KOT MAINE COON (Majkun)

Tych kotów nie sposób nie lubić. Maine coon ma „psi charakter”. Nie przywiązuje się do miejsca, lecz do człowieka. Jest oddany, bardzo lojalny i dumny. Ceni sobie również niezależność.

 

Charakter

Maine coon ma „psi charakter”. Jest zrównoważony, przyjazny i towarzyski – łatwo nawiązuje kontakt z ludźmi. Mimo sporych gabarytów cechuje się łagodnością i delikatnością. Nie przywiązuje się do miejsca, ale do człowieka, dlatego łatwo adaptuje się do nowych warunków i czuje się dobrze wszędzie tam, gdzie jest jego opiekun.

Towarzyszy swojemu człowiekowi we wszystkich codziennych czynnościach i najchętniej wykonywałby z nim wszelkie obowiązki. Jest wesoły, tolerancyjny, cierpliwy i wyrozumiały – sprawdzi się jako przyjaciel dla nieco starszych dzieci i dla seniorów. Jest też łasy na pieszczoty i uwielbia wspólne zabawy. Mimo że nie dopomina się ich nachalnie, to należy mu poświęcać czas, by był szczęśliwy. Cierpiąc z powodu samotności, traci swój wrodzony optymizm.

Maine coon jest inteligentny, można nauczyć go wielu sztuczek. Lubi być w centrum zainteresowania, a wizyty gości są dla niego doskonałą okazją do popisywania się i otrzymania dodatkowej porcji pieszczot.

maine coon
fot. Shutterstock

Dobrze czuje się w grupie kotów i, choć pokojowo, to jednak będzie starał się trafić na szczyt kociej hierarchii. Zaakceptuje także psa, choć z uwagi na silny charakter z pewnością go sobie podporządkuje.

Wymaga konsekwentnego wychowania od kociaka. Posiada wrodzoną zdolność adaptacji, dzięki czemu przystosuje się do stałego przebywania w mieszkaniu, ale chętnie skorzysta z zabezpieczonego siatką balkonu; łatwo nauczyć go też chodzenia na smyczy. Z pewnością lepiej czułby się jednak, mogąc wychodzić na dwór. Jest silny i zwinny. Uwielbia przygody. Przestrzeń pozwala realizować jego zapędy eksploracyjne i łowieckie. Jeśli ma być kotem niewychodzącym, należy zapewnić mu w domu odpowiednią ilość ruchu, miejsca do zabawy i obserwacji.

Lubi się wspinać, choć nie jest to kot szczególnie skoczny i „wysokopienny”. Nie należy obawiać się o wysoko postawione przedmioty, gdyż zwykle nie wdrapuje się w takie miejsca. Chętnie za to wykorzysta specjalny słupek z podestami – ze względu na wielkość i wagę kota powinien on być solidny i stabilny. Słupek, okręcony sizalem lub pokryty wykładziną tapicerską pozwoli też kotu na zaspokojenie potrzeby ostrzenia pazurów, dzięki czemu być może uratuje nasze meble.

Szary maine coon
fot. Shutterstock

W przeciwieństwie do większości ras maine coon nie boi się wody. Być może jest to zasługa jego gęstej sierści, która doskonale chroni kota przed wilgocią. Choć kąpiele nie są konieczne, można uczyć kota kontaktu z wodą od małego. Będzie to dla niego rozrywką w przyszłości.

Jest cichym kotem, lecz gama wydawanych przez niego dźwięków jest szeroka.  W razie potrzeby bez wahania używa ich do kontaktowania się z człowiekiem. Charakterystyczne dla rasy są dźwięki, które przypominają ptasie świergolenie.

Wady i zalety

Wady

  • istnieje ryzyko wystąpienia wrodzonych wad genetycznych, takich jak kardiomiopatia przerostowa, choroby stawów i nerek
  • wymaga większej ilości pożywienia; karma powinna być wartościowa, dostosowana do rasy (większy rozmiar chrupek, składniki chroniące stawy)
  • potrzebuje wysokiego i solidnego drapaka

Zalety

  • wybitnie kochający i rodzinny
  • bardzo cierpliwy, cichy, nie skacze po wysokich meblach
  • nie wykazuje agresji, akceptuje inne koty i psy
  • inteligentny, łatwo się uczy, np. chodzenia na smyczy, aportowania
  • łatwo akceptuje zmiany i nowe warunki

Zdrowie

Choć maine coon ma predyspozycje do niektórych schorzeń, nie oznacza to, że kot na coś zachoruje. Generalnie jest to zdrowa rasa. Zdarzają się jednak przypadki wad wrodzonych: HCM (kardiomiopatia przerostowa), policystowatość nerek, problemy ze stawami oraz z zębami – choroby przyzębia i dziąseł.

Kociak maine coona
fot. Shutterstock

Żywienie

Z powodu swoich gabarytów maine coon je więcej niż koty o standardowych rozmiarach. Powinien dostawać karmę wysokowartościową, dostosowaną do potrzeb swojej rasy.

Pielęgnacja

Toaleta ogranicza się do wyczesywania sierści raz na kilka dni. Jedynie w okresie linienia trzeba robić to częściej i staranniej, by zapobiegać tworzeniu się kołtunów. Poza tym wymaga standardowych zabiegów – sprawdzania uszu i przycinania pazurów.

Ostrożnie z czesaniem ogona! Zbyt mocne działania z grzebieniem mogą znacznie uszczuplić kocią kitę.

By futro zyskało na puszystości, warto raz na jakiś czas wykąpać kota i wypudrować jego sierść dobrym pudrem dla kotów.

Rudy maine coon
fot. Shutterstock

Historia

Historia rasy nie jest dokładnie znana, jednak krąży wokół niej wiele legend. Pewne jest, że powstała bez ingerencji człowieka i jest jedną z rodzimych ras Ameryki Północnej. Jej nazwa nawiązuje do amerykańskiego stanu Maine, gdzie po raz pierwszy zainteresowano się hodowlą tych kotów. „Coon” pochodzi natomiast od „raccoon” – słowa oznaczającego szopa-pracza. Pierwsze koty miały bowiem podobne umaszczenie i równie puszyste ogony.

Długo sądzono nawet, że maine coon jest wynikiem skrzyżowania domowego kota z szopem-praczem. Młode miały odziedziczyć po szopie okazałe ogony, umiejętność wspinania się i radość z kąpieli. Teoria ta została jednak obalona przez genetyków. Szybko zastąpiono ją historią o pokrewieństwie z rysiem rudym. Te zwierzęta jednak również są zbyt odległe, by taka krzyżówka mogła powstać.

Kolejna wersja historii wiąże się z wikingami. Jej bohaterem jest Leifie Ericssonie, który miał odkryć Amerykę na setki lat przed Kolumbem. W wyprawie towarzyszyły mu podobno norweskie koty leśne, których zadaniem było rozprawianie się z pokładowymi szczurami. Jeden z nich zawieruszył się po zejściu na ląd. Z czasem miał dać początek rasie maine coon.

Maine coon
fot. Shutterstock

Najbardziej romantyczna jest historia o Marii Antoninie. Królowa, planując ucieczkę przed gilotyną do Ameryki (do stanu Maine) w czasie Rewolucji Francuskiej, załadowała na statek kosztowności oraz sześć swoich kotów: persów i angor. Sama jednak nie zdążyła wejść na pokład. Została pojmana i stracona. Królewskie koty wraz z kapitanem Cloughem dotarły do nowej ziemi i łącząc się z miejscową populacją, zapoczątkowały rasę kotów maine coon.

Najbardziej prawdopodobne wydają się jednak hipotezy, że przodkami rasy były długowłose koty z Europy lub Azji, które w XVIII w. dotarły na statkach handlowych do Ameryki albo koty angorskie przywiezione kilkaset lat wcześniej przez marynarzy z Nowej Anglii. Jednym z członków takiej wyprawy był kapitan Coon. Gdy statek przybił do brzegu, wraz z ludźmi na ląd wyszły koty. Z czasem ich dziko żyjący, długowłosi potomkowie nazywani „kotami Coona” zyskali sławę doskonałych łowców gryzoni. Stały się cenionymi mieszkańcami farm i pasażerami statków handlowych.

Nie da się z całą pewnością ustalić, która z powyższych opowieści jest prawdziwa. Wiadome jest jednak to, że do portów wschodniego wybrzeża Ameryki zawijało wiele statków, a na większości z nich były koty. Z czasem potomstwo tych zwierząt rozwinęło cechy niezbędne do przetrwania w surowych warunkach stanu Maine: niezależność, krzepką budowę, i gęste futro chroniące przed zimnem i wilgocią. Tezę tę potwierdzają badania genetyczne, które wykazują, że maine coon faktycznie jest spokrewniony z kotem norweskim leśnym oraz z krótkowłosymi kotami domowymi.

Maine coon
fot. Shutterstock

Farmerzy ceniący swoje koty zaczęli chwalić się nimi na rolniczych festiwalach i w konkursach stanowych. Nie były to jednak wystawy sensu stricto. Oficjalnie po raz pierwszy maine coon został pokazany na wystawie w Nowym Jorku w 1895 r. Rasę uznano w USA w 1976 r., a w Europie w 1983 r., choć pierwszy maine coon o dumnym imieniu Captain Jenkins został udokumentowany już w 1861 r.

Mimo początkowych sukcesów hodowlanych i powodzenia na wystawach popularność kotów malała na rzecz bardziej egzotycznych ras. Do lat 50. przetrwało niewielu przedstawicieli rasy maine coon. Udało się jednak uratować populację dzięki jej miłośnikom, którzy założyli koci fanklub. Wśród nich była Ethelyn Whittlemore. Obecnie jest to jedna z najpopularniejszych ras na świecie, a zainteresowanie nią wciąż rośnie. Do Polski pierwszy maine coon trafił w 1994 r. za sprawą Anny Górskiej.

Wzorzec

Maine coon (czytaj: mejnkun) – koty półdługowłose – II kat. wg FIFe

kod EMS: MCO

  • Pochodzenie: Stany Zjednoczone
  • Charakter: przyjazny i chętny do zabawy; kochający i lubiący spędzać czas wraz z opiekunem.
  • Aktywność: żywiołowy i aktywny, ale przy tym nienarzucający się, cierpliwy i cichy.
  • Wielkość: kot duży, muskularny i o mocnym kośćcu; rośnie długo, bo aż do 3-4. roku życia.
  • Waga: kocury 5-10 kg, kotki 5-8 kg. Oczywiście zdarzają się wyjątki – maine coon potrafi być o wiele większy.
  • Tułów: masywny, podłużny, z szeroką klatką piersiową.
  • Kształt głowy: ma średniej wielkości, klinowatą, kanciastą głowę (czaszka i kufa powinny stanowić dwie oddzielne bryły), z mocną brodą, która wraz z nosem i górną wargą tworzy pionową linię. Zauważalne kości policzkowe.
  • Uszy: duże, trójkątne, wysoko osadzone, ozdobione na końcach charakterystycznymi dla rasy długimi, rysimi pędzelkami.
  • Oczy: duże, lekko owalne, nieco skośnie osadzone, o typowym tzw. sowim spojrzeniu. Kolor zielony, złoty lub miedziany; u biało umaszczonych osobników dopuszcza się oczy niebieskie lub różnobarwne.
  • Nos: długi, z wyraźnym przełomem.
  • Ogon: bardzo puszysty i długi (przynajmniej taki, jak reszta ciała) – służy kotu do okrywania się podczas snu. Długi, falujący włos okrywowy tworzy charakterystyczne „pióro”.
  • Kończyny: średniej długości, lecz silne; stopy duże i okrągłe, mocno owłosione pomiędzy palcami.
  • Sierść: gęsta, jedwabista, gładka, luźno opadająca, z miękkim i delikatnym, ale gęstym podszerstkiem. Ma zróżnicowaną długość; na szyi występuje bogata kryza, dłuższy włos powinien też być na bokach, brzuchu oraz na portkach (tylna strona ud).
  • Maść: dopuszczalny jest każdy rodzaj umaszczenia z wyjątkiem colorpoint (z oznaczeniami typu syjamskiego), czekoladowego, cynamonowego, płowego i liliowego; najbardziej popularna jest maść pręgowana.
  • Odporność/podatność na choroby: istnieje tendencja do kardiomiopatii przerostowej, policystowatości nerek oraz problemów ze stawami.
  • Długość życia: 12 – 18 lat
  • Możliwość zakupu kota w Polsce: tak
  • Cena kota z rodowodem TICA: 1500-2000 zł
leżące maine coony
fot. pixabay

Ciekawostki

Maine coon to największy przedstawiciel domowych kotów.

Ogłoszono go rasą narodową Kanady. Tam też można znaleźć najwięcej hodowli.

Kot jest doskonale przystosowany do niskich temperatur i śnieżnej aury. Długi i puszysty ogon ma za zadanie otulać kocie ciało i tym samym nie pozwalać mu na zbytnie wychłodzenie podczas snu. Zwierzę może także na nim siadać, co chroni tylną części ciała. Szerokie stopy porośnięte długą sierścią tworzą swego rodzaju rakiety śnieżne, które znacznie ułatwiają poruszanie się po głębokim śniegu. Włosy rosnące po wewnętrznej stronie uszu zapobiegają odmrożeniom.

Samce bywają bardziej żywiołowe od samic, jednak obie płcie w równym stopniu przywiązują się do swojego opiekuna.

Mówi się, że mejkuny z Nowej Anglii cechowało dość częste występowanie polidaktylii – wrodzonej dolegliwości polegającej na tym, że kot posiada więcej palców.

Wielu przedstawicieli tych kotów trafiło do Księgi Rekordów Guinnessa, m.in. w kategoriach: największy kot domowy świata, najdłuższy kot domowy świata, kot z najdłuższym ogonem.