KOT SINGAPURSKI (SINGAPURA)


Kot singapurski - srebrzysty minikotek z wielkimi oczami rodem z Tajlandii.

 

Charakter

Kot singapurski jest zwierzęciem cichym, spokojnym, podporządkowanym opiekunowi. Bardzo przywiązuje się do człowieka, jest czuły, lubi pieszczoty. Jest tolerancyjny w stosunku do innych zwierząt domowych, choć może ich unikać (podobnie, jak małych dzieci). Nie potrzebuje dużej przestrzeni, dobrze czuje się nawet w niewielkim mieszkaniu.
kot singapurski
fot. Shutterstock


Wady i zalety

Wady
  • nie nadaje się raczej dla małych dzieci
  • nie lubi hałasu i chaosu
Zalety
  • nadaje się nawet do małych mieszkań
  • cichy i spokojny
  • odnajdzie się w towarzystwie innych kotów, pod warunkiem że będą równie spokojne i niedominujące
kot singapurski
fot. Shutterstock


Zdrowie

Rasa generalnie zdrowa.
Pielęgnacja
Łatwa. Wystarczy przeczesać sierść raz w tygodniu.

Historia

Za rok powstania rasy kot singapurski uznaje się 1975 r., kiedy Tommy Meadow zabrał ze sobą 3 kocięta z Singapuru do Stanów Zjednoczonych. Koty te stały się bazą hodowlaną dla nowej rasy. Ich nazwa pochodzi od nazwy miasta Singapur w języku malajskim (Singapura), która oznacza Miasto Lwa. Według legendy kot singapurski jest oryginalną rasą kota południowo-wschodnioazjatyckiego, którego w obecnej postaci spotkać można na ulicach Singapuru. Najpierw był znany w Stanach Zjednoczonych, gdzie go rozpowszechnił Tommy Meadow, jednak eksperci od kotów abisyńskich, dr Brigitte Leonhardt i Harald Fuchs, którzy odbyli wiele podróży studyjnych na Daleki Wschód, nie mieli okazji zobaczyć ani jednego dziko żyjącego kota tego typu. W końcu tajemnicę odkrył nowozelandzki genetyk i hodowca kotów Terry Lomax. Koty singapurskie powstały podczas programu hodowlanego z kotami burmańskimi i abisyńskimi, przy niewątpliwym udziale kotów syjamskich tabby, które wniosły do rasy element srebrzystości.
kot singapurski
fot. Shutterstock

Wzorzec

Kot singapurski - singapura - Rasy nieuznane przez FIFe
kod EMS: SNG
  • Pochodzenie: Stany Zjednoczone, Tajlandia
  • Charakter: cichy, spokojny, oddany opiekunowi
  • Wielkość: mały
  • Waga: samice 2,5-4 kg, samce 3-5 kg
  • Wygląd ogólny: ciało mocne i muskularne, z lekko wypukłym grzbietem
  • Głowa: mała, zaokrąglona, z płaskim pyszczkiem, dodatkowo uwydatnionym przez zagłębienie poduszeczek z wąsami; podbródek dobrze rozwinięty
  • Uszy: duże, u nasady otwarte, a ich wypukłość powoduje, że wyglądają na jeszcze większe; linia uszu tworzy przedłużenie linii policzków
  • Oczy: duże, w kształcie migdałów, skośnie ustawione; dopuszczalne kolory: zielony, brązowy jak orzech laskowy, złocisty. Tym różni się singapurczyk od srebrzystego burmańczyka, do którego pod względem innych cech jest trochę podobny.
  • Nos: niezbyt długi, z lekkim zagłębieniem u nasady, lusterko nosa ceglastoczerwone i czarnobrązowo obrzeżone
  • Tułów: kształt prostokąta, dobrze rozwinięta klatka piersiowa; kończyny średniej długości, łapy małe, owalne
  • Ogon: o właściwych proporcjach, z tępym końcem
  • Szata: krótka, bardzo delikatna i jedwabista, jednak nie może być napuszona z powodu nadmiaru podszycia; zawsze ma delikatny połysk i przylega do ciała; na każdym włosie muszą być co najmniej dwa pasemka; podszycie w jasnym odcieniu barwy kości słoniowej, nasada włosów prawie biała
  • Maść: czubki włosów czarnobrązowe, co wywołuje efekt srebrzystości: z daleka kot wygląda jak zanurzony w płynnym srebrze, dopiero bliska widoczne czarne cieniowanie na jasnym futrze. Na czole i wzdłuż kręgosłupa pasemka na włosach intensywniej zabarwione, dając wzdłuż kręgosłupa pręgę grzbietową, ciągnącą się od nasady szyi do nasady ogona. U idealnie zabarwionych kotów biegnie ona aż do czarnego końca ogona. Kończyny nie powinny mieć pręg ani śladów rysunku tabby, jedynie na tylnych kończynach pożądany jest znany u abisyńczyków ciemny spód łap. Opuszki łap zabarwione jednolicie ciemnobrązowo. Podbródek, pierś i brzuch w ciepłym kolorze brązowawym
  • Aktywność: umiarkowanie aktywny, lubi ciszę i spokój
  • Odporność/podatność na choroby: odporny
  • Długość życia: 15-18 lat
  • Możliwość zakupu kociaka w Polsce: tak
kot singapurski portret
fot. Shutterstock
Białe włosy pojedyncze lub w kępkach, a także medaliony na piersi, jak u innych ras agouti, są niedozwolone. Jeśli singapurczyk nie ma prostokątnego kształtu ciała, oraz cechuje się zbyt masywną budową, wyklucza go to z hodowli. Również wąska i wysmukła głowa jest w hodowli niepożądana.

Ciekawostki

W Stanach Zjednoczonych od czasu wyhodowania pierwszych kotów singapurskich w 1976 r. systematycznie prowadzi się selekcję zmierzającą do uzyskania małych rozmiarów ciała. Taki proces selekcji może nastąpić u każdej rasy, a niski wzrost nie jest bynajmniej oznaką wskazującą na to, że ukształtowała się ona w trudnych warunkach życiowych na ulicach Singapuru. Kot singapurski jest podobny w fenotypie do burmańczyka, ale różni się od niego kolorem sierści i oczu.