KOT MAINE COON (Majkun)

 

Charakter

Maine coon ma „psi charakter”, jest zrównoważony, przyjazny, towarzyski, łatwo nawiązuje kontakt z ludźmi. Nie przywiązuje się do miejsca, ale do człowieka, dlatego łatwo adaptuje się do nowych warunków i czuje się dobrze wszędzie tam, gdzie jest jego opiekun.

Towarzyszy swojemu panu we wszystkich codziennych czynnościach i najchętniej chodziłby z nim do pracy. Jest wesoły, tolerancyjny i wyrozumiały – sprawdzi się jako przyjaciel dla nieco starszych dzieci.

Maine coon na dywanie
fot. Shutterstock

Maine coon jest inteligentny, można nauczyć go wielu sztuczek, potrafi też z uporem domagać się ulubionej zabawy. Lubi być w centrum zainteresowania, wizyty gości są dla niego doskonałą okazję do otrzymania dodatkowej porcji pieszczot.

Dobrze czuje się w grupie kotów i choć pokojowo, to jednak będzie starał się trafić na szczyt kociej hierarchii. Zaakceptuje także psa, choć z uwagi na silny charakter z pewnością go sobie podporządkuje.

Wymaga konsekwentnego wychowania od kociaka. Przystosuje się do stałego przebywania w mieszkaniu, ale chętnie skorzysta z zabezpieczonego siatką balkonu; łatwo nauczyć go też chodzenia na smyczy.

Lubi się wspinać, choć nie jest to kot szczególnie skoczny i „wysokopienny”. Chętnie wykorzysta specjalny słupek z podestami – ze względu na wielkość i wagę maine coona powinien on być solidny i stabilny.

Szary maine coon
fot. Shutterstock

Słupek, okręcony sizalem lub pokryty wykładziną tapicerską pozwoli też  kotu na zaspokojenie potrzeby ostrzenia pazurów, oszczędzając przy tym nasze meble.

Jest cichym kotem, a wydawane przez niego – charakterystyczne dla rasy – dźwięki przypominają świergolenie.

Wady i zalety

Wady
  • mogą zdarzać się wrodzone wady genetyczne, jak kardiomiopatia przerostowa
  • wymaga wartościowej karmy, dostosowanej do rasy (większy rozmiar chrupek, składniki chroniące stawy)
  • wymaga wysokiego i solidnego drapaka
Zalety
  • wybitnie rodzinna rasa kotów
  • niewymagający w pielęgnacji
  • bardzo cichy
  • spokojny, mało skoczny, „przypodłogowy”
  • akceptuje inne koty i psy
  • nie wykazuje agresji
  • bardzo łatwo się uczy, np. chodzenia na smyczy, aportowania
  • lubi dzieci
  • nadaje się zarówno do domów wychodzących, jak i niewychodzących

Zdrowie

U kotów tej rasy zdarzają się przypadki wad wrodzonych: HCM (kardiomiopatii przerostowej) oraz problemy ze stawami. Rosną długo, bo aż do 3.-4. roku życia.

Kociak maine coona
fot. Shutterstock
Żywienie

Powinny dostawać karmę wysokowartościową, dostosowaną do swojej rasy.

Pielęgnacja

Toaleta ogranicza się do wyczesania sierści raz na kilka dni, sprawdzenia uszu i przycięcia pazurów. Jedynie w okresie linienia trzeba robić to częściej i starannie, gdyż zapobiega to tworzeniu się kołtunów.

Ostrożnie z czesaniem ogona, zbyt mocne działania z grzebieniem mogą znacznie uszczuplić tę piękną ozdobę maine coona.

By futro zyskało na puszystości, a kot pokazał się w pełnej krasie, warto raz na jakiś czas wypudrować go dobrym pudrem dla kotów.

Rudy maine coon
fot. Shutterstock

Historia

Historia tej rasy nie jest dokładnie znana, wiadomo jedynie, że rasa ta powstała bez ingerencji człowieka. O jej pochodzeniu krąży wiele mitów. Długo sądzono nawet, że maine coon jest wynikiem skrzyżowania domowego kota z szopem-praczem; teoria ta została jednak szybko obalona przez genetyków.
Maine coon
fot. Shutterstock
Najbardziej znana jest historia o Marii Antoninie. Królowa, planując ucieczkę do Ameryki w czasie Rewolucji Francuskiej, wysłała tam najpierw swoje angory, które łącząc się z miejscową populacją, zapoczątkowały ponoć tę rasę. Przytaczana jest również opowieść o Leifie Ericssonie, który miał odkryć Amerykę na setki lat przed Kolumbem. W wyprawie towarzyszyły mu podobno norweskie koty leśne, z których jeden zawieruszył się po zejściu na ląd. Są to jednak tylko legendy. Najbardziej prawdopodobne wydają się hipotezy, że przodkami maine coonów były długowłose koty z Europy lub Azji, które w XVIII w. dotarły na statkach handlowych do Ameryki albo koty angorskie przywiezione kilkaset lat wcześniej przez marynarzy z Nowej Anglii. Z czasem ich dziko żyjący potomkowie zyskali sławę doskonałych łowców gryzoni. Stali się cenionymi mieszkańcami farm i pasażerami statków handlowych.
Maine coon
fot. Shutterstock
Po raz pierwszy maine coona pokazano na wystawie w Nowym Jorku w 1860 r. Rasę oficjalnie uznano w USA w 1976 r., a w Europie w 1983 r. Jej nazwa nawiązuje do amerykańskiego stanu Maine, gdzie po raz pierwszy zainteresowano się hodowlą tych kotów. "Coon" pochodzi natomiast od "raccoon" - słowa oznaczającego szopa-pracza. Pierwsze koty miały bowiem podobne umaszczenie i równie puszyste ogony.

Wzorzec

Maine coon (czytaj: mejnkun) – koty półdługowłose – II kat. wg FIFe
kod EMS: MCO
  • Wygląd: jest eleganckim, dużym, muskularnym zwierzęciem, o wydłużonej sylwetce. Pełny rozwój fizyczny osiąga dopiero w wieku 3-4 lat, kocury są zdecydowanie większe od kotek.
  • Waga: kotki ważą od 4 do 6 kg, kocury od 7 do 10 kg. Ale bywają i większe.
  • Głowa: ma średniej wielkości, klinowatą, kanciastą głowę (czaszka i kufa powinny stanowić dwie oddzielne bryły), z mocną brodą, która wraz z nosem i górną wargą tworzy pionową linię.
  • Nos: jest długi, z wyraźnym przełomem.
  • Oczy: duże, lekko owalne, nieco skośnie osadzone, o typowym tzw. sowim spojrzeniu. Kolor zielony, złoty lub miedziany; u biało umaszczonych osobników dopuszcza się oczy niebieskie lub różnobarwne.
  • Uszy: są duże, wysoko osadzone, ozdobione na końcach charakterystycznymi dla rasy długimi, rysimi pędzelkami.
  • Tułów: jest masywny, z szeroką klatką piersiową.
  • Kończyny: średniej długości, stopy duże, okrągłe, mocno owłosienie pomiędzy palcami.
  • Ogon: powinien sięgać co najmniej do łopatek. Jest bogato owłosiony, długi włos okrywowy tworzy charakterystyczne „pióro”.
  • Szata: jest gęsta, jedwabista, gładka, luźno opadająca, z miękkim i delikatnym podszerstkiem. Ma zróżnicowaną długość. Na szyi występuje bogata kryza, dłuższy włos powinien też być na bokach, brzuchu oraz na portkach (tylna strona ud). Na szyi występuje bogata kryza i obfite portki na udach.
  • Maść: każdy rodzaj umaszczenia jest dopuszczalny z wyjątkiem colorpoint (z oznaczeniami typu syjamskiego), czekoladowego, cynamonowego, płowego i liliowego; najbardziej popularna jest maść pręgowana.

Ciekawostki

Maine coon to największy przedstawiciel domowych kotów.

Wielu przedstawicieli maine coonów trafiło do Księgi Rekordów Guinnessa, m.in. w kategoriach: największy kot domowy świata, najdłuższy kot domowy świata, kot z najdłuższym ogonem.