KOT NORWESKI LEŚNY


Kot-taternik rodem ze Skandynawii, przystosowany do temperatur -30 stopni. Tajemniczy i inspirujący, zrodzony z legend oraz magii. Zachwyca swoją dziką i pierwotną naturą oraz przyjacielskim i towarzyskim charakterem.

 

Charakter

Kot norweski leśny ma duży temperament – jest aktywny, żywiołowy, ciekawski, skoczny i zwinny. W naturze nie tylko doskonale poruszał się po gałęziach, ale potrafił również utrzymać się na skalnej ścianie. Uwielbia się wspinać – opiekunowie często znajdują go siedzącego na kuchennej szafce pod sufitem lub na skrzydle drzwi. Ma do tego doskonale przystosowaną budowę kończyn i pazurów, które pozwalają mu na wysokopienne ewolucje. Jeżeli tylko znajdzie okazję, by na coś się wspiąć, na pewno to zrobi. Dlatego warto zorganizować mu przestrzeń pionową – inaczej wykorzysta do podniebnych eksploracji nasze meble.

Kot norweski leśny jest łagodny i niekonfliktowy, dlatego będzie dobrym przyjacielem dla dzieci. Jego pogodny charakter jest niemal zaraźliwy. Choć nie przepada za zbytnimi pieszczotami, to nie okazuje agresji. Gdy będzie miał dość pieszczot, po prostu odejdzie. Lubi przebywać wśród ludzi, jest przywiązany do opiekuna, ale nie wymaga stałej uwagi i nie jest natrętny. Raczej nie będzie przesiadywał nam na kolanach, jednak wynika to z indywidualności i niezależności, a nie z braku sympatii.

Mimo że jest odważny i pewny siebie, to jest także z natury ostrożny. W związku z tym bywa nieufny wobec obcych i zwykle potrzebuje czasu, aby ich zaakceptować. To pozostałość po dzikim trybie życia, jakie koty norweskie prowadziły na wolności. Mimo początkowego dystansu, z czasem staje się lojalnym przyjacielem, uwielbiającym towarzystwo. Jest tolerancyjny – bez problemu zaprzyjaźni się z innym kotem lub psem.  Jest wręcz wskazane, by kot norweski leśny miał kompana.

kot norweski leśny w ogrodzie
fot. Shutterstock

To bardzo mądry kot, który chętnie uczy się różnych sztuczek. Warto organizować mu intelektualne wyzwania. Uwielbia się bawić. Jednak z powodu silnie rozwiniętego instynktu łowczego, zabawę traktuje często jako polowanie. Dlatego o ile lubi bawić się z psami, wszelkie mniejsze zwierzęta może potraktować jako obiad. Najlepszym rozwiązaniem dla kotów rasy norweski leśny będzie możliwość wychodzenia do ogrodu lub dostęp do balkonu z wysokimi drapakami, na których będzie mógł wykazywać się swoją sprawnością.

Przejawia niezwykłą umiejętność przystosowywania się do nowych, nawet trudnych warunków. Przyzwyczai się do stałego przebywania w mieszkaniu, ale bardzo chętnie będzie też korzystał z wybiegu, specjalnej woliery, lub spacerował na smyczy – uwielbia eksplorować nowe przestrzenie. Dzielnie znosi także podróże. Nie będą one stanowić dla niego powodu do stresu, a raczej ciekawą rozrywkę.



Wady i zalety

Wady

  • możliwe wrodzone wady genetyczne (choroba Andersena)
  • uwielbia wspinaczki – wskazany wysoki drapak
  • bywa nieufny wobec obcych i potrzebuje czasu na zaakceptowanie nowego domownika
  • nie jest typową „przylepą” – lubi pieszczoty, ale w rozsądnych dawkach
  • z powodu wrodzonej ciekawości dokładnie eksploruje otaczającą go przestrzeń

Zalety

  • szybko przystosowuje się do różnych warunków, odnajdzie się zarówno w domu wychodzącym jak i niewychodzącym
  • przywiązują się głównie do ludzi, a nie do miejsca
  • inteligentny, szybko i chętnie się uczy
  • łagodny, o stabilnym charakterze
  • świetnie nadaje się na towarzysza dla dzieci – nie wykazuje agresji, choć nie przepada za zbytnimi czułościami
  • towarzyski, z łatwością akceptuje inne koty, a także psy
fot. Shutterstock


Zdrowie

Surowe warunki atmosferyczne oraz codzienna walka o przetrwanie sprawiły, że kot norweski leśny jest niezwykle silny i wytrwały. Jest także bardzo zdrową rasą. Trudne warunki wyrobiły w nim silną odporność.

Mimo to u kotów z hodowli europejskich i amerykańskich potwierdzono przypadki zachorowań na chorobę spichrzeniową glikogenu typu IV (GSD IV, choroba Andersena). Jest dziedziczona w sposób autosomalny recesywny – objawy choroby występują u kotów, które wadliwą mutację odziedziczyły po obojgu rodzicach. GSD IV polega na wrodzonym dziedzicznym zaburzeniu szlaku metabolizmu glukozy. Patologiczny glikogen gromadzi się w komórkach nerwowych, mięśniach i wątrobie, powodując ich postępujące upośledzenie. Zgodnie z odpowiednią uchwałą FIFe, hodowcy kotów norweskich leśnych w Polsce od 1 stycznia 2012 roku muszą u swoich kotów przeprowadzać testy genetyczne w kierunku GBE-1 (GSD IV) – chyba, że każde z rodziców kota ma certyfikat, że nie jest nosicielem GSD IV. Bez testów kocięta z miotów nie mogą być zarejestrowane i nie mogą otrzymać rodowodów.

Z powodu pokaźnych rozmiarów należy szczególnie dbać o jego stawy i kości.

kot norweski leśny zimą
fot. Shutterstock

Żywienie

Dieta norwega powinna być urozmaicona – monotonne pożywienie go nudzi. Można podawać mu zarówno karmy gotowe, jak i naturalne. Ze względu na długi włos należy profilaktycznie dodawać do karmy naturalne włókno zawarte w zielonych częściach roślin i warzyw lub podawać odpowiednie produkty zabezpieczające przed tworzeniem się kul włosowych w układzie pokarmowym. Dieta powinna opierać się głównie na mięsie i rybach.

Szukasz idealnej karmy dla kota tej rasy? Kliknij i sprawdź!

Pielęgnacja

Szata kota norweskiego leśnego nie wymaga pracochłonnej pielęgnacji. Praktycznie w ogóle się nie kołtuni i poza okresami linienia wystarczy wyczesać ją raz w tygodniu, aby wyglądała efektownie. Nie należy czesać ogona lub trzeba to robić bardzo delikatnie od spodu, gdzie rośnie podszerstek. Włosy okrywowe wyrwane z ogona odrastają bardzo powoli.

Można go kąpać, bo na ogół lubi wodę, lecz sierść norwega jest tak gęsta, że raczej nie przyniesie to żadnych skutków.

norweski
fot. Shutterstock


Historia

Kot norweski leśny ukształtował się jako rasa w sposób naturalny w gęstych i niedostępnych lasach Norwegii. Surowy klimat stworzył silnego kota, zdolnego do przeżycia w trudnych warunkach.

Pierwsze wzmianki na jego temat pojawiają się w pismach z XIII wieku i w nordyckiej mitologii. Był ceniony ze względu na swoją niezwykłą łowność i odporność na trudne warunki klimatyczne.

Nie jest znane dokładne pochodzenie kota norweskiego leśnego. Nie wiadomo, w jaki sposób znalazł się w Norwegii oraz na całym Półwyspie Skandynawskim. Jedna z najbardziej znanych teorii mówi o powstaniu kota norweskiego wskutek krzyżówek krótkowłosych kotów przywiezionych przez Wikingów z Wielkiej Brytanii z kotami długowłosymi, które trafiły do Skandynawii w czasach wypraw krzyżowych. Być może była to turecka angora. Jak jednak dowodzą badania genetyczne, koty norweskie nie są spokrewnione z żadną znaną obecnie rasą. Potwierdza to tezę, że jest to naturalna rasa kotów.

kot norweski leśny na spacerze
fot. Shutterstock

Według legend, koty norweskie leśne towarzyszyły Wikingom w ich morskich wyprawach, podczas których pilnowały zapasów przed atakami gryzoni. A docierając do wybrzeży obecnej Ameryki Północnej, zapoczątkowały rasę Maine Coonów.

Pod koniec XIX wieku populacja kota norweskiego leśnego zaczęła maleć wskutek krzyżówek z kotami krótkowłosymi. Wdrożone w latach 30. XX wieku intensywne programy odtworzenia naturalnej rasy pozwoliły na powrót norwegów na europejskie salony w iście królewskim stylu – ale dopiero po wielu latach.

W 1972 roku Norweski Związek Felinologiczny wstępnie uznał koty norweskie leśne za odrębną rasę. Pierwszy klub skogkattów („skogkatt” to dosłownie „leśny kot”) powstał w 1975 roku, oczywiście w Norwegii. Jako pierwsza organizacja felinologiczna uznała go FIFe, w 1977 roku. W 1979 roku pierwszy kot norweski leśny zawitał do Stanów Zjednoczonych. W Polsce pojawił się w 1990 roku.

Jego podobieństwo do amerykańskiego maine coona sprawiło, że w 1987 r., w celu uniknięcia pomyłek, hodowcy zmienili wzorzec rasy, kładąc nacisk na cechy typowe tylko dla norwega. Oczy powinny być duże, owalne, lekko skośnie osadzone i posiadać odpowiednią ekspresję nadającą kotu czujny, pełen gotowości do ataku wygląd. Natomiast głowa od brody po krańce uszu powinna tworzyć trójkąt równoboczny.

kot norweski w śniegu
fot. Shutterstock

Wzorzec

Kot norweski leśny – norweg – norwegian forest cat – Koty półdługowłose – II kat. wg FIFe

kod EMS: NFO

  • Pochodzenie: Norwegia
  • Charakter: ciekawski, samodzielny, łagodny, przyjacielski, inteligentny, odważny.
  • Aktywność: aktywny, lubi zabawy i wspinaczki, posiada silny instynkt łowczy.
  • Wielkość: duży
  • Waga: kocury 6-10 kg, kotki 5-8 kg
  • Tułów: silny, kot nie może sprawiać wrażenia zbyt wysmukłego.
  • Kształt głowy: kształt trójkąta równobocznego z charakterystycznym „norweskim profilem” – linia prosta (bez załamania) biegnąca od czoła do czubka nosa pod odpowiednim kątem w stosunku do potylicy (profil nie może być zbyt płaski).
  • Uszy: duże, szerokie u nasady i dość szeroko rozstawione, z charakterystycznymi rysimi pędzelkami na końcach i włosach wewnątrz.
  • Oczy: muszą mieć specyficzny „norweski” wyraz – powinny być duże, owalne, lekko skośnie osadzone, czyli migdałowate o odpowiedniej ekspresji nadającej kotu groźny wygląd; mogą występować w wielu kolorach, a ich barwa jest niezależna od koloru futra.
  • Nos: bez przełomu
  • Ogon: długi i niezwykle puszysty; kot nosi go dumnie wyprostowanego, czasami opada na grzbiet.
  • Kończyny: długie i silne, tylne dłuższe, opuszki łap zabezpieczone przed zimnem, kępki włosów rosną nawet pomiędzy palcami; pazury o budowie haczykowatej umożliwiające schodzenie z drzew głową w dół.
  • Sierść: półdługa, wodoodporna, mrozoodporna, dwuwarstwowa z wełnistym podszerstkiem. Włosy są szorstkie, a niektóre bardzo długie – nawet do 30 cm. Na szyi występuje obfita kryza mająca chronić wrażliwą szyję i bogate portki na udach.
  • Maść: dopuszczalne prawie wszystkie odmiany kolorystyczne poza maścią typu syjamskiego (z oznaczeniami colorpoint), liliową, cynamonową, czekoladową i płową; najczęstsze umaszczenie to tabby z białymi znaczeniami; może sezonowo ciemnieć i jaśnieć; możemy również wyjątkowe umaszczenie niespotykane u żadnej innej rasy kotów, zwane bursztynowym i jasnobursztynowym.
  • Odporność/podatność na choroby: bardzo odporny.
  • Długość życia: 14-16 lat
  • Możliwość zakupu kota w Polsce: tak
  • Cena kota z rodowodem TICA: 2000 zł

    czarny kot norweski
    fot. Shutterstock


Ciekawostki

Kot norweski leśny ma niesamowitą zdolność do wspinania się nawet po stromych skałach. Jako jeden z nielicznych kotów potrafi zejść z drzewa głową w dół. Zachowuje przy tym grację i elegancję. Pomagają mu mocne, haczykowate pazury. Długie łapy umożliwiają bardzo długie i wysokie skoki. Te cechy czynią z norwega niezwykle sprawnego łowcę.

Samce mają głowy wyraźnie większe od samic. Przedwczesna kastracja może spowodować, że głowa będzie mniejsza. Rosną długo, bo aż do 3. roku życia.

Włosy okrywowe pojawiają się u norwegów dopiero około 6. miesiąca życia. Wcześniej mają wyłącznie gęsty podszerstek. Futro kota norweskiego jest wodoodporne i mrozoodporne. Linieje na wiosnę i przed zimą, z wyjątkiem ogona – ten jest tak samo okazały przez cały rok.

kot norweski leśny zimą
fot. Shutterstock

Kot norweski leśny stał się bohaterem wielu legend i bajek – z tego powodu zaczęto mówić o nim „czarodziejski kot”. Podobno zaprzęg nordyckiej bogini płodności i miłości Frei prowadziły właśnie dwa koty norweskie leśne, a bóg burzy Thor nie mógł oderwać ich od ziemi. Kot norweski leśny stał się ulubionym bohaterem norweskiej literatury dziecięcej. W 1912 r. Gabriel Scott wydał książkę o przygodach leśnego kota imieniem Solvfaks.

W społeczności Wikingów kot norweski leśny był symbolem szczęścia. Stanowił podarek dla panny młodej w dniu ślubu na jej nową drogę życia.

W latach 70. XX wieku Olaf, król Norwegii, uhonorował kota norweskiego leśnego tytułem narodowego kota Norwegii. Jest popularny nie tylko w Skandynawii – zyskuje sławę na całym świecie.