KOT ROSYJSKI NIEBIESKI KRÓTKOWŁOSY

Elegancki i arystokratyczny kot rosyjski odznacza się wysublimowanym intelektem. Jest niezwykle pięknym i interesującym towarzyszem.

 

Charakter

Kot rosyjski niebieski to typowy domator – uwielbia ciepło domowego ogniska. Jest doskonałym towarzyszem rodziny – żywiołowym i wesołym, a przy tym łagodnym, cichym i niekłopotliwym. Ceni sobie spokój. Prezentuje się z wyjątkową gracją i wdziękiem, czasem mylonymi z nieśmiałością. Charakteryzuje go elegancki i arystokratyczny wygląd.

Cechuje go roztropność – raczej nie robi niczego pochopnie bez dokładnej analizy sytuacji. Dlatego do obcych podchodzi z pewną rezerwą. Swoją rodzinę natomiast kot rosyjski niebieski traktuje z oddaniem i uczuciem.

Mocno przywiązuje się do jednego opiekuna i nie lubi samotności, toteż jeśli opiekun przez większość dnia przebywa poza domem, powinien postarać się dla niego o towarzystwo jakiegoś czworonoga. Kot rosyjski jest na ogół zgodny, dlatego może dzielić dom zarówno z innymi kotami, jak i z psem.

Do późnego wieku lubi się bawić, jest ciekawski i wszędobylski. Bardzo chętnie wspina się na wysokości. Sprawdza wszystkie zakamarki, jego uwadze nie umknie najdrobniejszy szczegół. Przy takiej dokładności rzadko zdarzy mu się coś zniszczyć. Porusza się bardzo cicho i elegancko.

Jest przyjazny, łatwo nawiązuje kontakt i zazwyczaj cieszy się z wizyty gości, gdy przełamie już przysłowiowe „pierwsze lody”. Zdarzają się jednak osobniki nieco bardziej zdystansowane. Takim należy zapewnić spokojny kąt, w którym będą mogły czuć się bezpiecznie.

Z natury domator, nawet gdy ma taką możliwość, niechętnie wychodzi na zewnątrz. Jeżeli chcemy z nim podróżować lub go wystawiać, powinien być przyzwyczajany do tego od małego. Nie najlepiej znosi stres i woli unikać tłocznych miejsc.

kot rosyjski niebieski
fot. Pixabay

Wady i zalety

Kot rosyjski niebieski – jakie jest? Poznaj jego wady i zalety!

Wady

  • zwykle nieśmiały wobec obcych
  • źle znosi zmiany miejsc i stres, jego otoczenie powinno być spokojne i stabilne
  • nie powinien zostawać sam na zbyt długo
  • lubi być w centrum zainteresowania i często upomina się o uwagę
  • lubi się wspinać

Zalety

  • łatwy w pielęgnacji
  • bardzo przywiązuje się do opiekuna, jest wrażliwy i czuły
  • uwielbia pieszczoty oraz wszelkie zabawy
  • towarzyski, akceptuje inne koty i psy
  • odpowiednie dla starszych osób i rodzin dziećmi – nie przejawia zachowań agresywnych
kot rosyjski niebieski
fot. Shutterstock

Zdrowie

Koty rosyjskie niebieskie są naturalną rasą, którą cechuje zazwyczaj dobre zdrowie. Nie słyszy się w ich przypadku o jakichś szczególnych predyspozycjach do chorób o podłożu genetycznym. Jak wiele innych kotów mogą mieć tendencje do kamicy moczowej i niewydolności nerek.

U kotów tej rasy zdarzają się skłonności do zatruć, dlatego też ważne, aby odpowiednio wcześnie zaszczepić je i odrobaczyć.

Żywienie

Są to zazwyczaj zwierzaki pełne energii, dlatego powinny dostawać karmę, która zaspokoi ich potrzeby. Równocześnie jednak cechuje je z reguły bardzo dobry apetyt, trzeba więc uważać, aby nasz kot nie przytył, szczególnie jeśli został poddany zabiegowi kastracji lub sterylizacji.

Pielęgnacja

Pielęgnacja szaty jest prosta – wystarczy wyczesać ją raz w tygodniu, aby usunąć martwy włos. Kot rosyjski niebieski na ogół uwielbia wszelkie zabiegi pielęgnacyjne. Z racji posiadania krótkiego futerka i niższej produkcji uczulającego nas białka Fel d1 mniej alergizuje, nie jest jednak kotem hipoalergicznym. Na stan sierści i skóry dobrze wpływa odpowiednia karma, zawierająca nienasycone kwasy tłuszczowe.

kot rosyjski niebieski
fot. Shutterstock

Historia

Kot rosyjski niebieski jest uważany za rasę naturalną – zabiegi hodowlane ograniczyły się w jego wypadku do niewielkich zmian w budowie ciała.

Prawdopodobnie pierwsze koty tego typu pochodziły z okolic Archangielska (Rosja północna), gdzie żyły w stanie półdzikim, podobnie jak nasze dachowce. Izolacja geograficzna sprawiła, że ich wygląd nie zmienił się od dziesiątek lat. Niezwykła, podwójna szata to efekt przystosowania się tych zwierząt do surowego i mroźnego klimatu, a niebieskoszary kolor sierści, z charakterystycznym srebrzystym połyskiem, sprawiał, że były mniej widoczne na śniegu.

Niestety futro było dla kota jednocześnie skarbem i przekleństwem. Z jego powodu kot rosyjski niebieski był obiektem polowań. Liczne zagrożenia, którym musiał stawić czoła, wyrobiły w nim silny instynkt przetrwania oraz inteligencję.

Archangielsk jest miastem portowym, nic więc dziwnego, że marynarze często zabierali koty na pokład. Nie tylko po to, by walczyły z gryzoniami i by sprzedać je z zyskiem na drugim brzegu – również dlatego, by przynosiły szczęście. Kot rosyjski niebieski stał się amuletem – maskotką marynarzy.

kot rosyjski niebieski
fot. Shutterstock

Z czasem kot rosyjski niebieski trafił na carski dwór. Wielkim miłośnikiem tej rasy był Mikołaj I. Angielska królowa Wiktoria miała aż dwa czworonogi pochodzące z carskiego pałacu. Dzięki marynarzom dotarły około 1800 r. na Wyspy Brytyjskie, gdzie rozpoczęto ich hodowlę. Uznanie rosyjskich przybyszów za zwierzęta rasowe nie było łatwe, zwłaszcza że Anglicy mieli swoje koty brytyjskie. Jednak ostatecznie kot rosyjski niebieski wystąpił na pierwszej kociej wystawie w Kryształowym Pałacu w Londynie  w 1871 r.

Początkowo wszystkie niebiesko umaszczone koty, niezależnie od typu, wystawiano w tej samej klasie. Z czasem zdecydowano się na utworzenie dwóch kategorii: kotów typu niebieskiego brytyjskiego i niebieskich innego pochodzenia. Własną klasę kot rosyjski otrzymał w 1912 r. Zanim oficjalnie przyjęła się obecna nazwa rasy (stało się to w 1918 r.), znany był jako kot niebieski hiszpański, archangielski, maltański lub american blue.

kot rosyjski niebieski
fot. Shutterstock

W czasie II wojny światowej większość angielskiej populacji kotów rosyjskich wyginęła. Próbę odnowienia rasy podjęto na początku lat 60. w Szwecji – łączono tam koty rosyjskie z syjamskimi i orientalnymi. Wskutek tych działań liczebność populacji wzrosła, ale rasa zaczęła się upodabniać do typu orientalnego.

Kilka lat później grupa angielskich hodowców postanowiła odtworzyć dawnego kota rosyjskiego. W 1967 r. powołano Russian Blue Breeders’ Association (Stowarzyszenie Hodowców Kota Rosyjskiego Niebieskiego), które rygorystycznie dbało o właściwy dobór reproduktorów, dzięki czemu dzisiaj możemy podziwiać tę rasę w jej pierwotnym kształcie. Ostatnio wyhodowano odmiany czarną i białą kota rosyjskiego, ale większość organizacji felinologicznych ich nie uznaje.

W obecnej hodowli w obrębie ogólnego standardu i wzorca wyróżnia się trzy typy: skandynawski, amerykański i brytyjski. Każdy z nich wykształcił różne cechy. Najbardziej popularny w środowisku hodowców jest typ mieszany, łączący w sobie cechy różnych linii.

Do Polski pierwszy przedstawiciel odnowionej rasy został przywieziony w roku 1990. Był to kocur Ragdaj Czarus.

Wzorzec

Kot rosyjski niebieski krótkowłosy – russian blue – Koty krótkowłose i somalijskie – III kat. FIFe

kod EMS: RUS

  • Pochodzenie: Rosja
  • Charakter: lojalny, przyjazny, spokojny, ale ciekawski, towarzyski, nie lubi samotności.
  • Aktywność: aktywny choć zrównoważony; bardzo zwinny.
  • Wielkość: średniej wielkości; smukły, wydłużony, dobrze umięśniony, pełen gracji.
  • Waga: 2,5-4,5 kg
  • Kształt głowy: mała i okrągła w kształcie krótkiego klina, czaszka długa i spłaszczona, czoło proste, poduszeczki z wąsami wydatne, podbródek mocny. Profil szkicują dwie proste linie: płaskiego czoła i prostego nosa.
  • Uszy: duże, szerokie u podstawy, dość wysoko osadzone, raczej ostro zakończone, o skórze niemal przezroczystej; od zewnątrz pokryte krótkimi delikatnymi włoskami.
  • Oczy: duże, szeroko rozstawione, w kształcie migdałów, o żywym jasnozielonym odcieniu. U małych kociąt kolor może być różny: niebieski, miodowy – w końcu jednak staną się agrestowe. Ustala się on do około 1 roku.
  • Nos: prosty
  • Ogon: proporcjonalny do ciała, zwężający się, ostro zakończony.
  • Kończyny: kończyny długie i delikatne, stopy małe, owalne; poduszeczki w różnych kolorach, od szarego, po różowy.
  • Sierść: pluszowa, krótka i gęsta, lekko odstająca od ciała, miękka i jedwabista, wręcz aksamitna; gęsty podszerstek, mniej więcej tej samej długości co włos okrywowy. Skóra jest niebieska, co dokładnie widać na wewnętrznej stronie ucha. Włosy okrywy wierzchniej i podszerstka mają tę samą długość. To jedyna znana rasa posiadająca „podwójne” futro!
  • Maść: równomierny niebieskoszary kolor (preferowany średni odcień); końce włosów powinny srebrzyście połyskiwać – srebrny nalot tworzy się dzięki temu, że każdy włos ma bezbarwną końcówkę; lusterko nosa łupkowo-szare, opuszki – lawendowe. Klasyczna maść jest szaroniebieska, ale występują też odmiany czarne i białe. Małe kotki rodzą się białe.
  • Odporność/podatność na choroby: odporny
  • Długość życia: 15-18 lat
  • Możliwość zakupu kota w Polsce: tak
  • Cena kota z rodowodem TICA: ok. 2000 zł

    mały kotek russian blue
    fot. Shutterstock

Ciekawostki

To kot o nieprzeciętnej urodzie. Ma oczy w kształcie i kolorze kryształów, a do tego pyszczek z wygiętymi ku górze kącikami warg, który wygląda na wiecznie uśmiechnięty. Niektórzy mówią, że kot rosyjski niebieski ma uśmiech Mony Lisy Leonarda da Vinci.

To ulubiona rasa rosyjskich carów i wszystkich marynarzy. Według legendy, kotkę rosyjską niebieską posiadał car Mikołaj II – powierzał jej ponoć największe tajemnice państwowe. Dwie kotki tej rasy posiadał także papież Jan Paweł II w Watykanie.

Przez swoją smukłą i sportową sylwetkę kot rosyjski niebieski nazywany jest „kocim dobermanem”. Sportowa rywalizacja nie jest jednak jego pasją. Tłok, hałas, zamieszanie i towarzystwo innych ludzi bywa dla niektórych osobników nie do zniesienia. Choć hodowcy starali się, by współczesny kot rosyjski niebieski był bardziej śmiały, to nie każdy osobnik posiada cechy pozwalające mu na znoszenie takich stresów.

Istnieje kot rosyjski długowłosy, znany jako nebelung. Jest hodowany jako oddzielna rasa od lat 80. XX wieku.

Obecnie kilka hodowli pracuje nad stworzeniem nowej rasy kotów wywodzącej się z kotów rosyjskich niebieskich – kotów archangielskich, czyli posiadających wszystkie cechy typowych „rusków” poza umaszczeniem – colorpoint, czyli jak u syjama. Co ciekawe, kocięta archangielskie rodzą się białe, a wybarwienie pojawia się u nich w późniejszym wieku.