KOT BURMILLA – AZJATYCKI CIENIOWANY


Burmilla, zwany też kotem azjatyckim cieniowanym - srebrzyście cieniowany wielkooki kot pełen gracji.

 

Charakter

Burmilla jest inteligentny, towarzyski, większość cech silnego charakteru odziedziczył po burmskim przodku. Niewiele w nim z charakteru persa. Jest temperamentny, potrafi wyrazić swoje zdanie i postawić na swoim. Uwielbia zabawy i wspinaczki, także w starszym wieku. Szybko się uczy. Potrafi sam otworzyć sobie drzwi. Doskonale sprawdzi się jako członek licznej rodziny jak i towarzysz samotnej osoby. Dobrze dogaduje się z dziećmi oraz innymi zwierzętami. Nie lubi zostawać zbyt długo sam w domu, może wówczas głośno wyrażać swoją frustrację i nudę.
burmilla
fot. Shutterstock


Wady i zalety

Wady
  • nie lubi samotności
  • może być głośny
  • ma silny charakter, bywa uparty i niezależny
  • lubi życie "na wysokościach" - zalecany wysoki drapak
  • dobrze, gdyby miał możliwość kontrolowanego wychodzenia na zewnątrz do ogrodu lub na zabezpieczony balkon
  • ma tendencje do ucieczek i włóczenia się po okolicy - dlatego najlepiej nauczyć wychodzącą burmillę chodzenia na smyczy
  • mocno linieje
  • nie nadaje się dla alergików
Zalety
  • bardzo towarzyski i kontaktowy, wesoły i pogodny, lubi być w centrum uwagi
  • świetny kot dla starszej osoby a także rodziny z dziećmi
  • inteligentny, szybko się uczy
  • uwielbia zabawy, nawet w starszym wieku, to typ wiecznego kociaka
  • z łatwością akceptuje inne koty i psy
  • przyzwyczai się także do niewychodzenia z domu


Zdrowie

Rasa raczej zdrowa i odporna. Jako kot o rodowodzie orientalnym, może nie tolerować laktozy - lepiej unikać podawania mu mleka.
Pielęgnacja
Nie jest wymagający. Wystarczy przeczesać futro co dwa-trzy dni. Z uwagi na gęstą sierść, dość mocno linieje, nie jest wskazany dla alergików.
burmilla
fot. Shutterstock


Historia

Burmilla to rasa kotów z grupy azjatyckiej (ang. Asian Group). Nazywany jest również kotem azjatyckim cieniowanym (srebrzystym) (ang. Asian Shaded). Końcówki włosów kotów tej rasy, na około 1/8 długości włosa, mają ciemniejsze zabarwienie, powodując złudzenie aureoli dookoła sylwetki. Burmilla to rasa angielska powstała w 1981 roku ze skrzyżowania kotki rasy burmskiej z kocurem perskim szynszylowym. Burmilla powstała tak naprawdę przypadkiem. W roku 1981 roku Miranda Bickford-Smith, hodowczyni kotów burmskich, kupiła w prezencie dla swojego męża kocura perskiego szynszylowego o imieniu Jemari Sanquist. Kot był jeszcze przed kastracją. Zanim doszło do zabiegu, zdążył pokryć jedną z kotek burmskich - liliową Bambino Lilac Fabergé. W efekcie narodziły się cztery kocięta niezwykłej urody, o czarno cieniowanym srebrzystym futrze. Kocur stał się protoplastą nowej rasy, nazwanej burmilla od nazw obu ras rodzicielskich: burm/ese - chinch/illa.
burmilla
fot. Shutterstock
Rasę wstępnie zatwierdzono w 1984 roku, ostatecznie wpisano na oficjalną listę uznanych ras FIFe w 1990 r.

Wzorzec

Kot burmilla - kot azjatycki cieniowany - kot azjatycki srebrzysty - Koty krótkowłose i somalijskie - III kat. FIFe
kod EMS: BML
  • Pochodzenie: Wielka Brytania
  • Charakter: przyjacielski, inteligentny, towarzyski
  • Wielkość: średniej wielkości
  • Waga: 4-7 kg
  • Wygląd ogólny: proporcjonalny, dobrze umięśniony
  • Głowa: okrągła, nieco spłaszczona
  • Uszy: średniej wielkości, lekko zaokrąglone na końcach
  • Oczy: duże, wyraziste, o kształcie migdała, szeroko rozstawione, lekko skośne; barwa pożądana to kolor głęboki intensywnie zielony, u młodych kotów do drugiego roku życia dopuszczalny lekko żółtawy; niektóre organizacje dopuszczają oczy niebieskie. Wyjątkiem mogą być oczy kotów o umaszczeniu rudym, kremowym i szylkretowym, u których dopuszczane są oczy w odcieniu bursztynowym. U czarnych burmilli kontur oka czarny, w przypadku innych umaszczeń kontur oka może być brązowy lub może nie występować
  • Nos: szeroko rozstawione z wyraźnie zaokrąglonymi końcami; podobnie jak u persów występuje u nich stop, wklęśnięcie u nasady nosa
  • Tułów: tylne kończyny nieco dłuższe od przednich, smukłe
  • Ogon: na końcu zaokrąglony, a przy tym prosty, długi lub średnio długi
  • Szata: może być krótka i przylegająca do ciała, podobna jak u kota burmskiego, może też być półdługowłosa, zwana też Tiffanies; półdługi włos to zasługa recesywnego genu kotów perskich - gdy spotkają się dwa recesywne geny, potomstwo będzie miał o półdługą sierść ściśle przylegającą do ciała oraz duży i puszysty ogon; najczęściej spotykaną standardową długością okrywy włosowej jest włos krótki. Krótkowłose koty burmilla mają futro nieco podobne do okrywy kota burmskiego, ale to ich jest bardziej miękkie i jedwabiste. Włos krótki sprawia, że okrywa włosowa dobrze przylega do ciała kota.Inaczej prezentuje się sytuacja z dziedziczeniem włosów krótkich. Tutaj gen jest dominujący i jeden wystarczy, aby potomstwo odziedziczyło tę długość włosa. Z kolei, po skrzyżowaniu kota krótkowłosego z długowłosym o tym, czy miot choć w części odziedziczy długie włosy jednego z rodziców zależy od tego, czy recesywny gen długich włosów jest noszony przez krótkowłosego rodzica. Trzecim wariantem struktury i długości futra, jest ostatnio pojawiające się okrycie w formie pluszu. Nie jest do końca jasna i zbadana forma dziedziczenia tego rodzaju włosa. Niemniej jednak takie koty pojawiają się na wystawach, ale są oceniane indywidualnie, oddzielnie od krótkowłosych. „Pluszowe” koty burmilla mają futro o wiele gęstsze od reszty kotów tej rasy. Ponadto nie przylega ono ściśle do ciała
  • Maść: czarne, niebieskie, brązowe, czekoladowe oraz liliowe; pojawiają się także rude oraz szylkretowe, niemniej jednak nie są to kolory oceniane na większości wystaw. Podszerstek może występować w dwóch odcieniach – srebrnym lub złotym. O tym kolorze decydują geny przenoszone od perskiego rodzica. Istnieją 3 grupy form cieniowania futra: forma tipped, gdzie przynajmniej ¾ włosa jest koloru podszerstka (złoty lub srebrny), a jedynie na koniuszku (tip) włosa znajduje się kolor. W przypadku, gdy podszerstek jest srebrny, kot sprawia wrażenie białego. Koty cieniowane (shaded), czyli przedstawiciele drugiej z form, mają od 1/4 do 1/2 swojego koloru na włosie, natomiast koty z trzeciej grupy, czyli dymne (smoke) mają włos pokryty kolorem niemal w całości, jedynie z delikatną odrobiną koloru podszerstka u podstawy. Burmille mają skórę nosa w kolorze od rudego do różowego. W przypadku poduszek łap kolory są odpowiednie do umaszczenia: koty czarne będą miały czarne poduszki, koty brązowe brązowe; czekoladowe prezentują połączenie kolorystyczne poprzednich, czyli brązowo-czarne, zaś burmille liliowe oraz niebieskie - łapy w kolorze różowym. Rozmieszczenie koloru na futrze jest równomierne. Jedynie wzdłuż kręgosłupa i w na końcu ogona natężenie barwy jest najsilniejsze. Aktywność: aktywny, lubi zabawy Odporność/podatność na choroby: raczej odporny Długość życia: 14-18 lat Możliwość zakupu kociaka w Polsce: tak
burmilla
fot. shutterstock