BURMAŃSKI – BURMSKI (BURMESE)

Wygląd rasy kot burmański

Kot burmański to kot o eleganckiej, ale jednocześnie zwartej i muskularnej sylwetce, ważący 4-6 kg. Na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie smukłego, jednak gdy się go podniesie, okazuje się zaskakująco ciężki jak na swój rozmiar. Jego ciało jest proporcjonalne, z lekko zaokrągloną klatką piersiową i prostym grzbietem, co nadaje mu harmonijny wygląd.

Głowa kota burmańskiego ma charakterystyczny, lekko zaokrąglony kształt z szerokimi kośćmi policzkowymi i krótkim pyskiem. Uszy są średniej wielkości, szeroko rozstawione i lekko pochylone do przodu, co nadaje mu czujny, inteligentny wyraz. Oczy są duże, wyraziste i mają intensywnie złoty lub bursztynowy kolor, który mocno kontrastuje z futrem.

Sierść jest krótka, bardzo gładka i przylegająca do ciała, o jedwabistej strukturze i naturalnym połysku. Charakterystyczne jest to, że praktycznie nie ma podszerstka, dzięki czemu kot wygląda niezwykle elegancko i zadbanie. Najbardziej klasyczne umaszczenie to głęboki, ciepły brąz, ale występują także odmiany w odcieniach niebieskim, czekoladowym czy liliowym.

Barwa sierści kota burmskiego zależy od temperatury otoczenia. W niższej temperaturze sierść ciemnieje, w wyższej – jaśnieje. Kocięta przychodzą na świat jasno umaszczone, z czasem ciemnieją. Ostateczna barwa sierści kota burmskiego ustala się około drugiego roku życia.

Charakter i usposobienie rasy kot burmański

Kot burmański ma psi charakter i jest bardzo przywiązany do rodziny. Lubi noszenie na rękach i przytulanie. To typowy „miziak”, który lubi być w centrum zainteresowania – dotyczy to zwłaszcza kotek. Kocury wolą obserwować otoczenie z dystansu. Bardzo przywiązuje się do człowieka. Kot burmański zuchwale usiłuje zdobyć przyjaźń swoich opiekunów, potrafi być też natrętny.

Ten niezwykle towarzyski kot również podczas snu szuka bliskiego kontaktu i mocno się przytula do innych kotów lub człowieka. Szybko zaprzyjaźnia się nawet z gośćmi. Dogada się zarówno z kotami innej rasy, jak i z psami.

Kot burmański ma duży temperament, jest ruchliwy i do późnego wieku chętny do zabawy. Wiele kotów tej rasy z zamiłowaniem aportuje i chętnie bawi się zabawkami typu wędka. Jest także niezwykle inteligentny i ciekawski – zamknięte drzwi pokoju czy szafki nie stanowią dla niego większego wyzwania. Znudzony burmańczyk może stać się naprawdę pomysłowy i sprawiać problemy swoim opiekunom.

Kotki burmańskie są nadzwyczaj troskliwymi matkami i czule się opiekują swoim zazwyczaj licznym potomstwem. Często w opiece nad młodymi uczestniczą także kocury.

Dla kogo ta rasa?

Łagodne usposobienie burmańczyka sprawia, że doskonale nadaje się dla rodzin ze starszymi dziećmi, natomiast źle znosi samotność. Kot burmański nie jest więc dobrym wyborem dla osób zabieganych i przebywających dużo poza domem.

Wady i zalety rasy kot burmański

Kot burmański – jaki jest? Poznaj jego wady i zalety!

Wady

• mogą wystąpić wrodzone wady
• kocury mogą być trochę zdystansowane
• nie sprawdzi się jako kot wychodzący
• nie powinien przebywać sam
• wymaga dużo uwagi na co dzień

Zalety

• niewymagający w pielęgnacji
• kot „nakolankowy” – uczuciowy, uwielbia przytulanie i towarzystwo człowieka
• bardzo inteligentny, szybko się uczy
• aktywny, kocha zabawy do późnego wieku
• nadaje się do domu z dziećmi, dla osób starszych i młodszych
• akceptuje psy i koty

Zdrowie rasy kot burmański

Choć kot burmański jest rasą generalnie zdrową, mogą wystąpić wady wrodzone i choroby, takie jak:

• deformacja szczęki,
• syndrom płaskiej klatki piersiowej,
• załamany ogon,
• jaskra,
• cukrzyca,
• przeczulica skóry,
• struwity w moczu
• pica, czyli skłonność do jedzenia niejadalnych rzeczy,
• miopatia hipokaliemiczna – patologiczne osłabienie mięśni.

Koty burmańskie mogą mieć także problemy podczas wyżynania się zębów stałych, które często przechodzą dość boleśnie.

Decydując się na kota tej rasy należy koniecznie poprosić hodowcę o zaświadczenia dotyczące testów na hipokalemię i gangliozydozę GM2 (deficyt enzymu wpływającego na pracę układu nerwowego).

Żywienie rasy kot burmański

Ze względu na dużą ruchliwość kotów tej rasy, burmańczyki potrzebują wysokoenergetycznego pokarmu o dużej zawartości białka zwierzęcego i tłuszczu. W ich diecie warto unikać zbyt dużej ilości węglowodanów z uwagi na podwyższone ryzyko cukrzycy.

Skłonność do kamieni nerkowych sprawia, że lepiej unikać suchej karmy – mokry pokarm lub dobrze zbilansowana dieta BARF mogą pomóc uchronić zwierzaka od tej przykrej dolegliwości.

Pielęgnacja rasy kot burmański

Kot burmański nie wymaga szczególnej pielęgnacji. Jego sierść nie ma zbyt dużej ilości podszerstka, dzięki czemu nawet w okresie linienia nie wypada w dużych ilościach. Krótką szatę wystarczy wyczesać raz w tygodniu gumową szczotką – koty tej rasy chętnie poddają się takim zabiegom. Warto także regularnie sprawdzać stan pazurów, oczu i uszu.

Historia rasy kot burmański

Według legendy, kot burmański był czczony i hodowany w klasztorach w Birmie. Podobno każdy mnich dostawał takiego kota na wychowanie. Wierzono też, że dusza zmarłego przed przejściem do doskonalszego bytu żyje przez pewien czas w ciele burmy. Tajskie pisma z poezją z XIV i XV wieku wymieniają trzy rasy kotów: syjamskie, koraty i koty burmańskie.

Pierwsze burmy trafiły do Wielkiej Brytanii na przełomie XIX i XX wieku. Zwane były czasem czekoladowymi syjamami. Jednak z uwagi na krzyżowanie z kotami rasy syjamskiej, kot burmański całkiem zanikł.

Współczesna historia rasy rozpoczęła się w 1930 r., kiedy z Rangunu przywieziono do Stanów Zjednoczonych ciemnobrązową kotkę o imieniu Wong Mau. W porównaniu ze znanymi już kotami syjamskimi miała ciemniejsze, bardziej gęste, błyszczące futro, bardziej okrągłą głowę, szerzej rozstawione oczy i krótszy ogon. Ponieważ nie było podobnego do niej kocura, skrzyżowano ją z syjamem z ciemnobrązowymi oznakami. Następnie kojarzono ją z jej synami. To od Wong Mau wywodzą się wszystkie współczesne koty burmańskie.

W 1936 r. uznano kota burmańskiego w USA, ale po 11 latach CFA (Stowarzyszenie Miłośników Kotów) wycofało się ze swojej decyzji; ponowne uznanie nastąpiło w 1957 r. Do Wielkiej Brytanii rasa dotarła w 1947 r.

W porównaniu z Anglią, jego hodowla na kontynencie europejskim nadal jest liczebnie niewielka, jednak jakość odmian na tym nie ucierpiała. Dzisiaj hodowla kotów burmańskich jest zdecydowanie najbardziej rozwinięta w Australii i Nowej Zelandii, skąd też pochodzą liczne nowe odmiany srebrzyste, a także w Stanach Zjednoczonych, gdzie powstał nowy typ kota burmańskiego.

W tej chwili prowadzone są dwa programy hodowlane: brytyjski i amerykański. Koty burmańskie w typie amerykańskim różnią się od angielskich braci bardziej zaokrąglonymi kształtami i mniej orientalnym wyglądem.

Kot burmański w Polsce

Pierwsza kotka tej rasy, niebieska „Anne Louise Falyu’s” z holenderskiej hodowli pojawiła się w Polsce w 1992 roku. W 1994 i 1995 roku dołączyły do niej dwa kocury: rudy „Harry Fox” z Czech i czekoladowy „Solo Junior Off Indra” z Holandii.

Wzorzec rasy kot burmański

Kot burmański (burmski, burma, burmese) – koty krótkowłose i somalijskie – III kat. FIFe

kod EMS: BUR

Najczęściej zadawane pytania