KOT PIXIE-BOB


Rasa kota wyhodowana w USA przypominająca z wyglądu miniaturowego rysia.

 

Charakter rasy kot pixie-bob

Pixie-bob to kot aktywny i towarzyski. W swoim przywiązaniu do rodziny przypomina psa i jest wspaniałym kompanem dla dzieci. Dogaduje się też z innymi kotami i psami w domu. Silnie przywiązuje się do rodziny, łatwo uczy aportowania i chodzenia na smyczy. Jest ciekawski, chętnie przebywa blisko opiekuna i towarzyszy mu w codziennych zajęciach, ale równocześnie jest spokojny i nie narzuca się, po prostu jest obok. Swoje uczucia nierzadko wyraża robiąc „baranki”.

Koty rasy pixie-bob są dosyć gadatliwe; wydają rozmaite dźwięki: ćwierkają, gruchają, czasami warczą. Z kolei większość rzadko miauczy, a niektóre osobniki wcale tego nie robią.

Pixie-bob wylegujący się na kanapie
fot. Shutterstock


Wady i zalety rasy kot pixie-bob

Wady
  • rasa rzadka, trudna do zdobycia
Zalety
  • miły towarzysz rodziny
  • średnio aktywny, nienarzucający się, zrównoważony
  • łatwo się uczy
  • akceptuje inne zwierzęta
  • zdrowy
  • niewymagający w pielęgnacji

 

Pixie-bob wylegujący się na werandzie
fot. Shutterstock


Zdrowie rasy kot pixie-bob

Generalnie jest to rasa bardzo zdrowa i odporna, ponieważ hodowcy zadbali o szeroką bazę genetyczną. Nadal od czasu do czasu „dolewa się” świeżej krwi. Jak dotąd brak doniesień o jakichś szczególnych predyspozycjach do chorób mających podłoże genetyczne. Prawdopodobnie niektóre pixie-boby mogą mieć problemy związane ze skróceniem kręgosłupa, jednak ponieważ nie promuje się u nich maksymalnej redukcji ogona (tak jak np. u manksów), problemy te prawdopodobnie są u nich dużo rzadsze.

Wiadomo, że niektóre pixie-boby są wrażliwe na określone leki i szczepionki.

Żywienie

Jak każdy kot powinien być karmiony karmą dobrej jakości lub zbilansowanym pożywieniem przygotowywanym w domu. Należy pamiętać o dostosowaniu pokarmu do wieku, stanu zdrowia i aktywności danego osobnika.

Pielęgnacja

To rasa łatwa w pielęgnacji (wystarczy czesać futerko raz na tydzień, okresowo czyścić uszy i kąciki oczu). W przypadku kotów niewychodzących zalecane jest przycinanie pazurków co 2-3 tygodnie – podobnie jak u innych ras kotów. Kotom odmiany długowłosej warto podawać preparaty odkłaczające.

Portret pixie-boba
fot. Shutterstock


Historia rasy kot pixie-bob

Rasa pixie-bob pochodzi ze Stanów Zjednoczonych. To umięśniony, krzepki kot domowy, który z wyglądu przypominać ma rysia rudego (amerykański gatunek rysia występujący w USA). Ryś ten nosi w j. angielskim nazwę bobcat (bob – krótki ogon, cat – kot). Choć faktycznie koty te wyglądają trochę jak miniaturowe rysie, to mają typowe charaktery domowych mruczków. Rasa występuje w dwóch długościach szaty.

W 1985 r. Carol Ann Brewer (hod. Stoneisland) nabyła od pary mieszkającej u podnóża Gór Kaskadowych w stanie Waszyngton cętkowanego kocurka z krótkim ogonem i dodatkowymi palcami. W 1986 r. przygarnęła klasycznie umaszczonego kocura, którego nazwała Keba. Pomimo niedożywienia był on bardzo wysoki – w tamtych okolicach uważano, że takie koty są wynikiem krzyżówki kota domowego z rysiem (dziś wiemy, że nie jest to możliwe). Keba pokrył należącą do sąsiada kotkę domową o imieniu Maggie, kocięta urodziły się w kwietniu 1986 r. Z tego miotu Carol Ann wzięła sobie jedną z kotek o dzikim umaszczeniu z rozmytymi cętkami na rudo-płowym tle. Nadała jej imię Pixie. Wkrótce Carol Ann zauważyła, że te krótkoogoniaste koty mają bardzo charakterystyczny wygląd i zaczęła poszukiwać w okolicy podobnych egzemplarzy, aby stworzyć nową rasę. Do hodowli włączyła 23 koty z okolic Gór Kaskadowych. Uważano je za efekt krzyżówek z rysiem. Carol Ann ukuła termin „Legend cat” (kot-legenda). Wkrótce do programu włączyli się inni hodowcy.

Pixie-bob idący po łóżku
fot. Shutterstock

W 1989 r. Carol Ann opracowała wzorzec i nazwała tworzoną rasę pixie-bob. W 1993 r. wystąpiła do TICA z wnioskiem o uznanie rasy, co nastąpiło wstępnie w 1994. Od 1998 r. rasa ma już prawo do championatów. Uznają ją także ACFA i CCA.

Rasa cieszy się sporą popularnością w USA i staje się też coraz częstsza w Wielkiej Brytanii. W Polsce jak dotąd brak hodowli pixie-bobów.

Wzorzec rasy kot pixie-bob

Pixie-Bob – rasa nieuznana przez FIFe
  • Pochodzenie: Stany Zjednoczone
  • Charakter: zrównoważony, aktywny, przyjacielski, mocno związany z opiekunem
  • Wielkość: średni do dużego
  • Waga: samce 5,5-8 kg, samice 3,5-5,5 kg
  • Wygląd ogólny: muskularny i masywny o prostokątnym kształcie ciała
  • Głowa: Duża do średniej, w kształcie odwróconej gruszki. Włos na policzkach rosnący do dołu tworzy bokobrody podobne jak u rysia.
  • Uszy: Średnio duże, szerokie i głębokie u podstawy. Dosyć szeroko rozstawione. Zaokrąglone na końcach. Pożądane pędzelki, wyraźniejsze u odmiany długowłosej. Z tyłu „odcisk kciuka”.
  • Oczy: Średniej wielkości, głęboko osadzone, trójkątne. Złote, brązowe lub agrestowozielone.
  • Nos: Szeroki, o lekko zbieżnych liniach. Duże lusterko.
  • Tułów: Muskularny, krzepki, grzbiet nieco wznoszący się w kierunku zadu, głębokie boki, szeroka klatka piersiowa.
  • Kończyny: długie i muskularne, tylne dłuższe od przednich. Łapy duże, okrągłe.
  • Ogon: min. długości 2 cale (ok. 5 cm) a maksimum sięgający do stawu skokowego. Ogon krótszy niż 1 cal lub pełny jest wadą dyskwalifikującą. Może być wygięty, ale powinien być elastyczny i swobodnie się poruszać.
  • Szata: Odmiana krótkowłosa: krótka, nieco odstająca; odmiana długowłosa: średnio długi włos, nie dłuższy niż 5 cm, nieco miększy i bardziej przylegający do ciała niż u odmiany krótkowłosej.
  • Maść: wszystkie odcienie maści cętkowanej, gdzie cętki są nieco rozmyte przez ticking, idealne umaszczenie ma tło od płowego do rudo-brązowego z małymi cętkami, ale ważniejszy jest typ niż maść
  • Aktywność: średnia
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny; doskonale znosi niskie temperatury
  • Możliwość zakupu kociaka: w Polsce brak

 

Portret pixie-boba o zielonych oczach
fot. Shutterstock


Ciekawostki o rasie kot pixie-bob

Nadal krążą pogłoski o tym, że koty te są wynikiem krzyżówki kota domowego z rysiem. Jednak badania genetyczne potwierdziły, że zarówno rasa pixie-bob, jak i amerykański ryś, są w 100% domowymi kotami. Rysie są zbyt odległe genetycznie, aby taka krzyżówka była możliwa.

Dwa pixie-boby na białym tle
fot. Shutterstock

W 2013 r. odkryto u kotów rasy Manx aż 4 różne mutacje w genie T odpowiedzialnym m.in. za rozwój ogona. Wszystkie one wywołują skrócenie ogona. Obecność jednej z tych mutacji stwierdzono także u ras amerykański bobtail i pixie-bob.

Pixie-bob jest jedyną rasą, u której dopuszczalna jest polidaktylia, czyli obecność dodatkowych palców. Maksymalna dopuszczalna liczba palców na jednej łapie to 7.

Array

Dodaj komentarz

Zaloguj się do swojego konta lub skomentuj anonimowo. Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *