burmilla

RASY

KOT BURMILLA – AZJATYCKI CIENIOWANY

Angielski Azjata czyli srebrzyście cieniowany wielkooki kot pełen gracji.

Historia

Burmilla to rasa kotów z grupy azjatyckiej (ang. Asian Group). Nazywany jest również kotem azjatyckim cieniowanym (srebrzystym) (ang. Asian Shaded). Końcówki włosów kotów tej rasy, ok. 1/8 długości włosa, mają ciemniejsze zabarwienie, powodując złudzenie aureoli dookoła sylwetki.

Burmilla to rasa angielska powstała w 1981 roku ze skrzyżowania kotki rasy burmskiej z kocurem perskim szynszylowym. Burmilla powstała przypadkiem.

W roku 1981 roku Miranda Bickford-Smith, hodowczyni kotów burmskich, kupiła w prezencie dla swojego męża kocura perskiego szynszylowego o imieniu Jemari Sanquist. Kot był jeszcze przed kastracją. Zanim doszło do zabiegu, zdążył pokryć jedną z kotek burmskich – liliową Bambino Lilac Fabergé. W efekcie narodziły się cztery kocięta niezwykłej urody, o czarno cieniowanym srebrzystym futrze. Kocur stał się protoplastą nowej rasy, nazwanej burmilla od nazw obu ras rodzicielskich: burm/ese – chinch/illa.

Rasę wstępnie zatwierdzono w 1984 roku, ostatecznie wpisano na oficjalną listę uznanych ras FIFe w 1990r.

Wzorzec

Kot burmilla – kot azjatycki cieniowany – kot azjatycki srebrzysty – Koty krótkowłose i somalijskie – III kat. FIFe

kod EMS: BML
  • Pochodzenie: Wielka Brytania

Burmilla są średniej wielkości, dobrze umięśnione, o okrągłej nieco spłaszczonej głowie, ważą między 4-7kg. Tylne kończyny nieco dłuższe od przednich, smukłe. Uszy szeroko rozstawione z wyraźnie zaokrąglonymi końcami. Podobnie jak u persów występuje u nich  stop, wklęśnięcie u nasady nosa. Ogon na końcu zaokrąglony, a przy tym prosty, długi lub średnio długi.
Cechą rozpoznawczą burmilli są duże, wyraziste oczy o kształcie migdała, szeroko rozstawione, lekko skośne. Barwa pożądana oczu to kolor głęboki intensywnie zielony, u młodych kotów do drugiego roku życia dopuszczalny lekko żółtawy. Niektóre organizacje dopuszczają oczy niebieskie. Wyjątkiem mogą być także oczy kotów o umaszczeniu rudym, kremowym i szylkretowym, u których dopuszczane są oczy w odcieniu bursztynowym. Jaki nie byłby kolor futra Burmilli, oczy zawsze będą wyróżniały się pięknem, czujnością i mądrością spojrzenia. U czarnych burmilli kontur oka czarny, w przypadku innych umaszczeń kontur oka może być brązowy lub może nie występować.

burmilla
fot. shutterstock

Okrywa włosowa może być krótka i przylegająca do ciała, podobna jak u kota burmskiego, może też być półdługowłosa, zwana też Tiffanies. Półdługi włos to zasługa recesywnego genu kotów perskich – gdy spotkają się dwa recesywne geny, potomstwo będzie miał o półdługą sierść ściśle przylegającą do ciała oraz duży i puszysty ogon.

Obok niesamowitych oczu, wyróżnikiem tej rasy jest również umaszczenie, a przede wszystkim bogactwo jego kolorów. Najczęściej spotykaną standardową długością okrywy włosowej jest włos krótki. Krótkowłose koty burmilla mają futro nieco podobne do okrywy kota burmskiego, ale to ich jest bardziej miękkie i jedwabiste. Włos krótki sprawia, że okrywa włosowa dobrze przylega do ciała kota.

Inaczej prezentuje się sytuacja z dziedziczeniem włosów krótkich. Tutaj gen jest dominujący i jeden wystarczy, aby potomstwo odziedziczyło tę długość włosa. Z kolei, po skrzyżowaniu kota krótkowłosego z długowłosym o tym, czy miot choć w części odziedziczy długie włosy jednego z rodziców zależy od tego, czy recesywny gen długich włosów jest noszony przez krótkowłosego rodzica.

Trzecim wariantem struktury i długości futra, jest ostatnio pojawiające się okrycie w formie pluszu. Nie jest do końca jasna i zbadana forma dziedziczenia tego rodzaju włosa. Niemniej jednak takie koty pojawiają się na wystawach, ale są oceniane indywidualnie, oddzielnie od krótkowłosych. „Pluszowe” koty burmilla mają futro o wiele gęstsze od reszty kotów tej rasy. Ponadto nie przylega ono ściśle do ciała.

Umaszczenie może być czarne, niebieskie, brązowe, czekoladowe oraz liliowe. Pojawiają się także rude oraz szylkretowe, niemniej jednak nie są to kolory oceniane na większości wystaw. Podszerstek może występować w dwóch odcieniach – srebrnym lub złotym. O tym kolorze decydują geny przenoszone od perskiego rodzica.

Jeżeli chodzi o sposoby cieniowania futra, to wyróżniamy 3 grupy form: forma tipped, gdzie przynajmniej ¾ włosa jest koloru podszerstka (złoty lub srebrny), a jedynie na koniuszku (tip) włosa znajduje się kolor. W przypadku, gdy podszerstek jest srebrny, kot sprawia wrażenie białego. Koty cieniowane (shaded), czyli przedstawiciele drugiej z form, mają od 1/4 do 1/2 swojego koloru na włosie, natomiast koty z trzeciej grupy, czyli dymne (smoke) mają włos pokryty kolorem niemal w całości, jedynie z delikatną odrobiną koloru podszerstka u podstawy.

Burmille mają skórę nosa w kolorze od rudego do różowego. W przypadku poduszek łap kolory są odpowiednie do umaszczenia: koty czarne będą miały czarne poduszki, koty brązowe brązowe; czekoladowe prezentują połączenie kolorystyczne poprzednich, czyli brązowo-czarne, zaś burmille liliowe oraz niebieskie – łapy w kolorze różowym.

Rozmieszczenie koloru na futrze jest równomierne. Jedynie wzdłuż kręgosłupa i w na końcu ogona natężenie barwy jest najsilniejsze.

burmilla
fot. shutterstock

Charakter

Inteligentny, towarzyski, większość cech silnego charakteru odziedziczył po burmskim przodku. Niewiele w nim z charakteru persa. Jest temperamentny, potrafi wyrazić swoje zdanie i postawić na swoim. Uwielbia zabawy i wspinaczki, także w starszym wieku. Szybko się uczy. Potrafi sam otworzyć sobie drzwi.

Doskonale sprawdzi się jako członek licznej rodziny jak i towarzysz samotnej osoby. Dobrze dogaduje się z dziećmi oraz innymi zwierzętami. Nie lubi zostawać zbyt długo sam w domu, może wówczas głośno wyrażać swoją frustrację i nudę.

burmilla
fot. Shutterstock

Zdrowie

Rasa raczej zdrowa i odporna.

Jako kot o rodowodzie orientalnym, może nie tolerować laktozy – lepiej unikać podawania mu mleka.

Pielęgnacja

Nie są wymagający. Wystarczy przeczesać futro co dwa-trzy dni. Z uwagi na gęstą sierść, dość mocno linieje, nie jest wskazany dla alergików.

Wady i zalety

Wady
  • nie lubi samotności
  • może być głośny
  • ma silny charakter, bywa uparty i niezależny
  • lubi życie „na wysokościach” – zalecany wysoki drapak
  • dobrze, gdyby miał możliwość kontrolowanego wychodzenia na zewnątrz do ogrodu lub na zabezpieczony balkon
  • ma tendencje do ucieczek i włóczenia się po okolicy – dlatego najlepiej nauczyć wychodzącą burmillę chodzenia na smyczy
  • mocno linieje
  • nie nadaje się dla alergików
Zalety
  • bardzo towarzyski i kontaktowy, wesoły i pogodny, lubi być w centrum uwagi
  • świetny kot dla starszej osoby a także rodziny z dziećmi
  • inteligentny, szybko się uczy
  • uwielbia zabawy, nawet w starszym wieku, to typ wiecznego kociaka
  • z łatwością akceptuje inne koty i psy
  • przyzwyczai się także do niewychodzenia z domu
Chcesz oceniać i komentować?
Dołącz do nas – zarejestruj się!
Ocena użytkowników
Przeczytaj także

Przeczytaj także