sfinks, dymorfizm płciowy samica i samiec peterbalda

RASY

KOT SFINKS PETERSBURSKI (PETERBALD)

Sfinks czyli pies w skórze kota. Łysego kota.

Historia

Mówi się, że nic w życiu nie udało się Rosjanom bardziej niż mocna wódka, kot syberyjski, niebieski i Peterbald. Rasa sfinks petersburski powstała w Sankt Petersburgu w 1994 roku  w wyniku  eksperymentalnego krycia orientalnej kotki imieniu Radma von Jagerhov (światowej Championki krótkowłosej) z bezwłosym sfinksem dońskim (Don Sphynx) o imieniu Afinogen Mith. Pierwsze dwa mioty stanowiły 4 kocięta: Mandarin, Muscat,  Nezhenka  i Nokturn z Murino. To właśnie od tych czterech kotów wywodzą się linie wszystkich Peterbaldów.

W chwili obecnej rasa rozwija się w kierunku nowoczesnego typu orientalnego i syjamskiego, dla której charakterystycznymi cechami stały się np. wydłużony pyszczek,  głowa w kształcie klina z dużymi i jednocześnie szerokimi u podstawy uszami. Koty te, z ciałem delikatnym i smukłym  na długich i szczupłych, ale mocnych kończynach, zakończonych filigranowymi łapkami o długich palcach – stały się ikoną kociej elegancji i gracji.

sfinks peterbald colorpoint
fot. Shutterstock

Wzorzec

Sfinks petersburski – Peterbald – Koty syjamskie i orientalne – IV kat. wg FIFe
kod EMS: PEB
  • Pochodzenie: Rosja
  • Wygląd ogólny: elegancki, smukły, pełen wdzięku, subtelności i dostojeństwa, w typie orientalnym; drobny kościec, wydłużona sylwetka z silnymi mięśniami
  • Charakter: przyjacielski, silnie związany z człowiekiem, inteligentny, ciekawski
  • Wielkość: średniej wielkości
  • Waga: 2-3,5 kg
  • Głowa: wydłużona o prostym profilu; czoło lekko spłaszczone
  • Uszy: duże, ustawione wysoko na głowie
  • Oczy: w kształcie ostro zarysowanych migdałów, koloru miodowego, zielonozłotego lub niebieskiego – u colorpointa
  • Nos: długi i prosty, bez stopu
  • Tułów: smukły, wydłużony; długie i cienkie kończyny z długimi palcami
  • Ogon: długi i cienki
  • Szata: preferowany całkowity brak owłosienia; u kotów owłosionych włosy na tułowiu nie powinny przekraczać 2mm długości; na skórze zmarszczki – głównie w okolicy pyszczka, pomiędzy uszami i dookoła nasad łap
  • Maść: dozwolone wszystkie kolory i odmiany
  • Aktywność: bardzo aktywny
  • Odporność/podatność na choroby: dość odporny, należy chronić przed zimnem, słońcem i wilgocią
  • Długość życia: 15-18 lat
  • Możliwość zakupu kociaka w Polsce: tak
dymorfizm płciowy - samiec i samica peterbalda
fot. Shutterstock

Sfinksy petersburskie różnią się wyglądem z powodu różnego typu owłosienia:

  • bezwłose (hairless/bald) – całkowicie pozbawione sierści, której brak odsłania gumową, o wrażeniu lepkości, ale niezwykle miłą i ciepłą  w dotyku skórę
  • welurowe (flock) – skóra w dotyku  przypomina aksamit lub skórkę brzoskwini
  • brush – z gęstym, sztywnym, szorstkim włosem.

Charakter

Peterbald stanowi część ciała swojego opiekuna – czyli jest tak zwanym ogonem człowieka. Budzisz się – tuż nad swoją twarzą widzisz kota. Jesz – robisz to w towarzystwie kota. Wieszasz pranie – kot ugniata swoimi łapkami nierozwieszoną cześć garderoby. Wbijasz gwoździe i wiercisz dziury w ścianie – kot pilnując wiertarki spogląda z zaciekawieniem majsterkowicza jak pracuje młotek…

Osoba decydująca się na Peterbalda, musi być świadoma tego, że decyduje się na dziecko – jeśli nie pierwsze, to na pewno kolejne.

Silna potrzeba przebywania blisko właściciela sprawia, że kot ten zaczyna przypominać psa z charakteru, pozostając jednocześnie kotem z wyglądu.

portret peterbalda
fot. Shutterstock

Czasami słyszy się, że Peterbald to rasa dla niezdecydowanych.  Gdy żona marzy o kocie, zaś marzeniem męża jest pies – to kompromisem staje się wówczas dziwnie wyglądający stwór, którego psia lojalność i kocia delikatność czynią go od razu pełnoprawnym członkiem rodziny.

Peterbald, poprzez swoje nietuzinkowe cechy charakteru zapisane w genach sprawia, że staje się najwspanialszym przyjacielem rodziny – kumplem na czterech łapach.
Wrodzona inteligencja tej rasy, niezwykle łagodne usposobienie i „dziwaczność” wyglądu powoduje, że osoba nieprzynależąca dotychczas do żadnego związku czy organizacji – zaczyna marzyć o przystąpieniu do grona sfinksomaniaków.

sfinks petersburski
fot. Shutterstock

Zdrowie

Podobnie jak inne rasy z grupy orientów narażone są na wadę genetyczną – postępujące zwyrodnienie siatkówki PRA (Progressive Retinal Atrophy), inaczej PRD (Progressive Retinal Degeneration). Chore koty nie powinny być dopuszczane do rozrodu, aby nie przenosić choroby dalej na potomstwo.

Z uwagi na niemal bezwłosą skórę należy chronić je przed chłodem, wilgocią i wysokimi temperaturami.

Pielęgnacja

Choć przy kotach bezwłosych nie ma obowiązku pielęgnacji sierści, to  konieczne jest dbanie o narażoną na przesuszenia skórę. Najlepiej do nawilżania delikatnej skóry Peterbalda sprawdzają się preparaty weterynaryjne zawierające w składzie lanolinę.

sfinks petersburski peterbald bezwłosy
fot. Shutterstock

W zasadzie Peterbaldy same doskonale dbają o swoją higienę. Pomoc człowieka bywa jednak nieoceniona podczas czyszczenia ich niemałych uszu gromadzących brązową, ochronną wydzielinę, nadmiar której należy usuwać.

Decydując się na tę rasę – decydujesz się również na to, by okres zimowy w domu zamienił się w lato. Temperatura, w jakiej Peterbaldy czują się komfortowo, to 23-25 stopni Celsjusza. Owszem, można wybrać łatwiejszą drogę pozostawiając niższą temperaturę w domu i np. ubierać koty w sweterki, sukienki i golfiki, by choć trochę stworzyć im komfort ciepła.  Ale czy przebieranie czworonożnych istot, przebywających w domu, jest tak naprawdę dla nich komfortem?

W sweterku, czy bez – zima i tak bywa okrutna dla Peterbaldów. Większość wiosennego i letniego czasu, poświęcają bowiem na radosnych gonitwach, polowaniach na motyle i wylegiwaniu się na trawce w przydomowym ogródku.  Zima zupełnie im to uniemożliwia.

Wady i zalety

Wady
  • wymagający – należy dbać o właściwą temperaturę w domu, chronić przed zimnem, wilgocią i przeciągami
  • nie lubi samotności
  • najlepiej czuje się wśród ludzi i innych kotów (najlepiej również peterbaldów)
  • bywa ekstremalnie aktywny
  • ufny nawet wobec obcych
  • bardziej narażony na wypadki
Zalety
  • nietuzinkowy charakter
  • łagodność i brak agresji
  • bardzo silnie związany z człowiekiem
  • bardzo inteligentny
  • szybko się uczy
  • pogodny i wesoły z natury
  • może być kotem wyłącznie trzymanym w mieszkaniu, ale może też wychodzić na spacery w ciepłe dni – wyłącznie pod kontrolą
sfinks petersburski
fot. Shutterstock

Ciekawostki

Choć co raz częściej można spotkać piękne Peterbaldy pokryte sierścią, to nadal pożądaną cechą tej rasy jest jej brak. Przez częste krzyżówki z kotami orientalnymi i syjamskimi, Peterbaldy stopniowo pozbawiane są genu odpowiadającego za ich „nagość”, stąd też bezwłosy sfinks petersburski staje się unikatem.

Temperatura ciała sfinksa to około 39,5 stopnia. Gdy człowiek jest w stanie podzielić się z Peterbaldem kawałkiem łóżka sypialnianego, wówczas – biorąc pod uwagę temperaturę ciała tego kota – może on posłużyć jako termofor dla zmarzluchów. A mając już dwa takie energetyczne koty, łóżko na pewno zamieni się w mruczący stereo grzejnik.

U kotów tej rasy występuje wyraźny dymorfizm płciowy – kocury są znacznie większe od kotek.

peterbald sfinks
fot. Shutterstock

Mimo dużego podobieństwa Peterbalda do sfinksa kanadyjskiego, są to zupełnie inne rasy, gdyż badania genetyczne potwierdziły, iż brak owłosienia wywołany jest u tych ras przez inne geny. Brak owłosienia u Peterbalda jest wywołany przez ten sam gen co u sfinksa dońskiego, ale koty te wyraźnie różnią się budową ciała.

W opisie rasy wykorzystano materiały za zgodą Marty Kołodzińskiej, hodowla Merkaba*PL

Chcesz oceniać i komentować?
Dołącz do nas – zarejestruj się!
Ocena użytkowników
Przeczytaj także

Przeczytaj także