KOT BURMAŃSKI – BURMSKI (BURMESE)

 

Charakter

Kot burmański ma psi charakter, jest bardzo przywiązany do rodziny, lubi noszenie na rękach, przytulanie, typowy „miziak”, lubi być w centrum zainteresowania – dotyczy to zwłaszcza kotek. Kocury wolą obserwować otoczenie z dystansu. Bardzo przywiązuje się do człowieka, niekiedy wykazuje żywiołowy temperament i nieokiełznane umiłowanie zabaw i ruchu. Zuchwale usiłuje zdobyć przyjaźń swoich właścicieli, jednak nie robi tego w sposób natrętny; lubi żyć w większych grupach. Kot burmański jest bardzo towarzyski i również – a nawet szczególnie – podczas snu szuka bliskiego kontaktu i mocno się przytula do innych kotów lub człowieka.

kot burmański burmski burma
fot. Shutterstock

Kot burmański ma duży temperament, jest ruchliwy i do późnego wieku chętny do zabawy; wiele kotów tej rasy z zamiłowaniem aportuje.

Głos ma przyjemny, głęboki i oznajmia nim swoje nastroje. Często wokalizuje. Dominującą osobowością szybko wzbudza respekt i ma skłonność do szybkiego podporządkowywania sobie osobników kotów innych ras.

Łagodne usposobienie burmańczyka sprawia, że doskonale nadaje się dla rodzin z dziećmi, źle natomiast znosi samotność. Jest bardzo towarzyski, szybko zaprzyjaźnia się z gośćmi. Dogada się zarówno z kotami innej rasy, jak i z psami, jednak ze względu na silny charakter będzie dominować w stadzie.

kot burmański
fot. Shutterstock

Wady i zalety

Wady

  • mogą wystąpić wrodzone wady
  • należy chronić przed nadwagą i możliwą cukrzycą
  • kocurki zachowują pewien dystans
  • jest kotem dominującym
  • potrzebuje do życia drugiego kota w domu (najlepiej też burmy) lub większej obecności człowieka
  • jeśli nie planujesz poświęcać kotu większej ilości czasu, lepiej wybierz inną rasę

Zalety

  • niewymagający w pielęgnacji
  • kot „nakolankowy”, uczuciowy, uwielbia przytulanie i towarzystwo człowieka
  • bardzo inteligentny, szybko się uczy
  • aktywny, kocha zabawy do późnego wieku
  • nadaje się do domu z dziećmi, dla osób starszych i młodszych – byle zapewnić kotu odpowiednią dawkę codziennej obecności człowieka
  • akceptuje psy i koty

Zdrowie

Choć kot burmański jest rasą generalnie zdrową, mogą wystąpić wady wrodzone, deformacja szczęki, syndrom płaskiej klatki piersiowej, załamany ogon, jaskra, cukrzyca, przeczulica skóry. Stosunkowo częściej niż u innych ras mogą wystąpić struwity w moczu.

Pielęgnacja

Krótką szatę wystarczy wyczesać raz w tygodniu gumową szczotką.

Historia

Według legendy, kot burmański był czczony i hodowany w klasztorach w Birmie. Podobno każdy mnich dostawał takiego kota na wychowanie. Wierzono też, że dusza zmarłego przed przejściem do doskonalszego bytu żyje przez pewien czas w ciele burmy.

Tajskie pisma z poezją z XiV i XV wieku wymieniają trzy rasy kotów: syjamskie, koraty i koty burmańskie.

Pierwsze burmy trafiły do Wielkiej Brytanii na przełomie XIX i XX wieku. Zwane były czasem czekoladowymi syjamami. Jednak z uwagi na krzyżowanie z kotami rasy syjamskiej kot burmański całkiem zanikł.

Współczesna historia rasy rozpoczęła się w 1930 r., kiedy z Rangunu przywieziono do Stanów Zjednoczonych ciemnobrązową kotkę o imieniu Wong Mau. W porównaniu ze znanymi już kotami syjamskimi miała ciemniejsze, bardziej gęste, błyszczące futro, bardziej okrągłą głowę, szerzej rozstawione oczy i krótszy ogon. Ponieważ nie było podobnego do niej kocura, skrzyżowano ją z syjamem z ciemnobrązowymi oznakami. Następnie kojarzono ją z jej synami. To od Wong Mau wywodzą się wszystkie koty burmańskie.

W 1936 r. uznano kota burmańskiego w USA, ale po 11 latach CFA (Stowarzyszenie Miłośników Kotów) wycofało się ze swojej decyzji; ponowne uznanie nastąpiło w 1957 r. Do Wielkiej Brytanii rasa dotarła w 1947 r.

kot burmski
fot. Shutterstock

W porównaniu z Anglią, jego hodowla na kontynencie europejskim nadal jest liczebnie niewielka, jednak jakość odmian na tym nie ucierpiała. Dzisiaj hodowla kotów burmańskich jest zdecydowanie najbardziej rozwinięta w Australii i Nowej Zelandii, skąd też pochodzą liczne nowe odmiany srebrzyste, a także w Stanach Zjednoczonych, gdzie powstał nowy typ kota burmańskiego.

W tej chwili prowadzone są dwa programy hodowlane: brytyjski i amerykański. Koty w typie amerykańskim różnią się od angielskich braci bardziej zaokrąglonymi kształtami i mniej orientalnym wyglądem.

Wzorzec

Kot burmański – kot burmski – burma – burmese – Koty krótkowłose i somalijskie – III kat. FIFe

kod EMS: BUR

  • Pochodzenie: Birma, Tajlandia
  • Charakter: lojalny, wręcz psi, przyjacielski, inteligentny, towarzyski
  • Wielkość: średniej wielkości
  • Waga: 4-6 kg
  • Wygląd ogólny: proporcjonalny, muskularny, krępy, mocno zbudowany
  • Głowa: klinowata, lecz bez ostrych konturów, czoło lekko wypukłe i szerokie; szeroka szczęka i silny podbródek
  • Uszy: średniej wielkości, lekko zaokrąglone na końcach
  • Oczy: górna powieka tworzy zakrzywioną orientalną linię, natomiast dolna linia powiek jest zaokrąglona, nadając charakterystyczny dla kotów burmańskich wygląd twarzy, zdominowany przez duże, wywierające wrażenie oczy barwy od złotożółtej do bursztynowej
  • Nos: u nasady wyraźne zagłębienie („stop”), poza tym jest jednak prosty
  • Tułów: silny, muskularny, średniej długości, mocna klatka piersiowa, grzbiet prosty, bez wzniesienia jego tylnej części, eleganckie w ruchu kończyny zakończone owalnymi łapami
  • Ogon: średniej długości, nie może być u nasady zbyt gruby i powinien być okrągło zakończony
  • Szata: krótka, delikatna i ściśle przylegająca do skóry, prawie bez podszycia; ma delikatny połysk, który jest zarazem świadectwem zdrowia
  • Maść: ciemnobrązowa, jasnobrązowa, niebieska, liliowa; jaśniejszy kolor zawsze występuje na brzuchu i klatce piersiowej, a nieco ciemniejszy – na grzbiecie. Oznaki na części twarzowej głowy, uszach, kończynach i ogonie są tylko nieznacznie ciemniejsze od koloru podstawowego, ale powinny być łatwo zauważalne
  • Aktywność: aktywny, lubi zabawy
  • Odporność/podatność na choroby: raczej odporny
  • Długość życia: 14-18 lat
  • Możliwość zakupu kociaka w Polsce: tak
kot burmski
fot. Shutterstock

Ciekawostki

Elegancki kot burmański, o orientalnym wyglądzie i przyjaznym usposobieniu ma wielu zwolenników. Szata burmańczyka ma wyjątkowo delikatną i jedwabistą strukturę, dlatego był on często nazywany kotem sobolem.

Barwa futra kota burmskiego zależy od temperatury otoczenia. W niższej temperaturze sierść ciemnieje, w wyższej  jaśnieje.

Kocięta przychodzą na świat jasno umaszczone, z czasem ciemnieją. Ostateczna barwa futra kota burmskiego ustala się około drugiego roku życia.

kot burmski, kot burmański
fot. Shutterstock

Kotki burmańskie są nadzwyczaj troskliwymi matkami i czule się opiekują swoim zazwyczaj licznym potomstwem. Często w opiece nad młodymi uczestniczą także kocury.

Koty burmańskie typu amerykańskiego różnią się od przedstawionego wyżej standardu rasy typowego dla kotów w typie europejskim. Zagłębienie u nasady nosa („stop”) jest u nich znacznie wyraźniejsze, sam nos znacznie krótszy, a mordka i podbródek nadmiernie uwydatnione. Koty burmańskie ze Stanów Zjednoczonych, powstałe z krzyżówek z kotami perskimi lub egzotycznymi kotami krótkowłosymi, wykazują także wady tych ras, takie jak przodozgryz, skrócenie przewodów łzowych, rozszczep podniebienia i częstsze obumieranie płodów. Europejscy i zamorscy hodowcy w Nowej Zelandii bronią się przed takim kierunkiem rozwoju hodowli.