kot burmski, kot burmański

RASY

KOT BURMAŃSKI – BURMSKI (BURMESE)

Kot burmański zwany też kotem burmskim lub kotem sobolem przywiązuje się do rodziny jak pies.

Historia

Według legendy, kot burmański był czczony i hodowany w klasztorach w Birmie. Podobno każdy mnich dostawał takiego kota na wychowanie. Wierzono też, że dusza zmarłego przed przejściem do doskonalszego bytu żyje przez pewien czas w ciele burmy.

Tajskie pisma z poezją z XiV i XV wieku wymieniają trzy rasy kotów: syjamskie, koraty i koty burmańskie.

Pierwsze burmy trafiły do Wielkiej Brytanii na przełomie XIX i XX wieku. Zwane były czasem czekoladowymi syjamami. Jednak z uwagi na krzyżowanie z kotami rasy syjamskiej kot burmański całkiem zanikł.

Współczesna historia rasy rozpoczęła się w 1930 r., kiedy z Rangunu przywieziono do Stanów Zjednoczonych ciemnobrązową kotkę o imieniu Wong Mau. W porównaniu ze znanymi już kotami syjamskimi miała ciemniejsze, bardziej gęste, błyszczące futro, bardziej okrągłą głowę, szerzej rozstawione oczy i krótszy ogon. Ponieważ nie było podobnego do niej kocura, skrzyżowano ją z syjamem z ciemnobrązowymi oznakami. Następnie kojarzono ją z jej synami. To od Wong Mau wywodzą się wszystkie koty burmańskie.

W 1936 r. uznano kota burmańskiego w USA, ale po 11 latach CFA (Stowarzyszenie Miłośników Kotów) wycofało się ze swojej decyzji; ponowne uznanie nastąpiło w 1957 r. Do Wielkiej Brytanii rasa dotarła w 1947 r.

kot burmski
fot. Shutterstock

W porównaniu z Anglią, jego hodowla na kontynencie europejskim nadal jest liczebnie niewielka, jednak jakość odmian na tym nie ucierpiała. Dzisiaj hodowla kotów burmańskich jest zdecydowanie najbardziej rozwinięta w Australii i Nowej Zelandii, skąd też pochodzą liczne nowe odmiany srebrzyste, a także w Stanach Zjednoczonych, gdzie powstał nowy typ kota burmańskiego.

W tej chwili prowadzone są dwa programy hodowlane: brytyjski i amerykański. Koty w typie amerykańskim różnią się od angielskich braci bardziej zaokrąglonymi kształtami i mniej orientalnym wyglądem.

Wzorzec

Kot burmański – kot burmski – burma – burmese – Koty krótkowłose i somalijskie – III kat. FIFe
kod EMS: BUR
  • Pochodzenie: Birma, Tajlandia
  • Charakter: lojalny, wręcz psi, przyjacielski, inteligentny, towarzyski
  • Wielkość: średniej wielkości
  • Waga: 4-6 kg
  • Wygląd ogólny: proporcjonalny, muskularny, krępy, mocno zbudowany
  • Głowa: klinowata, lecz bez ostrych konturów, czoło lekko wypukłe i szerokie; szeroka szczęka i silny podbródek
  • Uszy: średniej wielkości, lekko zaokrąglone na końcach
  • Oczy: górna powieka tworzy zakrzywioną orientalną linię, natomiast dolna linia powiek jest zaokrąglona, nadając charakterystyczny dla kotów burmańskich wygląd twarzy, zdominowany przez duże, wywierające wrażenie oczy barwy od złotożółtej do bursztynowej
  • Nos: u nasady wyraźne zagłębienie („stop”), poza tym jest jednak prosty
  • Tułów: silny, muskularny, średniej długości, mocna klatka piersiowa, grzbiet prosty, bez wzniesienia jego tylnej części, eleganckie w ruchu kończyny zakończone owalnymi łapami
  • Ogon: średniej długości, nie może być u nasady zbyt gruby i powinien być okrągło zakończony
  • Szata: krótka, delikatna i ściśle przylegająca do skóry, prawie bez podszycia; ma delikatny połysk, który jest zarazem świadectwem zdrowia
  • Maść: ciemnobrązowa, jasnobrązowa, niebieska, liliowa; jaśniejszy kolor zawsze występuje na brzuchu i klatce piersiowej, a nieco ciemniejszy – na grzbiecie. Oznaki na części twarzowej głowy, uszach, kończynach i ogonie są tylko nieznacznie ciemniejsze od koloru podstawowego, ale powinny być łatwo zauważalne
  • Aktywność: aktywny, lubi zabawy
  • Odporność/podatność na choroby: raczej odporny
  • Długość życia: 14-18 lat
  • Możliwość zakupu kociaka w Polsce: tak
kot burmski
fot. Shutterstock

Charakter

Kot burmański ma psi charakter, jest bardzo przywiązany do rodziny, lubi noszenie na rękach, przytulanie, typowy „miziak”, lubi być w centrum zainteresowania – dotyczy to zwłaszcza kotek. Kocury wolą obserwować otoczenie z dystansu. Bardzo przywiązuje się do człowieka, niekiedy wykazuje żywiołowy temperament i nieokiełznane umiłowanie zabaw i ruchu. Zuchwale usiłuje zdobyć przyjaźń swoich właścicieli, jednak nie robi tego w sposób natrętny; lubi żyć w większych grupach. Kot burmański jest bardzo towarzyski i również – a nawet szczególnie – podczas snu szuka bliskiego kontaktu i mocno się przytula do innych kotów lub człowieka.

kot burmański burmski burma
fot. Shutterstock

Kot burmański ma duży temperament, jest ruchliwy i do późnego wieku chętny do zabawy; wiele kotów tej rasy z zamiłowaniem aportuje.

Głos ma przyjemny, głęboki i oznajmia nim swoje nastroje. Często wokalizuje. Dominującą osobowością szybko wzbudza respekt i ma skłonność do szybkiego podporządkowywania sobie osobników kotów innych ras.

Łagodne usposobienie burmańczyka sprawia, że doskonale nadaje się dla rodzin z dziećmi, źle natomiast znosi samotność. Jest bardzo towarzyski, szybko zaprzyjaźnia się z gośćmi. Dogada się zarówno z kotami innej rasy, jak i z psami, jednak ze względu na silny charakter będzie dominować w stadzie.

kot burmański
fot. Shutterstock

Zdrowie

Choć kot burmański jest rasą generalnie zdrową, mogą wystąpić wady wrodzone, deformacja szczęki, syndrom płaskiej klatki piersiowej, załamany ogon, jaskra, cukrzyca, przeczulica skóry. Stosunkowo częściej niż u innych ras mogą wystąpić struwity w moczu.

Pielęgnacja

Krótką szatę wystarczy wyczesać raz w tygodniu gumową szczotką.

Wady i zalety

Wady
  • mogą wystąpić wrodzone wady
  • należy chronić przed nadwagą i możliwą cukrzycą
  • kocurki zachowują pewien dystans
  • jest kotem dominującym
  • potrzebuje do życia drugiego kota w domu (najlepiej też burmy) lub większej obecności człowieka
  • jeśli nie planujesz poświęcać kotu większej ilości czasu, lepiej wybierz inną rasę
Zalety
  • niewymagający w pielęgnacji
  • kot „nakolankowy”, uczuciowy, uwielbia przytulanie i towarzystwo człowieka
  • bardzo inteligentny, szybko się uczy
  • aktywny, kocha zabawy do późnego wieku
  • nadaje się do domu z dziećmi, dla osób starszych i młodszych – byle zapewnić kotu odpowiednią dawkę codziennej obecności człowieka
  • akceptuje psy i koty

Ciekawostki

Elegancki kot burmański, o orientalnym wyglądzie i przyjaznym usposobieniu ma wielu zwolenników. Szata burmańczyka ma wyjątkowo delikatną i jedwabistą strukturę, dlatego był on często nazywany kotem sobolem.

Barwa futra kota burmskiego zależy od temperatury otoczenia. W niższej temperaturze sierść ciemnieje, w wyższej  jaśnieje.

Kocięta przychodzą na świat jasno umaszczone, z czasem ciemnieją. Ostateczna barwa futra kota burmskiego ustala się około drugiego roku życia.

kot burmski, kot burmański
fot. Shutterstock

Kotki burmańskie są nadzwyczaj troskliwymi matkami i czule się opiekują swoim zazwyczaj licznym potomstwem. Często w opiece nad młodymi uczestniczą także kocury.

Koty burmańskie typu amerykańskiego różnią się od przedstawionego wyżej standardu rasy typowego dla kotów w typie europejskim. Zagłębienie u nasady nosa („stop”) jest u nich znacznie wyraźniejsze, sam nos znacznie krótszy, a mordka i podbródek nadmiernie uwydatnione. Koty burmańskie ze Stanów Zjednoczonych, powstałe z krzyżówek z kotami perskimi lub egzotycznymi kotami krótkowłosymi, wykazują także wady tych ras, takie jak przodozgryz, skrócenie przewodów łzowych, rozszczep podniebienia i częstsze obumieranie płodów. Europejscy i zamorscy hodowcy w Nowej Zelandii bronią się przed takim kierunkiem rozwoju hodowli.

Chcesz oceniać i komentować?
Dołącz do nas – zarejestruj się!
Ocena użytkowników
Przeczytaj także

Przeczytaj także