kot syberyjski

RASY

KOT SYBERYJSKI (SIBERIAN CAT)

Kot syberyjski przez lata uważany był w swojej ojczyźnie za pospolitego dachowca.

Historia

Kot syberyjski jest rasą naturalną, powstałą bez ingerencji człowieka. Chociaż w Rosji był znany od dawna (podobno od wieków pilnował monastyrów i chronił je przed gryzoniami), to ze względów politycznych prowadzenie programów hodowlanych czy organizowanie pokazów nie było możliwe. Kota syberyjskiego można było spotkać wszędzie – był uosobieniem zwierzęcia proletariackiego. Dopiero dzięki zmianom ustrojowym i otwarciu granic kot syberyjski stał się znany poza swoją ojczyzną. Oprócz niektórych krajów byłego Związku Radzieckiego, można spotkać go m.in. w Stanach Zjednoczonych, Niemczech i w Polsce.

Został wstępnie zarejestrowany w 1991 roku, ale dopiero w 1997 roku amerykańska organizacja TICA (Międzynarodowe Stowarzyszenie Hodowców Kotów) uznała go za pełnoprawną rasę. FIFe (Międzynarodowa Federacja Felinologiczna) zrobiła to w 1998 roku.

kot syberyjski
fot. Shutterstock

Do Polski pierwszy kot syberyjski imieniem  Bajra Rołas przybył w 1989 roku, jeszcze przed oficjalnym uznaniem rasy. Przywiozła go Jolanta Sztykiel, by tym samym zapoczątkować pierwszą polską hodowlę kotów syberyjskich.

Wzorzec

Kot syberyjski – siberian cat – Koty półdługowłose – II kat. wg FIFe
kod EMS: SIB
  • Pochodzenie: Rosja
  • Charakter: ciekawski, przyjacielski, towarzyski
  • Wielkość: średniej wielkości
  • Waga: 4-7 kg
  • Wygląd ogólny: silny, dobrze umięśniony
  • Głowa: trójkątna, czoło lekko wypukłe, podbródek zaokrąglony
  • Uszy: dosyć duże, szerokie u nasady, lekko pochylone do przodu, porośnięte wewnątrz kępkami włosów
  • Oczy: duże, lekko owalne, skośnie osadzone; zielone lub bursztynowe
  • Nos: długi, z nieznacznie zaznaczonym przełomem
  • Tułów: lekko wydłużony, silny; sylwetka nie może sprawiać wrażenia kanciastej; kończyny średniej długości, stopy duże, dobrze owłosione między palcami
  • Ogon: długi, dobrze porośnięty sierścią – latem nie linieje
  • Szata: półdługa, włosy okrywowe gładko przylegające do ciała, podszerstek miękki i gęsty; na szyi występuje bogaty kołnierz, na udach portki i obfite pióro na ogonie
  • Maść: dopuszczalne wszystkie rodzaje umaszczenia z wyjątkiem colorpoint (oznaczeń typu syjamskiego)
  • Aktywność: aktywny, lubi zabawy i wspinaczki
  • Odporność/podatność na choroby: odporny
  • Długość życia: 12 lat
  • Możliwość zakupu kociaka w Polsce: tak
kot syberyjski
fot. Shutterstock

Charakter

Charakterystyczną cechą kota syberyjskiego jest to, że mimo udomowienia i potrzeby bliskiego kontaktu z człowiekiem wciąż pozostała w nim odrobina dzikości. Jest bardzo samodzielny i choć – jak wszystkie koty – nie lubi przymusu, to łatwo można go wychować. W młodym wieku potrzebuje dużo uwagi i poświęcenia mu czasu. Na ogół jest odważny i pewny siebie, bez problemu przystosowuje się do nowych sytuacji. Jednak czasami w rasie zdarzają się osobniki nieśmiałe, które powinny wieść w ustabilizowany tryb życia.

Jak większość kotów leśnych, kot syberyjski lubi się wspinać, a upodobanie do odpoczywania na szafach, czy półkach zawieszonych pod sufitem zdaje się to potwierdzać. Na pewno dużo radości sprawi mu specjalny słupek z podestami, na którym będzie mógł uprawiać gimnastykę i ostrzyć pazury. Pomimo sporej aktywności nie wykazuje niszczycielskich skłonności.

kot syberyjski
fot. Shutterstock

Kot syberyjski to kot o dużym temperamencie, wesoły, bardzo ciekawski. Interesuje się otoczeniem i bierze czynny udział w życiu rodziny. Doskonały przyjaciel dla dzieci, cierpliwy, wyrozumiały i zawsze chętny do zabawy. Jest zwierzęciem uczuciowym, mocno przywiązanym do opiekuna, ale nie natrętnym. Nie lubi zostawać sam – pod nieobecność domowników towarzystwa może dotrzymać mu inny kot lub pies.

Przystosuje się do stałego przebywania w mieszkaniu, ale chętnie skorzysta też zabezpieczonego siatką balkonie lub ogrodowej woliery. Nie trzeba obawiać się o jego zdrowie, ponieważ jego szata doskonale chroni go przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi.

kot syberyjski
fot. Shutterstock

Zdrowie

Jako rasa naturalna, powstała w trudnych i zmiennych warunkach klimatycznych środkowej i północnej Rosji, jest wyjątkowo zdrowy i odporny.

Pielęgnacja

Szata kota syberyjskiego nie ma tendencji do kołtunienia, nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji, wystarczy wyczesać ją raz na kilka dni. Jedynie w okresach linienia zabieg ten wykonujemy częściej, systematycznie usuwając martwy włos. Ponieważ w naturze kot ten był często zmuszony do brodzenia w płytkiej wodzie, dosyć dobrze znosi kąpiele.

kot syberyjski kociak
fot. Shutterstock

Wady i zalety

Wady
  • jako kociak potrzebuje więcej uwagi ze strony opiekuna
  • może być nieco uparty – to kot, który zawsze ma swoje zdanie
  • lubi się wspinać – zalecany wysoki drapak, najlepiej pod sam sufit
  • nie lubi samotności
  • nie jest kotem długowiecznym – przeciętnie dożywa do 12 lat
Zalety
  • rasa bardzo zdrowa i odporna
  • niewymagający w pielęgnacji
  • raczej nie ma tendencji do niszczenia (co nie znaczy, że nie będzie drapał mebli – może to robić, jeśli nie dostanie własnego drapaka)
  • odważny i ciekawski
  • jest uczuciowy ale nie natrętny
  • świetnie sprawdzi się jako kot rodzinny
  • lubi dzieci
  • akceptuje inne koty a także psy
  • może być zarówno kotem wychodzącym jak i niewychodzącym
  • świetny łowca myszy
  • mniej uczula, z uwagi na mniejszą zawartość w ślinie białka odpowiedzialnego za reakcje alergiczne
kot syberyjski
fot. Shutterstock

Ciekawostki

Pierwsze koty syberyjskie zostały przywiezione do Stanów Zjednoczonych w 1990 roku. Dołączone do nich dokumenty były certyfikatami zdrowia dla ptaków z odręcznymi notkami, iż dotyczą nie ptaków a kotów.

Kot syberyjski długo rośnie, dojrzałość fizyczną osiąga dopiero w wieku 3 lat.

Kot syberyjski ma bardzo bogaty repertuar dźwięków – potrafi nie tylko miauczeć na dziesiątki sposobów, ale też ćwierkać, trylować i szczebiotać.

Chcesz oceniać i komentować?
Dołącz do nas – zarejestruj się!
Ocena użytkowników
Przeczytaj także

Przeczytaj także