KOT TURECKI VAN

Turecki van - biały kot z kolorowym ogonem, dotknięty przez Allaha.

 

Charakter

Turecki van ma średni temperament. To kot silny, zrównoważony i wesoły. Choć przywiązuje się do wszystkich domowników, to zwykle wyróżnia w jedną osobę w rodzinie. Asystuje jej nawet w łazience i bez oporów wykąpie się z nią w wannie. Ponieważ w naturze tureckie vany doskonale łowiły ryby, dlatego nie boją się wody i jako jedyne koty chętnie pływają. Van jest bardzo towarzyski, serdeczny i gadatliwy. Bywa też uparty i ma własne zdanie na każdy temat. Nadaje się na przyjaciela dla dzieci – nie zachowuje się agresywnie, jest cierpliwy i tolerancyjny.

Lubi się wspinać i z góry obserwować otoczenie, dlatego warto sprawić mu koci słupek z podestami – będzie mógł na nim także odpoczywać i ostrzyć pazury.

Turecki van jest inteligentny i bardzo ciekawski – nic nie umknie jego uwadze. Nie lubi samotności, dlatego najlepiej czuje wśród innych kotów; potrafi też żyć w dużej przyjaźni z psem. Nie potrzebuje wiele miejsca i może mieszkać nawet w małym mieszkaniu. Lubi raz na jakiś czas wyjść na świeże powietrze, np. na zabezpieczony balkon lub na spacer na smyczy.

kot turecki van
fot. Shutterstock

Wady i zalety

Wady

  • rasa długo dojrzewa
  • powinien dość długo pozostawać z matką, by prawidłowo przejść proces socjalizacji
  • wymaga dużego drapaka – kocha wspinaczki

Zalety

  • niewymagający w pielęgnacji
  • lubi kąpiele wodne, najchętniej razem z opiekunem
  • bardzo przyjacielski i towarzyski
  • świetny kot rodzinny, kocha dzieci i zabawy z nimi
  • petfriendly – łatwo akceptuje inne koty i psy
kot turecki van
fot. Shutterstock

Zdrowie

Jako rasa naturalna, powstała bez ingerencji człowieka, są bardzo zdrowe i odporne.

Pielęgnacja

Pielęgnacja jest bardzo łatwa, sierść nie kołtuni się i prawie nie wymaga czesania. Tylko w okresach linienia powinno się systematycznie usuwać martwy włos. Specyficzna budowa włosa – kształt pustego w środku stożka – i brak podszerstka sprawiają, że bardzo szybko schną po kąpieli.

Historia

Turecki van jest odmianą kota angorskiego. To rasa naturalna, powstała bez ingerencji człowieka. Pochodzi z Turcji, z okolic jeziora Van, od którego wzięła swoją nazwę. Być może przodkowie vana dotarli tutaj z Mongolii lub z Chin, gdzie widywano podobne zwierzęta.

W innych krajach europejskich turecki van pojawił się w latach 50. XX w. Do Wielkiej Brytanii sprowadziła go Laura Lushington. Po raz pierwszy pokazano go publicznie w 1955 r. Angielski klub hodowców (GCCF) uznał rasę w 1969 r.; FIFe (Międzynarodowa Federacja Felinologiczna) zrobiła to w 1972 r.

kot turecki van
fot. Shutterstock

Wzorzec

Kot turecki van – turkish van – Koty półdługowłose – II kat. wg FIFe

kod EMS: TUV

  • Pochodzenie: Turcja
  • Charakter: towarzyski, oddany opiekunowi
  • Aktywność: bardzo aktywny
  • Wielkość: średniej wielkości
  • Waga: 3-8 kg
  • Wygląd ogólny: elegancki i muskularny
  • Głowa: krótka, trójkątna, z tępo ściętą kufą i mocną brodą
  • Uszy: wysoko osadzone, szerokie u podstawy, ustawione pionowo, porośnięte wewnątrz obfitymi kępkami włosów
  • Oczy: duże, okrągłe lub lekko owalne; bursztynowe, niebieskie albo dwubarwne
  • Nos: prosty, średniej długości
  • Tułów: silny, długi, muskularny, z szeroką klatką piersiową; kończyny średniej długości, mocne; stopy okrągłe, z obfitym owłosieniem między palcami
  • Ogon: średniej długości, mocno owłosiony
  • Szata: półdługa, średniej długości, jedwabista i delikatna, bez podszerstka; zimą gęściejsza i bardziej obfita, latem – znacznie krótsza
  • Maść: kredowobiała, za wyjątkiem kolorowych miejsc na głowie i ogonie; znaczenia mogą być kasztanowo-czerwone lub kremowe; dwie barwne plamy występujące na głowie w pobliżu uszu są przedzielone białą strzałką, którą nazywa się „palcem Allaha”
  • Odporność/podatność na choroby: odporny
  • Długość życia: 15-18 lat
  • Możliwość zakupu kociaka w Polsce: tak
kot turecki van
fot. Shutterstock

Ciekawostki

Charakterystyczne jest umaszczenie tych kotów. Kolor występuje tylko w okolicach uszu i na ogonie, reszta ciała jest biała. Znaczenie na głowie to dwie barwne plamy przedzielone białą strzałką – w Turcji nazywana jest ona palcem Allaha. Według legendy ślad ten pozostawił Allah, dotykając w tym miejscu głowy kota.

Vany były doskonale przystosowane do życia w trudnych warunkach klimatycznych. W rejonie Turcji, w którym żyły, zimy są bowiem wyjątkowo mroźne, a lata – gorące. Ich obfite, gęste futro zapewniało ochronę przed śniegiem, wilgocią i niską temperaturą. Latem szata stawała się znacznie krótsza, dzięki czemu łatwiej im było znieść upały. Pożywienie tureckich vanów składało się głównie z ryb, które udało im się złowić – zapewne dlatego koty te nie boją się wody i chętnie pływają. Specyficzna budowa włosa – pusty w środku stożek – i brak podszerstka sprawiają, że sierść szybko schnie po kąpieli.

Kociąt tej rasy nie należy zbyt szybko zabierać z hodowli – powinny przebywać z matką do trzeciego miesiąca życia. Wyrosną wówczas na koty bardziej zrównoważone i pewne siebie.

Turecki van długo dojrzewa. Pełną dojrzałość uzyskuje między 3. a 5. rokiem życia.