KORAT


Korat - srebrzystoniebieski kot szczęścia rodem z Tajlandii.

 

Charakter

Zrównoważony, przypominający charakter syjamów starego typu. Aktywny, ciekawski, skłonny do zabawy.  Ostrożnie z oknami! Korat potrafi je otworzyć.

Wobec ludzi bardzo łagodny, co czyni go idealnym kotem do domu ze starszymi dziećmi a także początkującego kociarza. Zdarzają się osobniki gadatliwe niczym syjamy, ale to rzadkość – większość koratów nie jest tak głośna.

Towarzyski – korat źle znosi samotność. Wskazane, by miał kocie towarzystwo, najlepiej drugiego korata, a jeśli to niemożliwe, by opiekun poświęcał mu minimum godzinę dziennie na pieszczoty i wspólną zabawę.

korat
fot. Shutterstock


Wady i zalety

Wady

  • nie lubi samotności
  • źle znosi zamknięcie, potrzebuje więcej przestrzeni, choćby zabezpieczony balkon lub ogród
  • nie nadaje się do małych mieszkań
  • bardzo aktywny, kocha biegi i wspinaczki, także po firankach
  • mieszkanie (i człowiek) powinny zapewniać mu konieczną porcję rozrywki i ruchu
  • preferuje ciszę, lepszy będzie dom w spokojnej okolicy niż okno z widokiem na lotnisko czy ruchliwą ulicę
  • sam jest dość hałaśliwy
  • lubi uporządkowane otoczenie
  • jeśli często przyjmujesz gości, trzy razy zastanów się, zanim kupić korata – nie znosi chaosu i gwaru

Zalety

  • bardzo rodzinny
  • łagodny, wesoły
  • kocha dzieci – będzie świetnym towarzyszem dla starszych dzieci (lubi ciszę)
  • szybko przywiązuje się do opiekunów
  • z łatwością i chętnie uczy się nowych rzeczy, w tym szukania i aportowania, podawania łapy, siad na komendę itd.
  • mało linieje
  • W miarę dobrze znoszony przez alergików
korat
fot. Shutterstock


Zdrowie

Jako że geny tej rasy nie zostały osłabione przez eksperymenty, koraty to rasa dość zdrowa i odporna na wiele typowych dla kotów chorób.

Może jednak u nich wystąpić Gangliozydoza – typu GM1 lub GM2 – choroba genetyczna dziedziczona autosomalnie-recesywnie, polegająca na odkładaniu się komórek tłuszczowo-cukrowych (gangliozydów) w mózgu chorego zwierzęcia. Prowadzi to do zmian w układzie nerwowym, zaczynających się około 2-3 miesiąca życia zwierzęcia. Możliwe objawy to zaburzenia równowagi, osłabienie, problemy z poruszaniem się, drgawki, zaburzenia widzenia, oczopląs, zmiany w zachowaniu, agresja.  Nie można dopuszczać do skrzyżowania dwóch nosicieli tej wady. Hodowca zobowiązany jest przekazać kupującemu kota wraz z rodowodem certyfikat weterynaryjny, poświadczający brak lub istnienie nosicielstwa GM.

Z uwagi na brak podszerstka źle znoszą niskie temperatury. W naszym klimacie nie powinny wychodzić zimą na spacery. Warto zadbać, by w domu nie było przeciągów. Łatwo się przeziębiają.

Mają bardzo wyczulony zmysł słuchu. Należy uważać, by w jego otoczeniu nie było zbyt głośno – hałas wyjątkowo szkodzi jego uszom.

korat
fot. Shutterstock

Żywienie

Lubi surowe i delikatne mięso. Ale też jest smakoszem – może wybrzydzać. Kocha być rozpieszczany – także jedzeniem.

Pielęgnacja

Korat jest łatwy w pielęgnacji. Jak większość kotów krótkowłosych wymagają okresowo wyczesywania martwych włosów (wystarczy raz w tygodniu). Z powodu braku podszerstka słabo linieje.

Ważne: szczotka powinna być miękka, najlepiej gumowa lub specjalna rękawica przeznaczona do czesania – nie uszkodzi delikatnej sierści korata.

korat
fot. wikimedia


Historia

Korat pochodzi z Tajlandii. Jedna z najstarszych ras świata, wymieniana w rękopisach z XIV i XV wieku. Według złośliwych to rezultat krzyżówek kotów syjamskich z niebieskimi krótkowłosymi. Przez Tajlandczyków uważany za symbol szczęścia i powodzenia (Si-Sawat – „szczęśliwy kot”). W rodzinnym kraju funkcjonuje jeszcze jedno jego określenie – „Kot o kolorze chmur przed burzą”. Nazwa korat pochodzi od nazwy prowincji.

Popularność poza swoją ojczyzną zyskał od lat 60 XX wieku. Rzadko już spotykany w stanie dzikim w swojej ojczyźnie. Jako rasa praktycznie niezmienny od wieków.

Przedstawiciela tej rasy poza Tajlandią widziano po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii na wystawie kotów w 1896 r., ale współczesne linie hodowlane pochodzą dopiero z 1959 r., kiedy to Amerykanka Jean Johnson założyła pierwszą hodowlę Koratów w USA, Cedar Glen. Jej powstaniu towarzyszyły niezwykłe okoliczności.

korat
fot. Shutterstock

Krótko po drugiej wojnie światowej Jean Johnson wyjechała z mężem do Syjamu (dzisiejszej Tajlandii), gdzie zapragnęła mieć kota syjamskiego. Dowiedziała się jednak, że kot, którego uważa się tam za prawdziwie syjamskiego, to całkiem coś innego, niż to, co sobie wyobrażała. Przez następnych sześć lat bezskutecznie starała się zdobyć Korata. W tym czasie widziała zaledwie kilka takich kotów, nieodmiennie w rękach ważnych urzędników państwowych, zagranicznych dyplomatów lub wysoko urodzonych Tajów. Wyjechała, straciwszy niemal nadzieję na spełnienie swojego marzenia, jednak poprosiła syjamską przyjaciółkę, aby ta próbowała zdobyć dla niej parę kotów tej rasy. Ku jej zaskoczeniu, po sześciu latach przyjaciółka powiadomiła ją, że ma dla niej parę Koratów. I tak w 1959 roku do Stanów Zjednoczonych przybyły z Tajlandii dwa pierwsze Koraty, kocur Nara i kotka Darra. (za Hodowlą Kotów Rasy Korat Morakot*PL)

Wzorzec

Korat –  koty krótkowłose i somalijskie – III kat. FIFe

Kod EMS: KOR

  • Pochodzenie: Tajlandia
  • Charakter: łagodny, przyjacielski, troskliwy, bardzo rodzinny
  • Wielkość: średni
  • Waga: 4-6 kg
  • Wygląd ogólny: muskularny, w typie orientalnym
  • Głowa: okrągła, widziana od przodu ma kształt serca, który to kształt podkreślają zakrzywione łuki brwiowe
  • Uszy: duże, szerokie u nasady, delikatnie zaokrąglone na czubkach; wewnętrzna strona uszu słabo owłosiona, zewnętrzna obficie pokryta bardzo krótkimi, przylegającymi do ciała włosami; uszy położone wysoko na głowie, czujne
  • Nos: szaroniebieski; delikatny stop w profilu; czubek podkreślony delikatnym zakrzywieniem w dół
  • Oczy: szeroko rozstawione duże i okrągłe, za młodu bursztynowe, w wieku ok. 2 lat zmieniają kolor na zielony
  • Tułów: elegancki, umięśniony, gładki; silny ale nie ociężały, plecy lekko zaokrąglone; nogi proporcjonalne do ciała, tylne dłuższe od przednich; opuszki łap szaroniebieskie, okrągłe
  • Ogon: średni do długiego, grubszy u nasady, zaokrąglony na końcu
  • Szata: krótka lub średniej długości, delikatna, jedwabista, powinna ściśle przylegać do ciała; jedna warstwa (brak podszerstka); sierść idealnego korata powinna lśnić podczas ruchu
  • Maść: ciemna srebrzysto-niebieska; srebrzystość dotyczy tylko końców włosów; niedopuszczalne są białe włosy lub kępki w innym kolorze; każdy włos powinien być jaśniejszy u podstawy, ciemnieć wzdłuż włosa do ciemnego niebieskiego i kończyć się srebrnym kolorem; srebrzyste końce włosów na kończynach są niepożądane
  • Aktywność: bardzo aktywny, z wiekiem uspokaja się
  • Odporność/podatność na choroby: źle znosi przeciągi i zimno; może być nosicielem gangliozydozy (przy zakupie wymagajmy certyfikatu weterynaryjnego w kierunku GM)
  • Długość życia: 10-15 lat
  • Możliwość zakupu kociaka w Polsce: tak
korat
fot. Shutterstock


Ciekawostki

Uznawany jest za skarb dziedzictwa narodowego Tajlandii i wręczany wybitnym osobom w dowód uznania i szacunku.

W swojej ojczyźnie ceniony na równi z klejnotami, szczególnie wśród bogatych kupców i w wyższych sferach społeczeństwa. Srebrne końcówki włosów korata symbolizowały bogactwo.

korat
fot. Shutterstock

Korat był najlepszym prezentem dla młodej pary. Wierzono, że młodym na pewno będzie sprzyjało szczęście, a potomstwo będzie liczne, jeśli przed zaślubinami matka panny młodej wręczy im w prezencie kocura Korata. Warunkiem szczęścia była obecność Korata podczas pierwszej nocy nowożeńców.

Dawniej na tajlandzkich wsiach korat był centralnym punktem procesji, które odbywały się w czasie suszy. Skoro jego sierść przypominała kolorem burzowe chmury, miał sprowadzać deszcz.

Żaden inny kot nie ma tak soczyście zielonych oczu ani głowy w kształcie serca.