KOT SYBERYJSKI (SIBERIAN CAT)

Kot syberyjski przez lata uważany był w swojej ojczyźnie za pospolitego dachowca. Dziś jest ulubieńcem salonów, który nie uczula alergików.

 

Charakter

Charakterystyczną cechą kota syberyjskiego jest to, że mimo udomowienia i potrzeby bliskiego kontaktu z człowiekiem wciąż pozostała w nim odrobina dzikości. Jest bardzo samodzielny i choć – jak wszystkie koty – nie lubi przymusu, to łatwo można go wychować. W młodym wieku potrzebuje sporo uwagi i poświęcania mu czasu.

Na ogół jest odważny i pewny siebie, bez problemu przystosowuje się do nowych sytuacji. Jednak czasami w rasie zdarzają się osobniki nieśmiałe, które powinny wieść w ustabilizowany tryb życia.

Jak większość kotów leśnych, kot syberyjski lubi się wspinać, a upodobanie do odpoczywania na szafach czy półkach zawieszonych pod sufitem zdaje się to potwierdzać. Na pewno dużo radości sprawi mu specjalny słupek z podestami, na którym będzie mógł uprawiać gimnastykę i ostrzyć pazury. Pomimo sporej aktywności nie wykazuje niszczycielskich skłonności.

kot syberyjski
fot. Shutterstock

Kot syberyjski to kot o dużym temperamencie, wesoły, bardzo ciekawski. Interesuje się otoczeniem i bierze czynny udział w życiu rodziny. Doskonały przyjaciel dla dzieci, cierpliwy, wyrozumiały i zawsze chętny do zabawy. Toleruje obecność innych zwierząt lecz opiekuna wolałby mieć dla siebie. konieczna będzie odpowiednia socjalizacja.

Jest zwierzęciem uczuciowym, mocno przywiązanym do opiekuna, ale nie natrętnym. Nie lubi zamkniętych drzwi ani samotności – pod nieobecność domowników, towarzystwa może dotrzymać mu inny kot lub pies.

Przystosuje się do stałego przebywania w mieszkaniu, ale chętnie skorzysta też z zabezpieczonego siatką balkonu lub ogrodowej woliery, gdyż uwielbia czuć wiatr w futrze. Nie trzeba obawiać się o jego zdrowie, ponieważ jego szata doskonale chroni go przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi.

kot syberyjski
fot. Shutterstock

Wady i zalety

Wady
  • jako kociak potrzebuje więcej uwagi ze strony opiekuna
  • może być nieco uparty – to kot, który zawsze ma swoje zdanie
  • lubi się wspinać – zalecany wysoki drapak, najlepiej pod sam sufit
  • nie lubi samotności
  • nie jest kotem długowiecznym – przeciętnie dożywa do 12 lat
Zalety
  • rasa bardzo zdrowa i odporna
  • niewymagający w pielęgnacji
  • raczej nie ma tendencji do niszczenia (co nie znaczy, że nie będzie drapał mebli – może to robić, jeśli nie dostanie własnego drapaka)
  • odważny i ciekawski
  • jest uczuciowy, ale nie natrętny
  • świetnie sprawdzi się jako kot rodzinny
  • lubi dzieci
  • akceptuje inne koty a także psy
  • może być zarówno kotem wychodzącym, jak i niewychodzącym
  • świetny łowca myszy
  • mniej uczula z uwagi na mniejszą zawartość w ślinie białka odpowiedzialnego za reakcje alergiczne
kot syberyjski
fot. Shutterstock

Zdrowie

Jako rasa naturalna, powstała w trudnych i zmiennych warunkach klimatycznych środkowej i północnej Rosji. Dzięki temu jest wyjątkowo zdrowy i odporny. Z typowych dla rasy predyspozycji do chorób wymieniana jest tylko kardiomiopatia przerostowa. Choroba ma podłoże genetyczne, ale przerost mięśnia sercowego może również nastąpić na skutek np. nadczynności tarczycy, wrodzonych wad budowy serca (np. zwężenia aorty, a w konsekwencji – nadciśnienia), przy akromegalii, może być też konsekwencją zapalenia mięśnia sercowego (np. w przebiegu chorób wirusowych, w tym białaczki).

Żywienie

Koty syberyjskie nie są wybredne, jednak wymagają dobrze zbilansowanej diety i dobrej jakościowo karmy. Można żywić je dietą BARF, ale wymaga to wiedzy. Jeżeli sami komponujemy dietę, należy uzupełniać ją w suplementy i witaminy.

Pielęgnacja

Szata kota syberyjskiego nie ma tendencji do kołtunienia, nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji, wystarczy wyczesać ją raz na kilka dni. Jedynie w okresach linienia zabieg ten wykonujemy częściej, systematycznie usuwając martwy włos. Ponieważ w naturze kot ten był często zmuszony do brodzenia w płytkiej wodzie, dosyć dobrze znosi kąpiele.

kot syberyjski kociak
fot. Shutterstock

Historia

Kot syberyjski jest rasą naturalną, powstałą bez ingerencji człowieka. Chociaż w Rosji był znany od dawna (podobno już od wieku XI pilnował monastyrów i chronił je przed gryzoniami), to ze względów politycznych prowadzenie programów hodowlanych czy organizowanie pokazów nie było możliwe. Kota syberyjskiego można było spotkać wszędzie – był uosobieniem zwierzęcia proletariackiego. Do dziś jest najczęściej występującym kotem w rosyjskich domach. Dopiero dzięki zmianom ustrojowym i otwarciu granic kot syberyjski stał się znany poza swoją ojczyzną.

Został wstępnie zarejestrowany w 1991 roku, ale dopiero w 1997 roku amerykańska organizacja TICA (Międzynarodowe Stowarzyszenie Hodowców Kotów) uznała go za pełnoprawną rasę. FIFe (Międzynarodowa Federacja Felinologiczna) zrobiła to w 1998 roku.

kot syberyjski
fot. Shutterstock

Pierwszy kot syberyjski imieniem Bajra Rołas przybył do Polski w 1989 roku, jeszcze przed oficjalnym uznaniem rasy. Przywiozła go Jolanta Sztykiel, by tym samym zapoczątkować pierwszą polską hodowlę kotów syberyjskich.

Wzorzec

Kot syberyjski – siberian cat – Koty półdługowłose – II kat. wg FIFe
kod EMS: SIB
  • Pochodzenie: Rosja
  • Charakter: ciekawski, przyjacielski, towarzyski i uczuciowy.
  • Aktywność: aktywny, energiczny, lubi zabawy i wspinaczki.
  • Wielkość: średniej wielkości do dużego, silny, dobrze umięśniony.
  • Waga: kocury 8-10 kg, kotki 4-6 kg
  • Tułów: lekko wydłużony, silny; sylwetka nie może sprawiać wrażenia kanciastej, powinna być raczej zaokrąglona; kark dość szeroki, a klatka piersiowa pokryta piękną kryzą.
  • Kształt głowy: trójkątna, czoło lekko wypukłe, podbródek zaokrąglony.
  • Uszy: dosyć duże, szerokie u nasady, lekko pochylone do przodu i zaokrąglone na końcu, porośnięte wewnątrz kępkami włosów.
  • Oczy: duże, lekko owalne, skośnie osadzone; zielone lub bursztynowe.
  • Nos: długi, z nieznacznie zaznaczonym przełomem.
  • Ogon: długi i puszysty, zwężający się ku końcowi, latem nie linieje.
  • Kończyny: kończyny średniej długości, tylne nieco dłuższe niż przednie; stopy duże, dobrze owłosione między palcami.
  • Sierść: półdługa, włosy okrywowe gęste, gładko przylegające do ciała. Podszerstek miękki  – zmienia się w zależności od pory roku, zimą jest podwójny, gęsty i zwarty, prawie zanika w porze letniej; na szyi występuje bogaty kołnierz (nie powinien jednak zbytnio dominować), na udach portki i obfite pióro na ogonie. Włos okrywowy jest wodoodporny dzięki natłuszczeniu.
  • Maść: występuje w dwóch typach kolorystycznych: klasycznym i neva masquarade. W tym pierwszym są dopuszczalne wszystkie kolory i wszystkie odmiany z białym, za wyjątkiem kolorów: czekoladowego, liliowego, cynamonowego i oznaczeń. Biały kolor może występować w formie szczątkowej, np. jako gwiazda, płomyk, medalion na brzuchu, na klatce piersiowej, na łapach. W typie neva masquarade dopuszczalne są tylko znaczenia typu point (maska, uszy, łapy, ogon).
  • Odporność/podatność na choroby: odporny
  • Długość życia: 12 lat
  • Możliwość zakupu kota w Polsce: tak
  • Cena kota z rodowodem TICA: 1500-2000 zł

    kot syberyjski
    fot. Shutterstock

Ciekawostki

Pierwsze koty syberyjskie zostały przywiezione do Stanów Zjednoczonych w 1990 roku. Dołączone do nich dokumenty były certyfikatami zdrowia dla ptaków z odręcznymi notkami, iż dotyczą nie ptaków, a kotów.

Kot syberyjski długo rośnie, dojrzałość fizyczną osiąga dopiero w wieku 3 lat.

Kot syberyjski ma bardzo bogaty repertuar dźwięków – potrafi nie tylko miauczeć na dziesiątki sposobów, ale też ćwierkać, trylować i szczebiotać.