KOT BENGALSKI

 

Charakter

Kot bengalski jest zwierzęciem czułym i przywiązanym do opiekuna. Ma duży temperament, zrównoważony charakter, jest żywiołowy i ciekawski. W odróżnieniu od swojego dzikiego przodka (felis bengalensis, zwanego azjatyckim lampartem) nie wykazuje agresji, jest łagodny i przyjazny. Jest dość nieufny - obcych traktuje z dystansem i potrzebuje czasu, aby ich zaakceptować. Dobrze czuje się wśród innych kotów, nie jest konfliktowy, choć zdarzają się także osobniki o dominującej naturze; bez problemu zaprzyjaźni się również z psem. Aktywny, zwinny i wesoły, z zapałem oddaje się zabawie. Może stale przebywać w mieszkaniu, ale ponieważ łatwo nauczy się chodzić na smyczy, warto zabrać go czasami na spacer. Niezwykle inteligentny, wiecznie skory do zabaw, towarzyszy we wszystkich czynnościach domowych, nie wyłączając sprawdzania zawartości zmywarki, kosza na śmieci  czy temperatury garnka stojącego na piecyku. Jest bardzo terytorialny i nie pozwoli żadnemu kociemu intruzowi wtargnąć na swoje podwórko, ale chętnie zaprzyjaźni się z mieszkającym pod jednym dachem psem lub kotem. Przybiega wołany po imieniu i odpowiada lekko ochrypłym głosem. Kot bengalski moduluje swój głos od popiskiwania przez lekko ochrypłe miauczenie po odgłosy przypominające gruchanie gołębia czy groźne warczenie w sytuacji, gdy próbuje przestraszyć "wroga". Bardzo przywiązuje się do opiekuna, szczególnie jeśli w domu nie ma innego kota. Zawsze stara się być w pobliżu człowieka - niechętnie na rękach, za to tuż obok, na kanapie, na biurku przed ekranem komputera lub tuż za plecami, wtulony w oparcie fotela i wszędzie tam, gdzie właśnie przebywa jego opiekun. Przy swoim dzikim wyglądzie ma cudowne usposobienie najzwyklejszego kociego pieszczocha.
kot bengalski
fot. Shutterstock

Wady i zalety

Wady
  • może mieć dominujący charakter
  • mocno terytorialny
  • zdarzają się problemy kuwetowe (spadek po dzikich przodkach)
  • raczej dla doświadczonego kociarza
  • jeśli jest jedynakiem, wymaga więcej uwagi ze strony opiekuna
Zalety
  • niekłopotliwy w pielęgnacji
  • mało linieje
  • akceptuje inne koty i psy, o ile mieszkają razem z nim
  • może być jedynakiem, jak i kolejnym kotem w domu
  • inteligentny, łatwo się uczy
  • kocha zabawy
kot bengalski
fot. Shutterstock

Zdrowie

Rasa generalnie zdrowa. Może wystąpić wada genetyczna PRA (Progressive Retinal Atrophy), inaczej PRD (Progressive Retinal Degeneration) - postępująca degeneracja siatkówki. Rzadko, ale zdarza się też niedobór kinazy pirogronianowej (PK).
Żywienie
Podobnie jak inne koty, powinien być żywiony wysokiej jakości pokarmem, gotowym lub naturalnym typu BARF. Należy mieć na uwadze, że jest to kot bardzo aktywny, dlatego wymaga karmy o zwiększonej koncentracji energii. Aby utrzymać go w idealnej kondycji, karma powinna też charakteryzować się wysoką zawartością białka, najlepiej na poziomie 40%. Oczywiście, koty kastrowane i sterylizowane powinny otrzymywać specjalny pokarm dla kastratów.
Pielęgnacja
Szata prawie nie wymaga zabiegów pielęgnacyjnych. Dzięki odpowiedniej, urozmaiconej diecie i czesaniu raz w tygodniu zawsze wygląda efektownie. Raz na jakiś czas trzeba sprawdzić uszy i w miarę potrzeby przyciąć pazury.
kot bengalski
fot. Shutterstock

Historia

Kot bengalski to rasa, która urzeka i fascynuje umaszczeniem futra - pokrywają je plamy i cętki w wielu odcieniach. Wywodzi się z krzyżówek dzikich kotów bengalskich z kotem domowym. W 1961 roku, zafascynowana dzikimi kotami bengalskimi (ALC - asian leopard cat), młoda biolog Jean Mill (wówczas Jean Sugden) postanowiła skrzyżować przedstawiciela tej rasy z kotem domowym. Udało jej się wprawdzie uzyskać potomstwo tych jakże odmiennych gatunków kotów, jednak ze względu na śmierć pierwszego męża Jean zaprzestała dalszych prób. W początkach lat 70 - tych dr Wilard Centerwall prowadził badania nad odpornością ALC na białaczkę ( FeLV ) i próbował ocenić, czy dziedziczenie tej odporności jest możliwe, krzyżując ALC z kotem domowym. Potomstwo, które uzyskał (8 kociąt) przekazał w 1980 roku Jean Mill, która w tym czasie otrzymała również 5 innych kotów i ponownie podjęła próby uzyskania kolejnych pokoleń ALC i kota domowego. W wyniku krzyżowania ALC z amerykańskimi kotami domowymi oraz abisyńskimi i egipskim mau, w końcu osiągnęła swój cel - kocięta o lamparcim wzorze na futrze, wyglądem przypominające swego przodka, jednak pozbawione dzikiego charakteru.
kot bengalski w ogrodzie
fot. shutterstock
Zafascynowani tą rasą hodowcy, kontynuując program hodowlany, kształtują sylwetkę i charakter  kota bengalskiego tak, aby wzmocnić cechy, które są charakterystyczne dla ALC (piękne cętki, "dziki" wygląd pyszczka, małe uszy, jasny, prawie biały brzuszek, mocny kontrast między kolorem podstawowym a wzorem na futrze) i jednocześnie zminimalizować niepożądane (głowa okrągła lub zbyt orientalna, zbyt szczupła "talia", "stop" nosa, długi włos itd.), będące wynikiem krzyżówek z kotami innych ras. Rasa została uznana przez FIFe w 1999 r.
kot bengalski
fot. Shutterstock

Wzorzec

Kot bengalski - bengal - Koty krótkowłose i somalijskie - III kat. FIFe
kod EMS: BEN
  • Pochodzenie: Stany Zjednoczone
  • Charakter: towarzyski, zabawowy, inteligentny, bywa dominujący
  • Wielkość: duży
  • Waga: 5,5-9 kg
  • Wygląd ogólny: silny i dobrze umięśniony, ale nie ociężały, elegancki w ruchu
  • Głowa: szeroka, w kształcie trójkąta o zaokrąglonych konturach, raczej mała w porównaniu z resztą ciała, z nieznacznie zaznaczonym przełomem; nieco szersze policzki są dopuszczalne u dorosłych samców; profil: linia czoła przechodząca delikatnym łukiem w linię nosa; wydatne, wysoko położone kości policzkowe; kufa pełna, szeroka, wydatne poduszeczki wąsów; wyraz pyszczka zdecydowanie odbiega od wyglądu kota domowego - ma sprawiać groźne wrażenie
  • Uszy: małe lub średnie, zaokrąglone, szerokie u nasady; położone na szczycie głowy, w maksymalnym oddaleniu; z profilu sprawiają wrażenie pochylonych ku przodowi
  • Oczy: owalne, duże, ale nie wyłupiaste, lekko skośnie osadzone, w kolorze dostosowanym do umaszczenia - zielone, brązowe, złote, niebieskozielone, niebieskie (przy odmianie śnieżnej)
  • Nos: długi i szeroki,  z minimalnym wklęśnięciem (stopem), ale najbardziej pożądany brak "stopu"; wydłużony nieco powyżej granicy oczu
  • Szyja: długa, muskularna, proporcjonalna w stosunku do tułowia
  • Tułów: długi, ku tyłowi wznoszący się powyżej łopatek (kształt tułowia trapezowato poszerza się ku tyłowi); krzepki, muskularny - szczególnie u samców
  • Kończyny: średniej długości, tylne nieco dłuższe niż przednie, dobrze umięśnione; łapy duże i okrągłe
  • Ogon: średniej długości, gruby, zaokrąglony i czarny na końcu
  • Szata: włos krótki do średniej długości; dopuszczalny dłuższy u kociąt; futro gęste, bardzo delikatne i miękkie  w dotyku, z małą ilością podszerstka; u wielu kotów bengalskich lśniące i połyskujące w promieniach słońca jakby "przyprószone" złotym lub srebrnym pyłem (w języku angielskim ten typ okrywy włosowej zwany jest " glitter")
  • Maść: czarna klasycznie pręgowana, czarna cętkowana, sepiowa klasycznie pręgowana, sepiowa cętkowana (z burmskim ograniczeniem deseniu), norka klasycznie pręgowana, norka cętkowana (z tonkijskim ograniczeniem deseniu), śnieżna klasycznie pręgowana, śnieżna cętkowana (z umaszczeniem typu syjamskiego)
  • Aktywność: bardzo aktywny
  • Możliwość zakupu kociaka w Polsce: tak
kot bengalski
fot. Shutterstock
Kot bengalski ma umaszczenie pręgowane (tabby), które może być klasyczne (marmurkowe) lub cętkowane. U kotów marmurkowych występuje wyraźny rysunek w postaci dużych plam lub pasm, rozłożonych niesymetrycznie i przypominających wzory na marmurze. Kot cętkowany powinien mieć duże, przypadkowo rozmieszczone cętki w kształcie grotów lub rozetek. W obu przypadkach kontrast pomiędzy barwą zasadniczą a rysunkiem musi być wyraźny. Na czole występuje znak w kształcie litery M, a na tylnej stronie uszu preferowane jest tzw. ocelli, czyli jasne cętki, nazywane także odciskiem kciuka.
leżący kot bengalski
fot. Shutterstock

Ciekawostki

Kot bengalski kocha wodę. Chętnie chlapie się w wannie razem ze swoim ludzkim przyjacielem. Pije wodę prosto z kranu lub z małej wanienki, wkładając do niej obie przednie łapki. Zdarza mu się również załatwiać do płynącej wody (zwyczaj w spadku po dzikim przodku). Pierwsze pokolenia bengali miały jeszcze niewyrównany charakter, zdarzały się osobniki zarówno o "domowym" usposobieniu, jak i nieco dzikie oraz nieufne, mocno dominujące. Z czasem hodowla doprowadziła do złagodzenia i utemperowania charakteru kota bengalskiego. Dziś to przemiłe i wesołe domowe koty, wierni towarzysze człowieka. W opisie wykorzystano informacje uzyskane dzięki uprzejmości Hodowli Kotów Bengalskich Silkroute Cattery*PL