści. Jest to spowodowane tym, że gen białej sierści – B – nie eliminuje całkowicie genów odpowiedzialnych za powstawanie innych barw. Są jednak linie genetyczne persów z podwójnym genem BB, które zapewniają uzyskanie całkowicie białych kociąt. Białe koty perskie były przez wiele lat symbolem statusu społecznego i ulubieńcami arystokracji. Uważano je za wyjątkowo eleganckie z powodu śnieżnobiałej sierści i błękitnych oczu.

Kot perski czarny jest jednym z najtrudniejszych do uzyskania okazów wystawienniczych. Często występują przebarwienia sierści spowodowane słońcem, wilgocią oraz linieniem, co dyskwalifikuje je z wystaw kotów. Znanych jest około 63 pododmian barwnych persów pręgowanych. Każdy uznany kolor jest dopuszczalny, również z udziałem bieli. Rysunek tabby (pręgowania) może być ze wzorem tygrysim – na futrze znajdują się mniej lub bardziej widoczne pręgi, które są wyraźnie od siebie oddzielone i zbiegają się na plecach, tworząc tzw. siodło, a na szyi i piersiach układają się w kształt obroży. Może też być z wzorem klasycznym (marmurkowym) – na bokach tułowia występuje symetryczny rysunek spirali, przypominający wzory na marmurze, patrząc z góry pierścienie układają się w kształt motyla, na szyi i piersiach występuje podwójna obroża. A może też być ze wzorem cętkowanym – pręgowanie jest przerywane i składa się z szeregu drobnych plamek.

Kot perski szynszylowy i srebrzysty cieniowany może występować w dwóch typach: amerykańskim (mocno skrócony pyszczek, nos niemal na wysokości oczu) i europejskim (pers starego typu – mniej przebudowana twarzoczaszka). Utarła się opinia, że rude persy są mniej przywiązane do opiekuna i bardziej niezależne, jednak obcowanie z nimi tego nie potwierdza. Jak wszystkie koty tej rasy są tylko powściągliwe – nie narzucają swojej obecności i same decydują, czy chcą być głaskane.

Crookshanks, kot Hermiony z cyklu o Harrym Potterze, jest kotem perskim rudym. W filmie Stewart Malutki wystąpił biały pers w roli Snowbell. Biały pers jest też „twarzą” marki Gourmet Gold.

Array